Θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι όταν είχε έρθει ο Μάρκο Νίκολιτς στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του τον είχαν ρωτήσει τι θέλει να κάνει με την ΑΕΚ. «Να δουλέψω όπως ξέρω και πηγαίνοντας παιγνίδι με το παιγνίδι» είχε πει. Είχε επαναλάβει δυο φορές, χωρίς μάλιστα να του γίνει η σχετική ερώτηση, πως τον ενδιέφεραν πρώτα από όλα τα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, στα οποία η ΑΕΚ είχε τότε την υποχρέωση να πάρει μέρος και ότι με το πρωτάθλημα θα ασχολούταν αργότερα, αλλά και ότι σε αυτό η προσέγγιση θα ήταν ίδια «παιγνίδι με παιγνίδι». Οι παρόντες στη συνέντευξη Τύπου είχαν τονίζει την βεβαιότητα του πως θα η ΑΕΚ θα αρχίσει την σεζόν λίγο δύσκολα αλλά μετά τον Οκτώβριο θα «λυθεί». Είναι αλήθεια ότι αυτό έγινε. Αλλά το μυστικό ήταν εκείνη η εξαγγελία ότι ο ίδιος θα ασχολείται με κάθε παιγνίδι. Αυτό υπήρξε το μυστικό της επιτυχίας του.

Η προφητεία του καλοκαιριού          

Δεν ξέρω πόσοι θυμόσαστε πως ξεκίνησε η σεζόν της ΑΕΚ. Τον περασμένο Ιούλιο, λίγο πριν το ματς με την Μπερσεβά στην Νέα Φιλαδέλφεια, που δεν ήταν καθόλου απλό αν και η ομάδα από το Ισραήλ δεν είχε έδρα, η κατάσταση στην ΑΕΚ έμοιαζε κομμάτι περίπλοκη. Στην ΑΕΚ, περισσότερο και από τις αφίξεις παικτών, συζητιούνταν οι αποφάσεις του Χαβιέ Ριμπάλτα (κυρίως): στην εσωτερική της ιεραρχία ο τεχνικός διευθυντής ήταν πολύ πιο ψηλά από τον προπονητή.  Αυτός ήταν που αποφάσισε να μείνουν στην άκρη κάποιοι παίκτες που την προηγούμενη σεζόν είχαν αγωνιστεί αρκετά – κάποιοι ήταν και μεγάλες μεταγραφές της νέας διοίκησης. Ο Λαμέλα βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για να λύσει το συμβόλαιό του – δεν ήταν  απλές καθώς έχει προπληρωθεί μέρος της εφετινής σεζόν. Ο Μαρσιάλ έψαχνε ομάδα. Ο Μίτογλου είχε αδρανοποιηθεί γιατί δεν είχε δεχτεί την πρόταση ανανέωσης. Ο Σιμάνσκι στα φιλικά δεν ικανοποιούσε τον Νίκολιτς – παράξενο, αν όχι και ανεξήγητο.  Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Φερνάντεζ, ενώ ο Ελίασον δεν είχε δηλωθεί στην ευρωπαϊκή λίστα γιατί είχε ζητήσει πάλι να φύγει. Η ΑΕΚ δεν έμοιαζε να ανησυχεί με όλα αυτά, αλλά πολλοί – και οπαδοί της – έβλεπαν μεγάλη σύγχυση. Ο Νίκολιτς όμως είχε στο μυαλό του ένα σχέδιο. Πως θα βασίσει την ομάδα σε παίκτες που είχαν γίνει πρωταθλητές τρία χρόνια πριν. Πόνταρε αμέσως στους παλιούς και σε όσους βρήκε: στον Στρακόσια, στον Μουκουντί, στον Ρότα, στον Πήλιο, στον Μάνταλο, στον Πινέδα, στον Περέιρα, στον Γκατσίνοβιτς, στον Ζίνι, φυσικά στον Κοϊτά που αποδείχτηκε ο παίκτης του. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πορεία δεν έχασε κανένα ματς. Και ότι χρησιμοποιήθηκε και σε διαφορετικούς ρόλους.   

Τα γρήγορα αποτελέσματα

Ο Νίκολιτς είναι προπονητής με πολλές ιδέες και δεν διστάζει να δίνει σε παίκτες νέους ρόλους- το είχαμε δει ήδη το καλοκαίρι. Αλλα είναι και ο Θεός των απλών πραγμάτων. Με τις μεταγραφές κάπως να αργούν, με την ομάδα να έχει όχι την καλύτερη ψυχολογία καθώς η προηγούμενη σεζόν είχε κλείσει με τον χειρότερο τρόπο, η κομμάτι ανέτοιμη ΑΕΚ (που το καλοκαίρι ήταν πολύ μακριά από την τωρινή της εικόνα) χρειαζόταν αποτελέσματα. Ο Νίκολιτς τα πήρε με δυο τρόπους: βασιζόμενος στους παλιούς παίκτες (η ΑΕΚ και στα ματς με την Μπερσεβά είχε ξεκινήσει με ένα μόνο νεοφερμένο, τον Ρέλβας) και παρουσιάζοντας μια ομάδα με στόχο φανερό να σταθεί καλύτερα από την προηγούμενη χρονιά στην άμυνα. Όταν έλεγε ότι είναι χαρά του η ΑΕΚ να κερδίζει με 1-0 αυτό εννοούσε.

Στη λογική «παιγνίδι με παιγνίδι» τα ματς των καλοκαιρινών προκριματικών στο Conference League αποδείχτηκαν πολύτιμα. Η ΑΕΚ έσβησε το κακό φινάλε της προηγούμενης σεζόν και την ανάμνηση των καταστροφικών play off. Ειδικά η πρόκριση κόντρα στην Αντερλεχτ έδωσε μια νέα αυτοπεποίθηση.    

Βρήκε αμέσως το γκρουπ

Στην πορεία προς το πρωτάθλημα η συνταγή «παιγνίδι με παιγνίδι» αποδείχτηκε η πρέπουσα. Αν θέλει κανείς να θυμηθεί την σεζόν της ΑΕΚ πρέπει να σταθεί κυρίως σε μερικά παιγνίδια που ο Νίκολιτς πήρε και με προσωπικές παρεμβάσεις από τον πάγκο. Μετά τα καλοκαιρινά ματς των προκριματικών τα σημαντικά ματς της ΑΕΚ είναι κυρίως τρία ντέρμπι. Πρώτο το ντέρμπι με τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο, το πρώτο νικηφόρο ντέρμπι μετά από καιρό, ένα ματς εξαιρετικά προετοιμασμένο (η ΑΕΚ προηγήθηκε με 0-2) που κρίθηκε με το πέναλτι – γκολ του Γιόβιτς στο τέλος. Επειτα το νικηφόρο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη (0-1) ένα ματς που έδιωξε από το μυαλό όλων κάθε φόβο. Τέλος η νίκη της με τον ΠΑΟΚ επίσης στα play off: η ΑΕΚ είχε αποκλειστεί με οδυνηρό τρόπο από την Ράγιο Βαγιεκάνο κι έπρεπε να δείξει χαρακτήρα: το έκανε. Σε αυτά θα πρόσθετα και δύο ευρωπαϊκά παιγνίδια που βοήθησαν την πρωταθλήτρια να νιώσει έτοιμη για κάτι σπουδαίο: την νίκη κόντρα στην Φιορεντίνα και την καταπληκτική ανατροπή κόντρα στην Κραϊόβα. Αυτά είναι τα πέντε κομβικά ματς του Νίκολιτς: κομβικά γιατί σε όλα έδειξε καλύτερα προετοιμασμένος από τους αντίπαλους προπονητές. Ενας προπονητής με λύσεις στο μυαλό του.    

ΟΙ βασικοί βασικοί και οι άλλοι πάντα έτοιμοι

Ο Νίκολιτς μίλησε πολύ για συστήματα, διατάξεις, ρόμβους κτλ. Στην διάρκεια της σεζόν άλλαξε και διατάξεις και ενδεκάδες – δεν είναι μονοδιάστατος και του αρέσει να αλλάζει το σχήμα (ειδικά την διάταξη της επίθεσης) στη διάρκεια των ματς. Στην πραγματικότητα όπως κάθε καλός προπονητής έχτισε κι αυτός ένα γκρουπ. Η ικανότητα του κατά την γνώμη μου δεν φαίνεται τόσο στο γεγονός ότι βρήκε ένα κορμό βασικών και τον διατήρησε (αυτό το κάνει κάθε προπονητής) αλλά στο ότι κατά την διάρκεια της σεζόν πήρε πολλά από τους μη βασικούς του, από παίκτες δηλαδή που έκαναν την δουλειά που τους ζήτησε σε ειδικές περιπτώσεις.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι ο Περέιρα. Ξεκίνησε βασικός, τραυματίστηκε, έχασε την θέση του κι ο Νίκολιτς τον επανεμφάνισε στην τελική ευθεία για να κάνει σπουδαία πράγματα στα ματς με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ – τα κρισιμότερα των play off. Ο Περέιρα έπαιξε για τον κόουτς. Όπως και ο Μάριν που στο ματς με τον ΠΑΟΚ κυνηγούσε τον Κωνταντέλια σαν νεούδι. Όπως κι ο Ζίνι που μετά από περιπέτειες εμφανίστηκε για να παίξει αντί του τραυματία Γιόβιτς ίσως καλύτερα από αυτόν και βρήκε και το κρίσιμο γκολ της ισοφάρισης κόντρα στον ΠΑΟ. Όπως και ο Μάνταλος, που βρέθηκε βασικός σε ματς που η γνώση του ήταν απαραίτητη. Όπως και ο Βίντα που γύρισε το ματς με την Κραϊόβα. Όπως και ο Λιούμπισιτς που δεν δηλώθηκε στην ευρωπαϊκή λίστα αλλά όταν έγινε βασικός για ένα μήνα έδωσε γκολ και λύσεις. Το αριστούργημα του Νίκολιτς είναι φυσικά ο Γιόβιτς: τον στήριξε εξ αρχής και δικαιώθηκε. Αλλά η δική του περίπτωση ήταν εύκολη: όλα είχαν να κάνουν με τις αντοχές του παίκτη – η κλάση του δεν συζητιέται.

Πιο δύσκολο για τον Νίκολιτς ήταν να φτιάξει μια ομάδα με εννέα – δέκα βασικούς και όλους τους υπόλοιπους παίκτες να περιμένουν την ευκαιρία τους. Το ότι το κατάφερε πείθοντας πάρα πολλούς να περιμένουν την ευκαιρία τους χωρίς την παραμικρή γκρίνια μαρτυρά πόσο έξυπνος άνθρωπος είναι. Από εκεί κι έπειτα και μόνο η προσθήκη του Βάργκα τον Ιανουάριο δείχνει πως πιστεύει πως το ελληνικό πρωτάθλημα το κερδίζεις όταν σκοράρεις. Όλα τα άλλα είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».        

Τα είπε όταν ήρθε

Ο Νίκολιτς μας είχε πει τα πάντα μόλις ήρθε. Όταν στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του ρωτήθηκε για το ποδόσφαιρο που του αρέσει είπε πως στο ποδόσφαιρο όλα είναι σημαντικά, αλλά το πιο σημαντικό κι αυτό που του αρέσει πιο πολύ είναι να κερδίζει. «Αγαπάω το ποδόσφαιρο αλλά κυρίως αγαπάω τα αποτελέσματα. Θέλω το καλύτερο με βάση αυτά που έχω στη διάθεσή μου. Πρέπει να (…) δώσουμε έμφαση στις λεπτομέρειες. Πιστεύω στο δυναμικό και κάθετο ποδόσφαιρο, αλλά δεν έχω αντίρρηση και στο να έχουμε την κατοχή της μπάλας. (…) Όλα τα στοιχεία είναι σημαντικά. Το build up, η πίεση ψηλά, οι στατικές φάσεις. Αν δεν είσαι οργανωμένος σε όλα, τότε έχεις πρόβλημα» είχε πει τότε. «Εγώ ότι έκανα το έκανα με δουλειά και αυτό ήρθα να κάνω εδώ» είχε τονίσει. Κι αυτό έδειξε εδώ. Δουλειά. Και μυαλό πολύ.