Η ΑΕΚ πανηγυρίζει το 14ο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Εφτασε στην κατάκτησή του δίκαια δυο αγωνιστικές πριν το τέλος των play off στα οποία έκανε πολλά παραπάνω από αυτά που πολλοί υπολόγιζαν. Στις τέσσερις αγωνιστικές τους έχει τρεις νίκες και μια ισοπαλία κι αυτά τα αποτελέσματα αποτελούν το μικρό καθοριστικό σερί που της έδωσε τον τίτλο: ένα τέτοιο σερί ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός που στις τέσσερις αντίστοιχες αγωνιστικές έχουν μόνο μια νίκη δεν μπόρεσαν ούτε να το ονειρευτούν. Χθες η ΑΕΚ, για να τελειώνει, ήθελε να μην υπάρχει νικητής στο Καραϊσκάκη στο ματς του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό και νικητής δεν υπήρξε. Κυρίως όμως ήθελε να κερδίσει τον ΠΑΟ. Και το πήρε με τα εφετινά όπλα της: την πίστη της, τον μεγάλο πάγκο της και την ευστροφία του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Νίκολιτς έβαλε την σφραγίδα του ακόμα και στο ματς – κλειδί, αυτό στο οποίο η ΑΕΚ παίρνοντας την νίκη κατέκτησε και μαθηματικά το πρωτάθλημα. Για την δουλειά του και το πως άλλαξε την ΑΕΚ υπόσχομαι ένα ειδικότερο σημείωμα αύριο. Σήμερα θα περιοριστώ σε μερικές λεπτομέρειες για τα χθεσινά ματς.
Μια ώρα δεν έφτανε
Για 65 ολόκληρα λεπτά, μέχρι δηλαδή ο Τετέι να κάνει το 0-1 παίρνοντας ένα ριμπάουντ μετά από σουτ του Τσέριν στο δοκάρι του Στρακόσια, ο ΠΑΟ ήταν αρκετά ανταγωνιστικός απέναντι στην ΑΕΚ: αρκούσε που ήταν αρκετά καλύτερος από ότι ήταν μια εβδομάδα πριν στη Λεωφόρο – δεν είναι παράξενο αφού αυτή την φορά δεν έμεινε με παίκτη λιγότερο από νωρίς. Εμοιαζε επίσης να αγωνίζεται με μια ενδεκάδα πιο πρέπουσα για την περίσταση. Η απουσία του Ινγκασόν και του Πελίστρι υποχρέωσαν τον Μπενίτεθ να αλλάξει την εντεκάδα του Παναθηναϊκού ίσως περισσότερο απ’ όσα σκόπευε: όχι ότι έχει κάποιο πρόβλημα με το να κάνει αλλαγές. Βρέθηκε βασικός ο Παντελίδης που έχει να αγωνιστεί κάμποσο καιρό, ο Τσέριν και ο Κοντούρης αποδείχτηκαν χρήσιμοι ως κόφτες, αλλά η μεγάλη διαφορά ήταν ότι ο Παναθηναϊκός παίζοντας με τέσσερις στην άμυνα μετά από μήνες έδειχνε να έχει παραπάνω παίκτες στην μεσαία γραμμή, πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσε να κάνει και λίγο καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας.
Η φάση που ο Τετέι ανοίγει στο σκορ στο 61΄, παίρνοντας το ριμπάουντ μετά από ένα καταπληκτικό σουτ του Τσέριν στο δοκάρι είναι ενδεικτική: η αντεπίθεση είναι οργανωμένη όσο ποτέ. Ο Παναθηναϊκός είχε ένα καλούτσικο διάστημα γιατί ο Τετέι έτρεχε την άμυνα της ΑΕΚ, (ο Μουκουντί και ο Ρέλβας χρεώθηκαν νωρίς με κίτρινες κάρτες) ο Αντίνο είχε χώρους και η κάλυψη της άμυνας από Κοντούρη και Τσέριν ήταν η καλύτερη δυνατή, αν και δεν έλειπαν ευκαιρίες και από την ΑΕΚ, που είδε ένα γκολ του Βάργκα στο 44΄να ακυρώνεται για οφσάιντ στο όριο. Αλλά όταν ο Τετέι άνοιξε το σκορ ο Νίκολιτς έπιασε δουλειά.
Πελαγώνοντας τον Τουμπά
Ο Νίκολιτς ήθελε από την ΑΕΚ το παιγνίδι που αυτή έκανε πρόσφατα κόντρα στον ΠΑΟΚ τον οποίο και είχε κερδίσει θεαματικά και εύκολα. Δεν ήθελε μεγάλα επιθετικά ρίσκα αν και έβαλε τον μάλλον ανέτοιμο όπως φάνηκε Γιόβιτς δίπλα στον Βάργκα. Κράτησε τους υπόλοιπους που παίζουν στα χαφ βασικούς (Πινέδα, Μάριν, Περέιρα, Κοϊτα) και φυσικά δεν πείραξε την άμυνα. Αλλά η επιλογή αυτή δεν αποδείχτηκε η κατάλληλη. Ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε στη Νέα Φιλαδέλφεια για να αναλάβει την πρωτοβουλία όπως ο ΠΑΟΚ: χτυπούσε στις αντεπιθέσεις και με μια τέτοια προηγήθηκε. Η ΑΕΚ ήταν υποχρεωμένη να παίξει πιο πολύ κι ο Νίκολιτς το κατάλαβε μετά το 0-1. Αντικατέστησε τον Περέιρα με τον Ζίνι αρχικά κι αργότερα φρέσκαρε την μεσαία γραμμή και την επίθεση με τους Μάνταλο αντί του Μάριν και τον Ζοάο Μάριο αντί του Κοϊτά. Ο τρόπος χρησιμοποίησης του Ζίνι έκανε την διαφορά: τον έβαλε κοντά στους Γιόβιτς – Βάργκα ώστε να έχουν τα στόπερ του ΠΑΟ ένα μπελά παραπάνω. Ο Καλάμπρια ή ο Κυριακόπουλος θα πρεπε να κλείσουν πιο πολύ αλλά δεν το έκαναν και το αποτέλεσμα ήταν ο Τουμπά κυρίως να πελαγώσει!
Ο Ζίνι ισοφάρισε στο 73΄με ένα καταπληκτικό σουτ και πανικόβαλε την άμυνα του ΠΑΟ καθώς είχε και δοκάρι. Ο Νίκολιτς βλέποντας την κούραση των μέσων του ΠΑΟ έβαλε πίσω από την τριάδα των κυνηγών και τους Μάνταλο και Ζοάο Μάριο κι ο τελευταίος βρήκε το γκολ της ανατροπής στις καθυστερήσεις κι αφού η ΑΕΚ βάζοντας συνεχώς την μπάλα στην περιοχή του πολύ καλού Λαφόν είχε πνίξει τον ΠΑΟ κι είχε ευκαιρίες με τον Γιόβιτς, τον Ρότα, τον Ρέλβας. Ο ΠΑΟ χάθηκε στο τέλος γιατί ο Μπενίτεθ πήρε κι αυτός ρίσκα με τους Τζούρισιτς, Παντοβιτς, Γιάγκουσιτς και Ζαρουρί που μπήκαν αντί των Τετέι, Παντελίδη, Ταμπόρδα και Αντίνο. Αυτούς που μπήκαν δεν τους κατάλαβε κανείς. Ενώ οι αλλαγές του Νίκολιτς έδωσαν μια νίκη που σημαίνει ένα πρωτάθλημα.
Ο Μπενίτεθ δεν έπαιξε για να κρατήσει την ισοπαλία, αλλά για να πάρει το ματς. Την ιδέα ότι φορτώνοντας την επίθεση μπορείς να βοηθήσει την άμυνα την είχε κι ο Αρτέτα στο ματς της Αρσεναλ με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Αλλά στην περίπτωση του ΠΑΟ αποδείχτηκε αυτοκαταστροφική: μετά τις αλλαγές του Μπενίτεθ ο ΠΑΟ αδυνατώντας να κόψει κατάρρευσε προσπαθώντας να παίξει άμυνα με παίκτες που δεν μπορούν να το κάνουν. Και η ΑΕΚ που κλείνει πολύ καλά συνήθως τα παιγνίδια της πήρε την νίκη στις καθυστερήσεις και με ανατροπή. Το πρωτάθλημα το παίρνει γιατί έκανε και ανατροπές (που ο Ολυμπιακός δεν κάνει ποτέ) και γιατί βρίσκει όλη την σεζόν γκολ στο τέλος – γκολ που από τον ΠΑΟΚ πχ δεν θυμάμαι. Αυτός στην Λάρισα και στον Βόλο στο τέλος γκολ δέχτηκε. Και είναι αυτοί οι βαθμοί που τον έστειλαν εκτός διεκδίκησης πρωταθλήματος.
Καλύτερος αλλά με μοιραίο ΕλΚαμπί
Το γνωρίζαμε όλοι ότι από την στιγμή που η ΑΕΚ κέρδιζε το ματς με τον ΠΑΟ, πρωτάθλημα θα υπήρχε αν στο παιγνίδι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ υπήρχε και νικητής. Το ήξεραν και οι δυο αντίπαλο στο Καραϊσκάκη, αλλά έμειναν στην ισοπαλία. Αυτό από μόνο αρκεί στον επίλογο του πρωταθλήματος για να καταλάβει κανείς πόσο κακό πρωτάθλημα έκαναν και οι δυο: δεν βρήκαν ούτε χθες μια νίκη που θα τους έδινε μια τελευταία ελπίδα. Ο Ολυμπιακός την ήθελε πιο πολύ και ήταν καλύτερος. Ο Μεντιλίμπαρ συνεχίζοντας να δείχνει βασικά εμπιστοσύνη στα παιδιά του ξεκίνησε αυτή την φορά τον Ποντένσε (αλλά τον έχασε γρήγορα γιατί αυτός χτύπησε στο κεφάλι και ζαλίστηκε) αλλά και τον Μπρούνο που τα πήγε καλά στον Ζίφκοβιτς. Ωστόσο η επίθεση του Ολυμπιακού, αν και λειτουργήσει καλύτερα από άλλες φορές δεν βρήκε τα γκολ που έπρεπε γιατί ο ΕλΚαμπί έχασε τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, κυρίως με κακές επιλογές: δυο φορές τον νίκησε ο Παβλένκα αλλά υπήρξε και μια φάση που δεν θέλησε να πασάρει στον αμαρκάριστο Ζέλσον δείχνοντας τον εγωισμό του σκόρερ που τον διακρίνει. Βγήκε από το ματς κατάκοπος και με πολλά νεύρα κι από όλα τα παράξενα που έχουν γίνει φέτος στον Ολυμπιακό είναι να απορείς πως με δεδομένο ότι ο ΕλΚαμπί θα αγωνιζόταν στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής δόθηκε δανεικός τον Ιανουάριο ο Γιάρεμτσουκ που πέρυσι στο φινάλε του πρωταθλήματος έκανε την διαφορά.
Όταν ο Ροντινέι έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από σέντρα του Εσε ο Ολυμπιακός βρέθηκε μόλις 3 πόντους πίσω από την ΑΕΚ που έχανε από τον ΠΑΟ. Αλλά δεν είχε την δύναμη ούτε να κρατήσει αυτό το γκολ: ο Κωνστανέλιας, ο μόνος από τους επιθετικούς του ΠΑΟΚ που έδειξε ζωντάνια βρήκε την ισοφάριση με ένα καταπληκτικό τελείωμα κι αφού προηγουμένως ο Κοστίνια δεν κόντραρε τον Τάισον για να σταματήσει μια φάση που φαινόταν από το ξεκίνημά της επικίνδυνη. Ο Λουτσέσκου τελείωσε το ματς έχοντας πολύ κυνικά στο μυαλό του την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Του την ζήτησε ο Ιβάν Σαββίδης μετά την απώλεια του κυπέλλου Ελλάδος. Δίνει εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ αλλά δεν ήταν αυτή ο στόχος την χρονιά των εκατό του χρόνων. Από την άλλη πρέπει να σωθεί ό,τι σώζεται: κι ο Ολυμπιακός αν καταφέρει και βγει δεύτερος – μου μοιάζει δύσκολο – θα είναι μάλλον ανακουφισμένος.
Αστέρας για σωτηρία
Η τελευταία εκκρεμότητα που έχει απομείνει στο πρωτάθλημα είναι τα play out. Aυτή την αγωνιστική σώθηκε και ο Παναιτωλικός με την νίκη στο Περιστέρι, εκτροχιάστηκε ο Πανσερραϊκός που έχασε από την αδιάφορη Κηφισιά και είναι ευχαριστημένος ο Αστέρας για το βαθμό που πήρε στην Λάρισα. Αν κερδίσει τον Πανσερραϊκό την επόμενη αγωνιστική φτάνει μισό βήμα από την σωτηρία…
