Ο Παναθηναϊκός έπαιζε χθες βράδυ την πρόκριση του στο Final 4 της Ευρωλίγκας. Το ματς ήταν πολύ ειδικό και πολύ βαρύ.  Όχι ότι αν έχανε από την Βαλένθια θα αποκλειόταν. Αλλά έχει μια χρυσή ευκαιρία να τελειώσει την σειρά απόψε χωρίς καρδιοχτύπια. Δεν τα κατάφερε. Εχασε με καρδιοχτύπια. Και τώρα τον περιμένουν περισσότερα.  

Οι δυο νίκες του ΠΑΟ στην Βαλένθια ήταν πολύτιμες, αλλά ακόμα δεν του έχουν δώσει το εισιτήριο: αυτό θα το έπαιρνε κερδίζοντας χθες. Δεν τα κατάφερε και τώρα το επόμενο παιχνίδι απέναντι στην ομάδα του Μαρτίνεθ θα είναι πολύ περισσότερο περίπλοκο. Η Βαλένθια έπαιξε χθες βράδυ με την θηλειά στο λαιμό: είχε τρομερό άγχος κι αυτό φάνηκε ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο όταν και έμεινε πέντε ολόκληρα λεπτά χωρίς καλάθι. Στο επόμενο παιχνίδι το άγχος της θα είναι ακριβώς ίδιο με αυτό του Παναθηναϊκού. Το δικό της λιγότερο, του ΠΑΟ λίγο πιο πολύ.

Η διαβασμένη Βαλένθια

Μιλάμε πολύ για τις ελληνικές ομάδες και δίκαια, αλλά καμιά φορά καλό είναι να κοιτάζουμε τι κάνουν και οι αντίπαλοί τους. Η Βαλένθια μέχρι το 35΄όταν και κόλλησε μπροστά σε ένα περίεργο φόβο νίκης, έδωσε στον Παναθηναϊκό ένα πραγματικό μάθημα θυμίζοντας πολλά από αυτά που της έδωσαν την δυνατότητα αν και Σταχτοπούτα στην Ευρωλίγκα να κατακτήσει την δεύτερη θέση. Δεν επηρεάστηκε καθόλου από την έδρα και είχε τον έλεγχο του ματς από την αρχή. Επαιξε το αγαπημένο της γρήγορο μπάσκετ και το έκανε εύκολα γιατίο ΠΑΟ δεν είχε απαντήσεις κυρίως στο παιγνίδι των περιφερειακών της. Η Βαλένθια έχτισε μεγάλες διαφορές βρίσκοντας μέσα στο ματς συνεχώς διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Ξεκίνησε ο Τέιλορ και πήραν την σκυτάλη στη συνέχεια παίκτες που στα δυο ματς στην Ισπανία δεν είχαν κάνει στον ΠΑΟ ανάλογη ζημιά. Ο Ντάριους Τόμσον θύμισε τον παλιό καλό παίκτη που ξέραμε. Ο Κοστέλο με το αξιόπιστο μακρινό του σουτ έμεινε άλυτο πρόβλημα για τους ψηλούς του ΠΑΟ. Ο Μπαντιό ήταν πάντα εκεί – σε άμυνα και επίθεση. Βέβαια ο κινητήριος μοχλός ήταν πάντα ο διαβολάκος που λέγεται Μοντέρο, ο μόνος που νόμιζες ότι δεν βγήκε λεπτό από το παρκέ. Η Βαλένθια κόλλησε μόνο στο τέλος και αυτό έγινε για δυο λόγους. Πρώτον γιατί άρχισε από νωρίς να παίζει με το χρονόμετρο κι αυτό δεν το ξέρει. Και δεύτερον γιατί δεν είχε τον Μαρτίνεθ στον πάγκο: ο Ισπανός αποβλήθηκε μαζί με τον Αταμάν και η Βαλένθια έχασε τον μαέστρο της. Γιατί ό,τι καλό κάνει αυτή η ομάδα βασίζεται πολύ στην καθοδήγηση του προπονητή της. Χωρίς αυτόν η σύγχυση ήταν απόλυτη. Στο τέλος για παράδειγμα με τον ΠΑΟ να είναι τρεις πόντους πίσω, οι φιλοξενούμενοι επέτρεψαν στους Πράσινους δυο καθαρά σουτ τριών πόντων που θα έφερναν την ισοφάριση χωρίς να κάνουν ένα φάουλ που θα έδινε στον ΠΑΟ δυο βολές. Σε μια βραδιά που η ένταση ήταν μεγάλη οι βολές αυτές θα ήταν δύσκολη υπόθεση. Ο Ντέιβις είχε τρεις στο τελευταίο λεπτό κι έχασε τη μια, πράγμα που κράτησε τον ΠΑΟ μακριά. Και ήταν το μόνο καλό που συνέβη στη Βαλένθια στο εφιαλτικό της τελευταίο πεντάλεπτο.

Ολος ο εφετινός ΠΑΟ

Βέβαια κι ο ΠΑΟ είχε τους εφιάλτες του και για πολύ περισσότερο χρόνο. Ο ΠΑΟ για να πάρει το ματς έπρεπε πάλι να κάνει ότι και στα δυο πρώτα παιγνίδια: να κερδίσει παίζοντας στο ρυθμό των Ισπανών αλλά λίγο καλύτερα. Δεν είναι πάντα όσο απλό ακούγεται. Ο ΠΑΟ στο πρώτο ματς στη Βαλένθια είχε απαντήσεις στο σετ παιγνίδι των παικτών της Βαλένθια. Ο ΠΑΟ τότε προηγήθηκε στην αρχή και ο Αταμάν αποδέχτηκε το να πάει το ματς σε χαμηλό σκορ, απαντώντας σε αυτό που ήθελε ο Μαρτίνεθ που νόμιζε πως ο ΠΑΟ χωρίς τον Σλούκα  δεν θα μπορεί να στήσει σωστές επιθέσεις. Στο δεύτερο ματς που η Βαλένθια έπαιξε το μπάσκετ που ξέρει και η εικόνα άλλαξε. Ο ΠΑΟ κινδύνευσε, σώθηκε από ήττα από ένα τρομερό τρίποντο του Οσμαν και πήρε το ματς στην παράταση εκεί που προσωπικότητες όπως ο Ντέιβις μετράνε. Χθες επαναλήφθηκε κυρίως αυτή η συνθήκη. Η Βαλένθια έτρεξε κι ο ΠΑΟ απλά επέστρεψε στο τέταρτο δεκάλεπτο. Αλλά η αποβολή του Ναν, η αστοχία του Ντέιβις και του Ρογκαβόπουλου από το τρίποντο (οι δυο είχαν 3 στα 15 σουτ!) και η ελάχιστη προσφορά του κουρασμένου Γκραντ επιθετικά δεν επέτρεψαν να ολοκληρωθεί η ανατροπή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Αν στην Ισπανία είδαμε τον προπέρσινο ΠΑΟ που μπορούσε να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε συνθήκη παιγνιδιού όριζε ο αντίπαλος παίζοντας καλύτερα, χθες είδαμε τον ΠΑΟ που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Ευρωλίγκα και στο ΟΑΚΑ. Μια ομάδα που στο τέλος προσπαθεί και με την δύναμη της έδρας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα βρίσκοντας άμυνες και δύσκολα σουτ: το χει κάνει αρκετές φορές, αλλά όχι πάντα. Και χωρίς τον Σλούκα ειδικά το κομμάτι της επίθεσης σε αυτές της κατάστασης κυνηγητού είναι πολύ δύσκολο. Ο Σλούκας στήνει επιθέσεις και φτιάχνει σουτ και για τους άλλους. Ο Σορτς απλά τρέχει. Είναι χρήσιμο, αλλά για να γυρίσεις από το -15 χρειάζεσαι πολύ και τους άλλους.   

Δύσκολα πράγματα

Η Βαλένθια ήρθε χωρίς οπαδούς. Φανερά δεν είναι ομάδα που ξέρει τα play off: και χθες φρέναρε από την ένταση του ματς. Είναι δεδομένο όμως ότι είναι μια καλή ομάδα που βασίζεται και πολύ στο τρίποντο: όλοι σχεδόν οι παίκτες του Μαρτίνεθ την τέχνη αυτή την ξέρουν. Ο ΠΑΟ έπρεπε να πιέσει κυρίως αυτά τα σουτ που θα ήτα πολλά και το έκανε. Αλλά δεν κατάφερε να βάλει τα δικά του: ο Οσμαν, ο Ντέιβις, ο Γκραντ, ο Ρογκαβόπουλος δεν είχαν την σταθερότητα στην απόδοση που απαιτεί ένα τέτοιο ματς ενώ ο Χουάντσο έπαιξε παραδόξως λίγο μολονότι μια πιο γρήγορη πεντάδα έμοιαζε απαραίτητη. Ο Αταμάν πίστεψε πως αρκούσε ο κόσμος και η πίεση του. Δεν είναι έτσι. Ο ΠΑΟ στο επόμενο ματς πρέπει να παίξει μπάσκετ γιατί ο κλεφτοπόλεμος δεν είναι λύση για όλα. Χωρίς τον Σλούκα η επιβολή του παιγνιδιού  δεν είναι κάτι απλό. Ο ΠΑΟ έχει μπροστά του ένα μπλέξιμο. Το πράγμα είναι ακόμα στο χέρι του, αλλά…