Οι ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ είχαν δυο μεγάλους νικητές, τον Αρτέτα και τον Λουίς Ενρίκε, και δυο μεγάλους χαμένους, τον Σιμεόνε και τον Κομπανί. Για τους δυο πρώτους θα έχουμε να πούμε πολλά προσεχώς: ο τελικός της διοργάνωσης στην Βουδαπέστη θα μας δώσει αφορμές – ο Αρτέτα μέχρι τότε έχει να κατακτήσει κι ένα ιστορικό πρωτάθλημα με την Αρσεναλ στην Αγγλία. Για τους ηττημένους στους ημιτελικούς μπορούμε να πούμε κάτι σήμερα. Κυρίως γιατί είναι δυο ωραία παραδείγματα ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν απόλυτες συνταγές.   

Η συμβουλή του Πεπ

Ανεξάρτητα με το πως η σεζόν ολοκληρώνεται ο Κομπανί είναι από τα πρόσωπα που την χαρακτηρίζουν. Ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε παραδέχτηκε πρόσφατα ότι ένας από τους λόγους που η Μπάγερν Μονάχου επέλεξε τον Κομπανί ήταν μια μεγάλη  συζήτησή του με τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Ο Καταλανός προπονητής, ο οποίος δεν κέρδισε με την Μπάγερν το Τσάμπιονς λιγκ αλλά άλλαξε τον τρόπο του Ρουμενίγκε να βλέπει το ποδόσφαιρο, είχε τον Κομπανί ως παίκτη στη Σίτυ και τον συμβούλευε σε όλη την προπονητική του καριέρα. Ο Πεπ δεν είχε ποτέ αμφιβολίες για τις ικανότητες του Βέλγου και είπε στον Κάλε ότι έχει την προσωπικότητα που στην Μπάγερν είναι απαραίτητη, αλλά και τον τρόπο για να φτιάξει μια ομάδα ικανή να καταπλήξει. Ο Κομπανί έκανε πολλά και σε σύντομο διάστημα. Το επιθετικό παιγνίδι της Μπάγερν φέτος υπήρξε θεαματικότατο: η Μπάγερν εντυπωσίασε με τον τρόπο που οι τρεις μεσοκυνηγοί της, ο Ντίαζ, ο Γκάμπρι και ο Ολίσε σκόραραν, αλλά και τάιζαν τον Χάρι Κέιν. Στην Γερμανία πολλοί συγκρίναν φέτος κυρίως τον Ντίαζ και τον Ολίσε με δύο άλλα αστέρια μιας παλιάς εξίσου θεαματικής Μπάγερν: τον Ριμπερί και τον Ρόμπεν. Υπήρχαν και ουκ ολίγοι προβληματισμοί, ειδικά μετά τον αποκλεισμό της Ρεάλ για το αν αυτή η Μπάγερν είναι η καλύτερη των τελευταίων είκοσι χρόνων – η έκβαση του Τσάμπιονς λιγκ θα έδινε την απάντηση.

Η παλιά Ατλέτικο

Και τον Σιμεόνε τον συνοδεύουν πάντα συζητήσεις – για την ακρίβεια η συζήτηση για το ποδόσφαιρο που παίζει η Ατλέτικο του Σιμεόνε είναι συνήθως πιο ενδιαφέρουσα από ματς όπως αυτό της περασμένης Τρίτης που η Ατλέτικο έδωσε με την Αρσεναλ. Την Τρίτη η Ατλέτικο έπρεπε να κερδίσει για να προκριθεί. Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια η Ατλέτικο παίζει επιθετικότερα – στους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ξεκίνησαν στην ενδεκάδα της τέσσερις κυνηγοί: ο Αλβαρεζ και ο Γκριεζμάν αλλά και ο Λούκμαν κι ο Σιμεόνε Τζούνιορ. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια της μετάλλαξής της προς το επιθετικότερο η Ατλέτικο δεν είχε φτάσει σε ένα ημιτελικό. Αλλά όταν έφτασε στο κρίσιμο ματς η επιθετικότητα πήγε στην άκρη. Την Τρίτη ξαναείδαμε την γνωστή παλιά Ατλέτικο, την ομάδα που ακόμα κι όταν είναι υποχρεωμένη να παίξει για να κερδίσει, αφήνει στην άκρη την υποχρέωση και παίζει για να μην χάσει. Την Τρίτη θεωρητικά κυνηγούσε την νίκη. Στην πραγματικότητα το έκανε χωρίς να πάρει καν ένα λογικό ρίσκο. Ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο και μετά τις αλλαγές του προπονητής της η Ατλέτικο ανέβηκε ελάχιστα. Η μόνη μεγάλη της ευκαιρία, αυτή του Σιμεόνε στο 55΄, προέκυψε από ένα λάθος της άμυνας της Αρσεναλ: το μοναδικό ίσως του Σαλιμπά. Είναι κομμάτι δύσκολο να φτάσεις σε ένα τελικό απλά σπεκουλάροντας και περιμένοντας. Η Αρσεναλ έπαιξε πιο πολύ.   

Το μικρό πρόβλημα

Και η Μπάγερν απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν έπαιξε πολύ. Είχε πιο πολλά σουτ στην εστία από το προηγούμενο ματς με τους πρωταθλητές Γαλλίας στο οποίο πέτυχε τέσσερα γκολ και δέχτηκε πέντε. Αλλά ξεκίνησε το ματς έχοντας δεχτεί από τον Ντεμπελέ ένα γκολ πριν καλά καλά καθίσουν όλοι οι οπαδοί της στις εξέδρες κι αυτό πληρώθηκε ακριβά. Και είναι κάτι που φέτος της συμβαίνει πάντα: στην Μπουντεσλίγκα είναι ασταμάτητα τα ματς στα οποία βρίσκεται πίσω στο σκορ και τα οποία γυρίζει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πρακτικά γιατί ξεκινά κάθε ματς ανεβαίνοντας πολύ ψηλά από το πρώτο κιόλας λεπτό: ο Κομπανί δεν θέλει «διάβασμα» του αντιπάλου, ούτε υπομονή στο παιγνίδι αλλά πίεση από την αρχή. Σπανίως ασχολείται και με τον αντίπαλο: τον ενδιαφέρει η κατοχή της μπάλας και το πως το παιγνίδι θα παίζεται στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Η Μπάγερν του Κομπανί επιτίθεται πάντα με ένα σχηματισμό που μοιάζει με 2-4-4, με τον Κέιν να μαζεύει πάνω του τα στόπερ, τους ακραίους να πατάνε περιοχή και την άμυνα ψηλά. Η υψηλή ​​πίεση που ασκούν όλοι οι παίκτες της ακόμα κι αν βρίσκονται στην περιοχή του αντιπάλου βοηθά ώστε η Μπάγερν να στρατοπεδεύει ψηλά και η ποιοτικότατη επιθετική της τετράδα να στήνει συνεργασίες. Πρέσινγκ και συνεργασίες είναι καταστάσεις επαναλαμβανόμενες. Αλλά πριν αυτά αρχίσουν, ο αντίπαλος έχει πάντα την ευκαιρία να περάσει κάποιες αντεπιθέσεις γιατί όσο κι αν είναι καλή η Μπάγερν πρέπει και οι παίκτες της να ζεσταθούν, να μπουν στο ματς. Η Παρί ήξερε πως πάντα της παίρνει λίγο. Και το εκμεταλλεύτηκε.  

Ο μόνιμος ανταγωνισμός

Ο Σιμεόνε είναι προσωπικότητα και οι προσωπικότητες πάντα δίνουν στις ομάδες τους κάτι δικό τους. Η Ατλέτικο έχει πάντα το πάθος που αυτός είχε σαν ποδοσφαιριστής. Νομίζω πως αν έχει λατρέψει την άμυνα, σε σημείο που την θυμάται ακόμα κι όταν όλα δείχνουν ότι την έχει αφήσει στην άκρη, είναι γιατί τον έχει υποχρεώσει να το κάνει αυτό η παρουσία του στο ίδιο το ισπανικό πρωτάθλημα  - κυρίως  ο μόνιμος ανταγωνισμός του με την Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπάρτσα. Πριν τους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ο Τσόλο είχε μιλήσει πολύ για τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα και τον είχε χαρακτηρίσει «ιστορικό αποτέλεσμα». Η δήλωση μου ακούστηκε σαν δήλωση του τύπου «κάναμε ένα θαύμα και μην περιμένετε άλλο». Η Ατλέτικο θα πρεπε να είναι πιο συγκεντρωμένη και πιο επιθετική στα ματς με την Αρσεναλ. Αλλά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν ο προπονητής της δήλωνε πως η ομάδα του έκανε κάτι πολύ παραπάνω από την δουλειά της αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα; Δυστυχώς ο καλός Σιμεόνε έχει τόσο συνηθίσει να σκέφτεται την Μπαρτσελόνα (και την Ρεάλ Μαδρίτης…) που τα ματς μαζί τους μοιάζουν να είναι πάντα τα σημαντικότερα για την σεζόν του. Αλλά όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα ματς δεν μπορεί να είναι ποτέ σημαντικότερα από ένα ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Η Ατλέτικο πλήρωσε την κακή της προσέγγιση. Αδειασε μετά το κατόρθωμα κόντρα στην Μπάρτσα. Όχι τυχαία έχασε και το κύπελλο Ισπανίας από την Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Το ξερει, αλλά τι να κάνει

Η Μπάγερν ήταν φέτος όσο όμορφη και θαρραλέα τη θέλει ο Κομπανί. Εχει μόνο να λύσει ένα πρόβλημα για να πάρει το Τσάμπιονς λιγκ: το να αμυνθεί λίγο καλύτερα. Εχει σκοράρει φέτος πάνω από 160 γκολ σε 45 αγώνες: μπορεί εύκολα να το κάνει και του χρόνου κι απλά το εξαιρετικό της επιθετικό παιχνίδι πρέπει να συμπληρωθεί από μεγαλύτερη δυνατή αμυντική σταθερότητα. Το πρόβλημα είναι πως ο Κομπανί θα προβληματιστεί για αυτό όταν η ομάδα του παίρνει μέρος σε ένα πρωτάθλημα που η αμυντική σταθερότητα δεν της χρειάζεται για να το κερδίσει: δεν είναι ποτέ απλό να προβληματιστείς για ένα πρόβλημα που στο πρωτάθλημα που παίρνεις μέρος δεν σου στοιχίζει – συμβαίνει και με την Μπαρτσελόνα πχ. Ο Σιμεόνε  από την μεριά του νομίζω πως πρέπει απλά να αλλάξει ομάδα. Θα είναι πάντα ένα αληθινό σύμβολο για τους οπαδούς της Ατλέτικο: ο μεγαλύτερος προπονητής της ομάδας. Αλλά ο κύκλος του έκλεισε…