Για το κύπελλο Ελλάδος αποφεύγω να γράψω κάτι τουλάχιστον στην πρώτη φάση γιατί δεν θεωρώ τα παιγνίδια του κανονικά. Αυτή η φόρμουλα διεξαγωγής επιλέχτηκε για δυο λόγους: πρώτον για να προκύπτουν μεγάλα ματς μεταξύ των ομάδων της Σουπερλίγκ από νωρίς (σε αυτή την αγωνιστική είχαμε τα ΠΑΟ – Αρης (2-1) και ΠΑΟΚ – ΑΕΚ (3-1) και δεύτερον για να μην αποκλείεται καμία από τις μεγάλες ομάδες έτσι ώστε να υπάρχει πιθανότητα να συναντηθούν κι αργότερα. Το κριτήριο είναι εμπορικό κι όχι αγωνιστικό και το αποτέλεσμα είναι ματς που ναι μεν παρακολουθεί ο κόσμος στην τηλεόραση πλην όμως μικρή σημασία έχουν για τον θεσμό. Αν θέλω να κάνω μια – δυο παρατηρήσεις αυτή την φορά είναι γιατί βρήκα κάποιο ενδιαφέρον που δεν είχε να κάνει τόσο με τα παιγνίδια όσο με συμπεριφορές ποδοσφαιριστών και αποφάσεις γενικότερες.

Η δοκιμασία του Λίσι

Στο πρόγραμμα υπήρχε ένα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ που έμοιαζε και δεν έμοιαζε παιγνίδι κυπέλλου καθώς πληροφορίες από την Θεσσαλονίκη ήθελαν το παιγνίδι αυτό να είναι κριτήριο για την παραμονή του κόουτς του ΠΑΟΚ Αλέσιο Λίσι. Ο Λίσι είχε μια πολύ δύσκολη δουλειά ήδη από το καλοκαίρι καθώς έπρεπε να αντικαταστήσει τον Ρασβάν Λουτσέσκου που απομακρύνθηκε για λόγους που πολλοί δεν κατάλαβαν – ίσως και γιατί ο ΠΑΟΚ δεν εξήγησε όσο όφειλε. Η δουλειά του έγινε πιο δύσκολη όταν πωλήθηκε ο Γιάννης Κωνσταντέλιας πάνω στην οποία προσπαθούσε να βασίσει την επίθεση της ομάδας και περιπλέχτηκε ακόμα πιο πολύ μετά τους δυο καλοκαιρινούς αποκλεισμούς τον ένα από την Αντερλεχτ στο Europa League και τον άλλο από την Μπράν στο Conference League. Σε αυτά προστέθηκε το βάρος του πρωταθλητισμού (ο Ιβάν Σαββίδης έχει ζητήσει το πρωτάθλημα φέτος με τρόπο που ανάλογο δεν θυμάμαι και γιατί τα προηγούμενα χρόνια έλειπε πολύ από την Ελλάδα) αλλά προστέθηκε και η ανάγκη της δημιουργίας μιας νέας ομάδας στην οποία έπρεπε να ενσωματωθούν παίκτες που αποκτήθηκαν τον Σεπτέμβριο (Γιάκιτς, Μπάνζα κτλ). Το πρόβλημα του ΠΑΟΚ πριν το ματς με την ΑΕΚ δεν ήταν ότι ο προπονητής του τελούσε υπο συζήτηση (αυτό επί της ουσίας συμβαίνει από το καλοκαίρι...), ήταν ότι είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν και ονόματα προπονητών που προορίζονταν για να τον αντικαταστήσουν: με απλά λόγια το ματς έμοιαζε για τον Λίσι χωρίς αύριο.

Εστω κι αν μιλάμε για ένα μόνο ματς στο παιγνίδι αυτό είδαμε δυο πράγματα που έχουν ενδιαφέρον. Το πρώτο ότι η ομάδα του ΠΑΟΚ έπαιξε για τον προπονητή της και το έδειξε σε δυο περιπτώσεις: το έδειξε αρχικά στο πρώτο ημίχρονο, που ήταν πολύ καλό κι όχι μόνο γιατί ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε με 1-0 στο 8΄ χάρη σε ένα γκολ του Μπάντζα, αλλά και μετά το 60΄ και τις αλλαγές του Λίσι όταν και ως ομάδα επέστρεψε στην διεκδίκηση της νίκης μετά από ένα διάστημα ταραχής στο οποίο η ΑΕΚ ισοφάρισε με τον Γιόβιτς και θα μπορούσε και να έχει προηγηθεί. Το δεύτερο ενδιαφέρον είναι ότι το ματς επί της ουσίας το γυρίζει ο Ιταλός με την αλλαγή του Σορετίρε που βοήθησε τον ΠΑΟΚ να αλλάξει ταχύτητα χωρίς να αλλάξει σχήμα: το 4-4-2 παρέμεινε αλλά ο Σορετίρε έκανε τον ΠΑΟΚ πιο γρήγορο (όπως κι ο Μύθου αντί του Μπάντζα) κι έτσι ήρθαν τα γκολ του τελικού 3-1. Κι αυτό ναι μεν είναι καλό για τον προπονητή (διότι έχει συμβολή στη νίκη) πλην όμως δείχνει και ότι πρέπει να κάνει καλύτερες επιλογές γενικότερα. Ο ΠΑΟΚ μοιάζει να έχει ένα πρώτης τάξεως υλικό που δεν έχει αξιοποιηθεί. Ο Λίσι μετά την νίκη αυτή σίγουρα κερδίζει χρόνο, αλλά από την χθεσινή δοκιμασία οφείλει και να καταλάβει μερικά πράγματα παραπάνω.        

Οι ευτυχισμένοι παίκτες  

Στα ματς της Μαρκό – Ολυμπιακός (0-2) και ΠΑΟ – Αρης (2-1) στα μάτια μου υπάρχει κάτι κοινό: οι σκόρερς είναι παίκτες που με την απόδοσή τους και την προσφορά τους φωνάζουν ότι είναι χαρούμενοι στις ομάδες που βρίσκονται. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την πρωτοπόρο της Β΄Εθνικής με ένα υπέροχο γκολ του Σάλιακα (σούτ εκτός περιοχής…) και ένα του Κάρμο με κεφαλιά από χτύπημα κόρνερ. Ο Κάρμο προηγουμένως είχε βγάλει την μπάλα από την γραμμή στην καλύτερη ευκαιρία της Μαρκό, με κίνδυνο μάλιστα να χτυπήσει το κεφάλι του στο οριζόντιο δοκάρι. Ο ΠΑΟ λύγισε τον φορμαρισμένο Αρη με γκολ του Ραστόντερ στο 89΄κι αφού ο Κοντούρης είχε ανοίξει το σκορ στο πρώτο ημίχρονο.

Ο Σάλιακας το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψε στον Ολυμπιακό χωρίς δεύτερη σκέψη όταν του το ζητήθηκε. Άλλος στην θέση του θα ένοιωθε μια κάποια πικρία αφού πέρασε από εκεί μικρός και δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες που περίμενε. Αυτός είπε αμέσως το «ναι» και ότι αυτή είναι η πιο ωραία απόφαση της ζωής του. Η περίπτωση του Κάρμο είναι ακόμα πιο σπάνια. Εφυγε κάποτε κομμάτι πικραμένος γιατί η χρησιμοποίησή του κατά την γνώμη του δεν ήταν αυτή που του άξιζε. Περιπλανήθηκε λίγο. Όταν τον κάλεσαν να γυρίσει η μόνη ερώτηση που έκανε στους ανθρώπους του Ολυμπιακού ήταν γιατί άργησαν να τον καλέσουν πίσω. Και τώρα δεν είναι στις αρχικές επιλογές. Θα είναι δύσκολο να βγάλει από την ενδεκάδα τον Πιρόλα – που μάλιστα όπως μαθαίνω θα κληθεί και στην Εθνική Ιταλίας για τα ματς του Νοέμβρη. Αλλά η συμπεριφορά του είναι υποδειγματική.

Ο Κοντούρης διάλεξε πέρυσι να πάει στον ΠΑΟ όταν τα πράγματα στους Πράσινους δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Παίζει σε μια θέση που δεν υπάρχουν πολλοί Ελληνες παίκτες: αν μπορούσε να καθιερωθεί στην αρχική ενδεκάδα θα έφτανε μέχρι την Εθνική γρήγορα. Ο ανταγωνισμός στον ΠΑΟ είναι μεγάλος, οι ευκαιρίες που παίρνει δεν είναι πολλές αλλά κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί και μοιάζει και να εξελίσσεται: στη φάση του γκολ δείχνει τεχνική και ψυχραιμία. Ο Ραστόντερ είναι ακόμα πιο σπάνια περίπτωση. Στον σχεδιασμό του ΠΑΟ έπρεπε να είναι τουλάχιστον πρώτος αναπληρωματικός. Προστέθηκαν στην πορεία παίκτες που τον πήγαν πιο πίσω. Αλλά ο τύπος όποτε αγωνίζεται σκοράρει και δείχνει ότι είναι μια τρομερή πολυτέλεια: το γκολ με τακουνάκι στο 89΄με το οποίο ο ΠΑΟ λύγισε τον Αρη είναι καταπληκτικό. Και είναι και παίκτης που δεν γκρινιάζει πράγμα που όταν μιλάμε ειδικά για ξένους παίκτες αυτό ποτέ δεν είναι δεδομένο: συχνά όταν δεν μιλάμε οι ίδιοι μιλάνε αντζέντηδες και άλλοι παρατρεχάμενοι – ο Ραστόντερ το κάνει σκοράροντας. Το συμπέρασμα από αυτά τα ματς κυπέλλου για τους Αιώνιους (που στον επόμενο γύρο θα παίξουν ένα ντέρμπι μεταξύ τους χωρίς άγχος και χωρίς διακύβευμα) είναι ότι όσο στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟ υπάρχουν Ελληνες παίκτες σαν τον Σάλιακα και τον Κοντούρη που για αυτό αισθάνονται περήφανοι, και ξένοι παίκτες σαν τον Κάρμο και τον Ραστόντερ που καταλαβαίνουν πόσο η ομάδα τους ταιριάζει και η δουλειά του Ιμανόλ και του Νίστρουπ θα είναι πιο εύκολη. Και θα τα καταφέρνουν και καλύτερα με διάφορους που κάνουν μούτρα και μουτράκια…     

Δεν αλλάζουν εύκολα οι ομάδες

Κατά τα άλλα ό,τι βλέπουμε στο πρωτάθλημα δεν θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικό στο κύπελλο. Η ΑΕΚ είναι σταθερά και σε όλες τις διοργανώσεις που παίρνει μέρος άλλη ομάδα εντός κι άλλη εκτός έδρας. Ο Αρης αργά αλλά σταθερά προοδεύει και έχει και παίκτες που μπορούν περισσότερα. Η Καλαμάτα και η Κηφισιά είναι καλές γιατί σκοράρουν ακόμα και με τους αναπληρωματικούς τους. Ο Χρήστος Κόντης έχει μια ωραία ομάδα χωρίς όμως να μπορεί να κάνει μεγάλο rotation. Και η ΑΕΛ του θύμισε πως σε όποια κατηγορία κι αν αγωνίζεται είναι πάντα μεγάλη.

Για να μην το ξεχάσω. Δεν σκόραρε ο Λεβαδειακός. Αλλά γιατί δεν έπαιξε…

(Gazzeta Οκτώβρης του 2026)