Ο Χάρι Κέιν κέρδισε την Χρυσή Μπάλα και πρέπει πραγματικά να είναι κανείς άκαρδος για να μην νιώσει έστω και λίγο χαρούμενος για αυτό. Και γιατί πρόκειται για ένα από τους πιο συμπαθητικούς παίκτες του καιρού μας και γιατί είναι η πρώτη ίσως φορά στην ιστορία του συγκεκριμένου βραβείου που το κερδίζει κάποιος που πέρασε τα καλύτερά του χρόνια προσπαθώντας να αποβάλει την ετικέτα του λούζερ. Ετσι δεν θα τον πει κανείς πλέον.

Αναρωτιόμουν πάντα πως αυτός ο καταπληκτικός σκόρερ βίωνε για χρόνια όλη αυτή την παρατεταμένη ειρωνεία προς το πρόσωπό του. Από τη μία, πιστεύω ότι δεν τον ενδιέφερε και πολύ αφού χάρη στα δεκάδες γκολ που έχει πετύχει τα μπράβο και οι έπαινοι δεν του έλειψαν ποτέ. Από την άλλη λογικά υπήρχαν στιγμές που κι ο ίδιος καταλάβαινε πως τόσα γκολ χωρίς τίτλους συνιστούν κάτι παράδοξο (για να μην πω εντελώς πέρα από την λογική) στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Κέιν ήταν για χρόνια μια μυθιστορηματική προσωπικότητα: ένας νικητής που μέχρι να πάει στην Μπάγερν Μονάχου έχανε πάντα. Ξέρω ότι ο ορισμός του νικητή είναι το ακριβώς αντίθετο, και ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ποίηση και δεν γράφεται με στοίχους, ώστε να μπορείς ένα οξύμωρο και να κλέψεις τις εντυπώσεις περιγράφοντας μια σπάνια κατάσταση. Αλλά πώς αλλιώς να τον ορίσεις τον Χάρι Κέιν πριν βρεθεί στην Βαυαρία;

Η τρομερή εξέλιξή του

Το επίπεδο των εμφανίσεών του ήταν πάντα υψηλό: νομίζω ότι και φέτος θα κατακτήσει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στην Μπουντεσλίγκα, όπως τον κατέκτησε και την περασμένη σεζόν, όπως τον έχει κατακτήσει στην τεράστια καριέρα του σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που έχει πάρει μέρος και λέγονται Πρέμιερ Λιγκ, Μπυντεσλίγκα, Τσάμπιονς λιγκ, Μουντιάλ, Euro, ακόμα και προκριματικά Μουντιάλ και Euro. Στην Τότεναμ σκόραρε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον πριν από αυτόν, το ίδιο και στην Εθνική Αγγλίας: το να είσαι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Αγγλίας και να μην έχεις τίτλο δεν γίνεται – κι όμως με αυτόν έτσι συνέβη. Με τα σπάνια προσόντα του και την ικανότητα που έχουν πλέον οι παίκτες σαν αυτόν να συντηρούνται ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία, μπορεί να συνεχίσει να σκοράρει με αυτούς τους ρυθμούς τουλάχιστον για άλλες 4 ή 5 σεζόν. Δεν θα φτάσει να ξεπεράσει τον Μίλερ (570 γκολ), αλλά με την Μπάγερν έχει ήδη σκοράρει πάνω από 100 φορές, και ο μέσος όρος των γκολ του είναι πρακτικά ίδιος με εκείνον του Λεβαντόφσκι, ο οποίος στα 8 χρόνια του στην Μπάγερν Μονάχου κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ τόσες φορές που είχε πάψει να είναι είδηση.

Πώς ήταν δυνατόν να μην είχε κερδίσει τίποτα μέχρι να πάει στην Μπάγερν δεν εξηγείται. Αξίζει την Χρυσή Μπάλα; Νομίζω όσο την άξιζαν κι άλλοι υποψήφιοι. Αλλά αν υπάρχει ένας επιπλέον λόγος για την κατάκτησή της είναι η εξέλιξή του αυτά τα δυο τελευταία χρόνια: ο Χάρι Κέιν δεν είναι από εκείνους τους σέντερ φορ που τους ξεχωρίζεις μόνο για τα γκολ τους: είναι πλέον ένα εκλεπτυσμένο εννιάρι, ένας δημιουργός εξαιρετικός στο να κατεβαίνει χαμηλά για να πάρει μπάλα και να δημιουργεί. Πριν την βράβευσή του στο ματς της Μπάγερν με την Αρσεναλ έχει δείξει όλο του το ρεπερτόριο. Η ψηφοφορία για την Χρησή Μπάλα είχε τελειώσει, αλλά αυτός ήταν σε αυτό το ματς σαν να φώναζε «μην με ξεχνάτε, δεν είμαι αυτός που κάποτε φώναζαν λούζερ».

Μια φυλακή από την οποία δραπέτευσε

Σήμερα δικαιωμένος όσο ποτέ με την Χρυσή Μπάλα στην αγκαλιά του είναι σαν να μας λέει ότι το να επικρίνει κανείς τον Κέιν ως ποδοσφαιριστή ήταν πάντα παράλογο, κι ας ξέρει κι ο ίδιος ότι κάτι πρέπει να πήγε στραβά κι άργησε να φτάσει τόσο στην απόλυτη αποδοχή. Σίγουρα το γεγονός ότι αφιέρωσε περισσότερο από τη μισή αθλητική του ζωή σε έναν σύλλογο όπως η Τότεναμ δεν τον βοήθησε. Η αφοσίωσή του στην Τότεναμ μπορεί να θεωρηθεί ρομαντική από κάποιους και αφελής (πλέον από άλλους), αλλά υπήρξε η ιστορία της ζωής του ακόμα κι αν σήμερα μοιάζει ότι η Τότεναμ ήταν μια φυλακή από την οποία δραπέτευσε. Ισως πίστεψε ότι μπορούσε να κερδίσει κάτι με την φανέλα της , και αυτό θα ήταν σαφώς ένα σπάνιο κατόρθωμα. Έφτασε κοντά: με την Τότεναμ έχασε 3 τελικούς, δύο φορές το Carabao Cup, μία φορά το Τσάμπιονς λιγκ. Όπως έχασε και δυο τελικούς Euro με την Αγγλία, συν ένα γερμανικό Super Cup με την Μπάγερν Μονάχου, στην οποία είχε φτάσει μόλις πριν από δύο μέρες – ναι και αυτό ήταν ένας λόγος που και οι Γερμανοί τον υποδέχτηκαν με την στάμπα του λούζερ.

Μια αληθινή δκαίωση

Αυτοί οι τελικοί, με την Τότεναμ και την Εθνική Αγγλίας, είναι που κάνουν την σημερινή του επιτυχία να μοιάζει με δικαίωση. Σε αυτούς τους τελικούς ο Κέιν έφτανε συχνά αδειανός, μισοτραυματισμένος. Δεν έπαιξε ποτέ καλά, και του το επισήμαναν και όλοι. Κι όμως, αν οι ομάδες του έφτασαν σε αυτούς τους τελικούς, το γεγονός ανήκε κυρίως σε αυτόν. Δεν σώθηκε κερδίζοντας, αλλά κανείς δεν τον έσωσε. Όλοι οι μεγάλοι νικητές, αργά ή γρήγορα, υπήρξαν νικητές και χάρη σε κάποιον άλλον: στον Κέιν αυτό σε εκείνα τα ματς δεν συνέβη ποτέ. Το 2016 σκόραρε 25 γκολ στην Πρέμιερ και η Τότεναμ έχασε την κούρσα για τον τίτλο από τη Λέστερ, κάτι που ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να το πιστέψεις. Την επόμενη σεζόν σημείωσε 29 γκολ, αλλά νικήτρια ήταν η Τσέλσι του Κόντε. Μετά ήρθαν η Σίτι και η Λίβερπουλ. Ακόμα και την πρώτη του σεζόν στην Μπάγερν Μονάχου, το ότι έχασε τον τίτλο από την Μπάγερ Λεβερκούζεν με μια ομάδα που τίτλους δεν χάνει ποτέ τον έκανε να μοιάζει καταραμένος; Αλλά πώς να του ρίξεις την ευθύνη; Ο ίδιος σε εκείνη την πρώτη του Μπουντεσλίγκα σκόραρε 36 γκολ σε 32 παιχνίδια, αλλά δεν ήταν αρκετό. Όπως δεν ήταν αρκετό να σκοράρει 11 στο Τσάμπιονς λιγκ. Είχε σκοράρει και στη ρεβάνς με την Ίντερ, αλλά ήταν τέτοια η φήμη του λούζερ που ακόμα και στην Γερμανία που δεν τον μεγάλωσαν αλλά τον είχαν ένα χρόνο αυτό που συζητούσαν μετά  τον αποκλεισμό της Μπάγερν ήταν το απίστευτο δοκάρι που είχε στο πρώτο ματς.

Το μυαλό του λειτούργησε

Ίσως ο Κέιν πλήρωνε το τίμημα του να μην έχει μια αρκετά εικόνα σταρ έξω από το γήπεδο: στη χώρα του Ντέιβιντ Μπέκαμ αυτά μετράνε. Έχει κάτι το αντι-χαρισματικό ο Κέιν: δυο μάτια παράξενα, μια φωνή μπάσα, και μιλά πάντα με κατεβασμένο το πρόσωπο - όχι το πρόσωπο ενός νικητή. Αλλά έχει και μυαλό, πολύ μυαλό. Όταν επέλεξε να πάει στην Μπάγερν Μονάχου, πήγε σε μια ομάδα γεμάτη νικητές: το Μόναχο είναι ίσως το πιο εύκολο μέρος στον κόσμο για να κερδίσεις έναν τίτλο. Τώρα που απελευθερώθηκε από αυτό το βάρος, και κέρδισε και την Χρυσή Μπάλα του λείπει ένα τελευταίο κατόρθωμα: το να είναι καθοριστικός σε έναν τελικό. Κάνω μια πρόβλεψη πως θα το δούμε κι αυτό.

Στο μεταξύ ας τον χειροκροτήσουμε για την βράβευσή του. Κέρδισε και χάρη στις ομάδες του: χάρη στην Μπάγερν που κερδίζει και χάρη στην Αγγλία που δεν κερδίζει ποτέ. Αυτό το δεύτερο έκανε όσους τον ψήφισαν να τον δουν με μεγάλη συμπάθεια. Εκανε ένα σπουδαίο μουντιάλ με μια ομάδα που το μουντιάλ ξέρει κυρίως να το χάνει: για αυτό σίγουρα δεν έφταιγε ο Κέιν. Που από χθες το βράδυ ανήκει και με την βούλα στον κόσμο των νικητών. Κανείς δεν θα τον πει ξανά λούζερ.