Δεν πρέπει να έχει περάσει μήνας από τότε που έγραφα πως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα τρέχουν μόνοι τους και ξαφνικά και οι δύο θέλησαν να μας θυμίσουν πως το πράγμα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο ΠΑΟ κέρδισε την Μπασκόνια με (85-79) αλλά αυτό ήταν το δεύτερο μέτριό του ματς στο ΟΑΚΑ – το προηγούμενο μέτριο κόντρα στην Χάποελ Τελ Αβίβ το έχασε. Ο Ολυμπιακός γνώρισε από την Φενέρ την πρώτη του ήττα με 61-64 : αν δεις το σκορ και δεν ξέρεις για τις απουσίες του Ολυμπιακού θα νομίζεις ότι για κάποιο λόγο οι δυο ομάδες δεν έπαιξαν στο δεύτερο ημίχρονο.

Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι οι δυο ελληνικές ομάδες έδειξαν προβλήματα που δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα των αντιπάλων τους αλλά με δικά τους θέματα. Η Μπασκόνια, που πάντως άλλαξε προπονητή, παραμένει μια από τις χειρότερες ομάδες στην Ευρωλίγκα με 6 ήττες και 1 νίκη. Και η Φενέρ που βρήκε τον Ολυμπιακό αποδεκατισμένο τον κέρδισε με ένα σερί 8-0 στα τελευταία λεπτά όταν και οι περιφερειακοί της ελληνικής ομάδας είχαν μείνει εντελώς από δυνάμεις: μέτρησε πολύ και ένα αντιαθλητικό που σφυρίχτηκε στον Βεζένκοφ (σφύριγμα που βασίζεται σε νέους κανονισμούς) αλλά κυρίως τα εντελώς άστοχα σουτ για τρεις, αποτέλεσμα και μιας έλλειψης καθαρού μυαλού – αν η μπάλα απλά περνούσε στους ψηλούς περισσότερο (σε όλη την διάρκεια του ματς) η βραδιά θα ήταν διαφορετική, μολονότι και ο Μιλουτίνοφ δεν είναι ακόμα εντελώς καλά. Αλλά δεν θέλω να γράψω κάτι ειδικά για ματς που θα ξεχαστούν γρήγορα. Θέλω να κάνω μερικές παρατηρήσεις για τα προβλήματα που έχουν οι δυο ελληνικές ομάδες και που τώρα φαίνονται.

Σε φάση διαρκούς προετοιμασίας  

Ο ΠΑΟ άλλαξε πολύ από πέρυσι κι όχι μόνο γιατί άλλαξε προπονητή: άλλαξε τρόπο παιγνιδιού, πρωταγωνιστές και άλλα πολλά. Από την στιγμή που ο Ολυμπιακός ζήτησε να παίξει πολλά ματς εκτός έδρας (λόγω ανακατασκευής του ΣΕΦ) ο ίδιος βρέθηκε να έχει πολλά ματς εντός. Αυτή η συγκυρία έδωσε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς την δυνατότητα να κάνει μια παράξενη αλλά αποτελεσματική δουλειά: ήταν σαν να μεγάλωσε το διάστημα της προετοιμασίας της ομάδας που είχε την δυνατότητα να παίζει συνεχόμενα εύκολα ματς εντός έδρας στα οποία έγιναν μαθήματα και δοκιμές σε απολύτως ιδανικές συνθήκες. Σε αυτό το πρώτο διάστημα ο ΠΑΟ εντός έδρας έδωσε δυο όλα κι όλα δύσκολα παιγνίδια: το ματς με την Φενέρ που κέρδισε εύκολα δημιουργώντας ενθουσιασμό, και το ματς με την Χάποελ Τελ Αβίβ που έχασε και που έγινε μια προσπάθεια να ξεχαστεί γρήγορα.

Δεν είναι ωστόσο οι νίκες και οι ήττες το θέμα στην συγκεκριμένη περίσταση: θέλω να πω ότι ο ΠΑΟ θα μπορούσε να έχει χάσει από την Φενέρ και να είχε κερδίσει την ομάδα του Ιτούδη ή να είχε κερδίσει και τις δυο ή να είχε χάσει και από τις δυο – δεν θα άλλαζε κάτι. Η μεγάλη εικόνα έχει σημασία. Ο Ομπράντοβιτς εκμεταλλεύτηκε την συγκυρία για να μάθει στην ομάδα του πολλά: κυρίως να παίζει σκληρή άμυνα. Χρησιμοποίησε επίσης τα ματς για να δημιουργήσει μια νέα βεβαιότητα: ότι φέτος θα παίζουν όλοι περισσότερο. Οι απουσίες του έδωσαν το δικαίωμα να δώσει χρόνο συμμετοχής αλλά και ρόλους και σουτ σε Ελληνες παίκτες. Κι έτσι είδαμε στα αυτά τα ματς ένα ΠΑΟ πολυφωνικό και σκληρό. Που όμως προσοχή: δεν ήταν μια ομάδα που έχει λυθεί, αλλά μια ομάδα που μάθαινε. Που έπαιζε κυρίως κοιτώντας τον πάγκο και τον προπονητή της.

Είναι και δεν είναι έτοιμος

Πόσο πιθανό είναι να συνεχιστεί αυτό δεν το ξέρω. Ο Ομπράντοβιτς έχει το status για να το απαιτεί, πλην όμως η Ευρωλίγκα έχει συνεχόμενα ματς και στο μεταξύ και στην Ελλάδα τα πράγματα κάπως ζόρισαν – μια ιδέα την πήρε χάνοντας στο Σουπερ καπ από τον ΠΑΟΚ. Ο Παναθηναϊκός θα φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο όταν βρει ένα τρόπο που να κερδίζει διαδικαστικά και εύκολα, παίζοντας δηλαδή χωρίς χαλινάρι. Με την Μπασκόνια που κάτι τέτοιο φάνηκε να επιτρέπεται, λόγω και της επιστροφής του Ναν, το πράγμα δεν πήγε πολύ καλά: τρία τρίποντα στο τέλος (από τον Ναν, τον Φρανσίσκο και τον Γιαμπουζέλε) έδωσαν μια νίκη σε ένα παιγνίδι που παρά την σχετικά καλή άμυνα δεν υπήρχαν πολλά καλά διαστήματα. Γιατί; Γιατί μόνο η άμυνα δεν αρκεί. Η άμυνα μπορεί να είναι χρήσιμη σε ειδικές περιστάσεις και σε δύσκολα παιγνίδια – κατά τα άλλα χρειάζεται ρυθμός, παραγωγικότητα, νίκες μέσω απλής εφαρμογής επιθετικού παιγνιδιού. Αυτές μπορεί να τις φέρει η ενσωμάτωση του Ναν και του Σλούκα, αλλά μιλάμε πλέον για άλλη ομάδα γιατί ρόλοι και τρόποι θα χρειαστεί να αλλάξουν. Οπότε θα χρειαστεί κι άλλη δουλειά: ο ΠΑΟ είναι και δεν είναι έτοιμος. Αυτό λέει το ματς με την Μπασκόνια.

Χρειάζεται κι άλλους    

Η περίπτωση του Ολυμπιακού είναι λίγο πιο απλή. Ο Ολυμπιακός έκανε μια παράξενη (σχεδόν τρελή επιλογή…) στην αρχή της σεζόν χωρίς, όπως αποδεικνύεται, να μετρήσει καλά την δυσκολία. Ζήτησε να παίξει πέντε από τα επτά πρώτα παιγνίδια εκτός έδρας. Αν σε αυτά προσθέσουμε το Σουπερ καπ του Ντουμπάι, ο Ολυμπιακός πέρασε τριάντα μέρες με ασταμάτητα ταξίδια, δηλαδή με ελάχιστες προπονήσεις. Την συνέπεια την βλέπουμε. Ο Φουρνιέ θα είναι ένα μήνα έξω, ο Μιλουτίνοφ δυσκολεύεται να επανέρθει, και το πρόγραμμα αυτό ζορίζει και μεγάλα παιδιά (όπως ο Τζόζεφ που έχει ήδη λείψει σε ένα δυο ματς) αλλά και όσους αγαπάνε να παίζουν πολύ όπως ο Μοντέρο. Σε όλα αυτά προστέθηκε και το θέμα του Ντόρσεϊ, που από το καλοκαίρι ήταν ένας είδος ωρολογιακής βόμβας και όλοι το γνώριζαν: το ρίσκο να κρατήσεις ένα παίκτη που δεν ανανεώνει είναι πάντα τεράστιο.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει προβλήματα τρόπων. Μια χαρά μπορεί να μοιράζει κατοστάρες και μια χαρά άμυνα μπορεί να παίζει αν είναι απαραίτητο: το είδαμε στο ματς με την Φενέρ που την κράτησε κάτω από τους 70 πόντους – δεν του χρειάζεται ο Γουόκαπ για να το κάνει. Το θέμα είναι με ποιους παίζει – δηλαδή η πληρότητα του. Όταν το καλοκαίρι φεύγουν τέσσερις παίκτες που μπορούν να παίξουν στο «ένα» και στο «δυο» (ο Γουόκαπ, ο Μόρις, ο ΜακΚίσικ, ο Λαρεντζάκης) κι έρχονται ουσιαστικά δυο (ο ΜακΙντάιερ και ο Μοντέρο) υπάρχει ένα μικρό έλλειμα. Κι όταν έχεις και το θέμα του Ντόρσεϊ να υποβόσκει πρέπει να είσαι υποψιασμένος πως το πράγμα μπορεί να γίνει πιο δύσκολο.

Ο Μπαρτζώκας δεν θέλει σκοτούρες και το καταλαβαίνω. Αλλά χωρίς 15 παίκτες που να μπορούν να παίξουν όλοι, η Ευρωλίγκα δεν βγαίνει αν θες να κερδίζεις κάθε εβδομάδα. Κυρίως γιατί δεν είναι δυνατόν ο Φουρνιέ να παίζει 35 λεπτά ήδη από τις αρχές Οκτωβρίου κι ο Μοντέρο να μην μπορεί να πάρει ανάσες ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα, που λέει ο λόγος. Δεν ξέρω τι παίκτες είναι ο νεοφερμένος Τζον Κόντσαρ, αλλά αν οι δρόμοι με τον Ντόρσεϊ χωρίσουν χρειάζεται κι άλλος. Και με τα χαρακτηριστικά του. Γιατί στο τρίποντο πχ υπήρχε πρόβλημα και με αυτόν παρόντα: απλά είναι άλλο να βρέχει «τούβλα» στο πρώτο ημίχρονο (όπως με την Βίρτους, την Εφές και την Βαλένθια) κι άλλο αυτό να γίνεται στο τέλος του ματς όπως χθες. Ο,τι γίνεται στην αρχή διορθώνεται, ότι γίνεται στο τέλος κοστίζει.

Το καλό για τον ΠΑΟ και τον Ολυμπιακό είναι ότι οι δυσκολίες που φαίνονται είναι αντιμετωπίσιμες. Ο δε ανταγωνισμός εξακολουθεί να είναι χαμηλός. Η Φενέρ που κέρδισε τον Ολυμπιακό χθες δεν τρομάζει κανένα. Η Ρεάλ Μαδρίτης βελτιώθηκε και τρέχει ένα σερί, αλλά απέναντι σε αντιπάλους του χεριού της. Η Ντουμπάι και η Χάποελ Τελ Αβίβ δείχνουν πιο δυνατές από πέρυσι αλλά για καμία δεν παίρνεις όρκο ότι θα είναι στο Final4. Δεν υπάρχει κανένας λόγος συναγερμού για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ. Απλά δεν είναι άτρωτοι.