Την περασμένη Κυριακή αν ήσουν οπαδός της Ρεάλ Μαδρίτης μπορούσες να δεις το ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα πληρώνοντας για ένα  εισιτήριο VIP Premium 2.400 ευρώ. Διαφημιζόταν ως «πλήρης εμπειρία» και σου έδινε την δυνατότητα για γεύμα, κρασιά και καφέ κατά την διάρκεια του ματς και άλλα αρκετά: η Μπαρτσελόνα πουλάει αυτά τα ελάχιστα εισιτήρια ειδικά για VIP φιλοξενούμενους. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι πλήρωσαν αυτά τα τερατώδη χρήματα, αλλά έφυγαν από το Καμπ Νου (που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί…) χαρούμενοι. Όχι γιατί το θέαμα ήταν καταπληκτικό, αλλά γιατί από τις διάφορες πιθανές εξελίξεις έκβασης του Clásico, τελικά προέκυψε αυτή που κάνει πολύ ενδιαφέρουσα την πλοκή της ιστορίας που λέγεται «ισπανικό πρωτάθλημα 2026-27». Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε και η μάχη για την κατάκτηση του τίτλου ξαναπήρε φωτιά. Η διαφορά μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία σε περίπτωση νίκης των «μπλαουγκράνα» θα είχε εκτοξευθεί στους 9 βαθμούς, μειώθηκε στους 3 μόλις βαθμούς. Κι ο Μουρίνιο, ο οποίος σήμερα αντιπροσωπεύει ένα ποδόσφαιρο που έχει μείνει πίσω, κέρδισε την Μπαρτσελόνα που αντιπροσωπεύει την ποδοσφαιρική πρωτοπορία. Φυσικά και οι δυο αυτές θεωρήσεις περιέχουν ωραίες δόσεις υπερβολής.  

Η δεύτερη φορά  

Το 2010, όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο έφτασε για πρώτη φορά στη Μαδρίτη, η Βασίλισσα τον φώναξε αναθέτοντάς του την αποστολή να σταματήσει την ηγεμονία της Μπαρτσελόνα. Το περασμένο καλοκαίρι ο πρόεδρος Πέρεθ τον ξαναφώναξε για τον ίδιο λόγο. Υπάρχουν εμφανείς παραλληλισμοί μεταξύ του σήμερα και του 2010. Η Μπάρτσα του Χανς Φλικ δεν έχει κερδίσει (ακόμα…) το Τσάμπιονς λιγκ και δεν έχει είναι το σημείο αναφοράς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όπως ήταν εκείνη του Πεπ Γκουαρδιόλα— αλλά έμοιαζε έτοιμη να ξεφύγει από την ανταγωνίστρια της. Είναι μια νεανική και θεαματική ομάδα που παίζει ένα ποδόσφαιρο που αρέσει. Ο Μουρίνιο βρήκε ένα αντίπαλο που κέρδισε όλα τα ματς στις πρώτες 9 αγωνιστικές της Liga, σκοράροντας πάνω από 4 γκολ ανά παιχνίδι, και έχει στο πρόσωπο του Λαμίν Γιαμάλ ένα παιδί-θαύμα που αποθεώνεται ως ο νέος Μέσι. Ο Μουρίνιο έπρεπε επιστρέφοντας να φορέσει ξανά τη στολή του πολεμιστή για να σταματήσει μια νέα, αναδυόμενη κυριαρχία της Μπαρτσελόνα. Αυτό το Clásico τού πρόσφερε μια μοναδική ευκαιρία να την φρενάρει ακριβώς γιατί ήταν ένα είδος τελικού. Στο παιχνίδι όπου η Μπάρτσα θα προσπαθούσε να επεκτείνει το ρεκόρ των γκολ και των συνεχόμενων νικών της για να ξεφύγει στην βαθμολογία, ο Μουρίνιο θα έπρεπε υπενθυμίσει στον κόσμο ότι οι αρτίστες ομορφαίνουν το ποδόσφαιρο αλλά δεν κερδίζουν πάντα. Για τον Μουρίνιο το ποδόσφαιρο είναι κυρίως τακτική, πονηριά, στρατηγική και ένταση. Και βέβαια άγια άμυνα. Ο Μουρίνιο σε ολόκληρη τη ζωή του υπερασπίζεται αυτές τις αρχές.

Το πιο αστείο γκολ

Ο Μουρίνιο τα κατάφερε με τρόπο μυθιστορηματικό. Στο 41ο λεπτό του Clásico, η Ρεάλ Μαδρίτης παίρνει το προβάδισμα με ένα γκολ που το βλέπεις και γελάς. Η Ρεάλ επιτίθεται γρήγορα από την αριστερή πλευρά, ο Ντιομαντέ κάνει μια σέντρα και ο Ζεράρ Μαρτίν, στην προσπάθειά του να απομακρύνει, στέλνει την μπάλα πάνω στο γόνατο του ΕμΠαπέ: από την καραμπόλα αυτή καταλήγει στα δίχτυα. Η Εκίπ το χαρακτήρισε ως «το πιο άσχημο γκολ στην καριέρα του ΕμΠαπέ». Οντως για κάποιον που αγαπά το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα είναι ένα γκολ σχεδόν εκτός λογικής. Για όποιον πιστεύει ότι το γκολ πρέπει να είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας σειράς σωστών ενεργειών, για όποιον δηλαδή βλέπει το ποδόσφαιρο με τα μάτια της Μπαρτσελόνα, ένα γκολ σαν αυτό του ΕμΠαπέ, στο οποίο λείπει ακόμα και το σουτ, αποτελεί ένα είδος απόδειξης πως δεν υπάρχει Θεός του ποδοσφαίρου, αλλά κάποιος διάβολος το κουμαντάρει. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του δεύτερου γκολ. Αυτή την φορά ο ΕμΠαπέ σκοράρει σε άδειο τέρμα. Μετά όμως από μια τρομερή επέλαση και ασίστ του Καμαβινγκά (!) που κάτι ανάλογο δεν είχε ούτε καν ονειρευτεί.  

Αλλά ο Μουρίνιο δεν κέρδισε χάρη στα γκολ που πέτυχε η Ρεάλ κι αυτό είναι το ωραίο παράδοξο. Κέρδισε γιατί στην προετοιμασία του ματς πήρε άριστα. Μετά ίσως από πολύ καιρό.

Ικανότητες που είχαμε ξεχάσει

Το πρώτο και ίσως το βασικότερο που κατάφερε ο Μουρίνιο ήταν να επιβάλει στο γήπεδο μια ένταση που δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να παίζει όπως θέλει. Οι προικισμένοι πασέρ της Μπάρτσα κατέληγαν να κάνουν λάθη ακόμα και στις πιο απλές μεταβιβάσεις απέναντι σε μια ομάδα που πρέσαρε οργανωμένα και έπαιζε άμυνα καλύτερα από ποτέ την εφετινή σεζόν. Το έκαναν μάλιστα αυτό σχεδόν όλοι: και  ο Κονατέ που ακολουθούσε τον Ραφίνια ακόμα και μακριά από την περιοχή του, και ο Κουκουρέγια που πραγματοποίησε μια συγκλονιστική εμφάνιση περιορίζοντας πλήρως τον Γιαμάλ, τον οποίο ο Φλικ άφησε λανθασμένα απομονωμένο στο πλάι καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα αλλά και ο Μπέλιγχαμ που δεν έχασε λεπτο από το μάτια του τον Ρόδρι. Για να βρεθεί αυτή η τακτική ισορροπία, χρειάστηκε βέβαια ένα τυχαίο γεγονός: η προηγούμενη αποβολή του Βινίσιους, η οποία, αν και εξόργισε τον Μουρίνιο, στην πράξη τού έλυσε τα χέρια. Χωρίς τον Βραζιλιάνο στο γήπεδο, ο Πορτογάλος παρέταξε μια ομάδα που έπαιξε ένα απόλυτα πειθαρχημένο 4-2-3-1 έχοντας στο μυαλό της πως δεν θα αφήσει τον αντίπαλο να τρέξει.

Βαλβέρδε, Γκιουλέρ, Σίλβα

Βέβαια με την άμυνα μόνο δεν κερδίζεις. Χρειάζεται και δημιουργία. Για αυτή κλειδί ήταν αρχικά η μετατόπιση του Φεντερίκο Βαλβέρδε στο δεξί άκρο της άμυνας. Ο Ουρουγουανός διαθέτει τσαγανό ακραίου αμυντικού, αλλά ως μέσος μπορεί να πασάρει και καταπληκτικά . Όταν ο Άντονι Γκόρντον, έκλεινε εσωτερικά για να πιέσει τον Κονατέ, ο Βαλβέρδε έμενε ελεύθερος στο πλάι, έχοντας τον χρόνο να σημαδέψει τον ΕμΠαπαπέ ανάμεσα στις γραμμές ή να αλλάξει εντυπωσιακά το παιχνίδι στην απέναντι πλευρά: όλο αυτά συνέβαιναν μεθοδικά και σε κάθε περίπτωση. Η δεύτερη κίνηση ήταν η επιλογή του Μπερνάρντο Σίλβα στον άξονα δίπλα στον Τσουαμενί: αυτό χάρισε στη Ρεάλ μια σπάνια ηρεμία στο build-up, ενώ οι Γκιουλέρ και Ντιομαντέ προσέφεραν πολύτιμες βοήθειες και στο κράτημα της μπάλας και στις αντεπιθέσεις. Ο Μουρίνιο κέρδισε με δυο απίθανα γκολ. Αλλά και γιατί μετά από καιρό εμφάνισε μια ομάδα που ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο του Μουρίνιο που είχαμε ξεχάσει.

Μια δόση χάους

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι το κατά πόσο πρέπει να πιστέψουμε σε αυτή τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η ιστορία μας διδάσκει να είμαστε επιφυλακτικοί. Ακριβώς πριν από έναν χρόνο, η Ρεάλ του Τσάμπι Αλόνσο είχε κερδίσει επίσης το Clásico, ανεβαίνοντας στην κορυφή, όμως εκείνος ο θρίαμβος αποδείχθηκε το κύκνειο άσμα μιας ομάδας χωρίς τακτική συνοχή, που χάθηκε στην πορεία και εξαιτίας των εγωισμλων των αστέρων της. Ο Μουρίνιο καλείται τώρα να λύσει δύσκολους γρίφους. Πώς θα διαχειριστεί πχ την επιστροφή του Βινίσιους. Η ταυτόχρονη παρουσία του Βραζιλιάνου με τον ΕμΠαπέ στην ενδεκάδα μοιάζει δύσκολη, καθώς κανένας από τους δύο δεν προσφέρει το παραμικρό στην ανασταλτική λειτουργία. Επιπλέον, πρέπει να δούμε αν θα έχει το σθένος να μονιμοποιήσει τον Βαλβέρδε ως μπακ αλλλά και πώς θα αντικαταστήσει τον 33χρονο Μπερνάρντο Σίλβα όταν εκείνος θα χρειαστεί ανάσες. Αλλά κακά τα ψέματα: η νίκη στο Clásico του δίνει πόντους. Μπορεί να μην άλλαξε την ποιοτική απόσταση των δύο ομάδων, αλλά σίγουρα έφερε μια γενναία δόση χάος στο σύμπαν της Μπαρτσελόνα που έμοιαζε για δυο μήνες κάτι αψεγάδιαστο. Κι αυτός ήταν ο βασικός ο λόγος για τον οποίο ο Μουρίνιο επέστρεψε στη Μαδρίτη.