Δεν αναφέρομαι πολύ στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό και τις περιπέτειές τους στην Ευρωλίγκα γιατί προτιμώ να βλέπω τα παιγνίδια τους παρά να μιλάω για αυτά: από την αρχή της διοργάνωσης έχω καταλάβει πως δεν έχουν αντιπάλους (ούτε και σοβαρά προβλήματα…) οπότε και οι συζητήσεις έχουν λιγότερο ενδιαφέρον. Η έλλειψη αντιπάλων και η σοβαρή τους πρόοδος μου επιτρέπουν να γράφω κάτι μια στο τόσο: ας αναφέρονται στα παιγνίδια τους άλλοι που μπορούν να χαίρονται την όντως θεαματική πορεία τους. Οι νίκες τους αυτές τις μέρες κόντρα στις αντιπάλους τους από την Τουρκία επιβεβαιώνουν απλά την αρχική μου διαπίστωση: ο ΠΑΟ και ο Ολυμπιακός έχουν ξεφύγει. Φέτος είναι περισσότερο λογικό από ποτέ να τους περιμένει κανείς στον τελικό. Αν είχαμε ένα σύστημα διεξαγωγής τύπου ΝΒΑ με σειρά αγώνων κι όχι Final 4 αυτό θα ήταν βέβαιο. Σε ένα Final 4 μπορεί να πληρώσεις ένα κακό παιγνίδι. Αλλά μέχρι το Final 4 που θα έχει το ενδιαφέρον και την αγωνία του όλα μοιάζουν βόλτα στο πάρκο. Κάποια ματς θα τα χάσουν. Είναι όμως αδύνατο πλην συγκλονιστικού απροόπτου να μην είναι στην πρώτη τετράδα και να μην φτάσουν στο Final 4. Αν η Φενέρ στην οποία ο ΠΑΟ έκανε πλάκα επικρατώντας με 92-74 είναι ομάδα που συγκαταλέγεται μεταξύ των φαβορί και η Εφές που ο Ολυμπιακός διέλυσε με 89-66 είναι ένα αουτσάιντερ που θα έπρεπε να τον δυσκολέψει, οι δυο ελληνικές ομάδες είναι για το ΝΒΑ.

Τι είχε στο μυαλό ο Ζέλικο

Τώρα που έχουμε ένα ικανό αριθμό αγώνων γίνεται εύκολα κατανοητό το τι είχε στο μυαλό του ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς όταν επέστρεψε στον ΠΑΟ: ήθελε να φτιάξει ένα Παναθηναϊκό από την αρχή αποφεύγοντας κάθε σύγκριση με τον περσινό. Για την ακρίβεια ήθελε να διαγράψει τον περσινό και το έκανε σε χρόνο ρεκόρ. Ο ΠΑΟ είναι άλλη ομάδα: έχει άλλες αρχές, άλλους πρωταγωνιστές, άλλους τρόπους. Το σχέδιο του Ομπράντοβιτς νομίζω πως παραδόξως το διευκόλυναν οι υποχρεωτικές απουσίες του Ναν, του Σλούκα, του Χέις Ντέιβις – κατά κάποιο τρόπο ακόμα και του Χουάντσο. Ολοι αυτοί ήταν παίκτες που πέρυσι έπαιζαν πολύ. Και ίσως το σχέδιο της δημιουργίας μιας καινούργιας ομάδας να το καθυστερούσαν.

Ο Ομπράντοβιτς μετέτρεψε την απουσία τους σε πλεονέκτημα εκμεταλλευόμενος και την συγκυρία των πολλών εντός έδρας παιγνιδιών. Ο νέος Παναθηναϊκός του βασίζεται στην παρουσία αρκετών Ελλήνων παικτών που παίρνουν χρόνο συμμετοχής κι όχι μόνο σε ειδικούς ρόλους, έχει καθοδηγητή τον Φρανσίσκο που είναι ο μόνος με δικαίωμα να κρατά πολύ την μπάλα, έχει μεγάλη αθλητικότητα χάρη στους Μπαντιό, Μπονγκα, Γιαμπουζέλε, Χέις Ντέιβις, έχει ξανά σταθερό τον Λεσόρτ και κυρίως παίζει άμυνα. Ο πανέξυπνος Σέρβος κατάλαβε ίσως πιο νωρίς από κάθε προπονητή στην Ευρωλίγκα πως με φανερά πεσμένη την ποιότητα των παραδοσιακών δυνατών ομάδων, με την Μονακό πλέον εξαφανισμένη, χωρίς ομάδες όπως η προπέρσινη Παρί και η περσινή Βαλένθια, και με ομάδες χωρίς παράδοση που ξόδεψαν πολλά αλλά δεν έχουν αγωνιστικό κύρος (όπως το Ντουμπάι ή η Χάποελ πχ) η άμυνα επιστρέφει και μπορεί να κάνει την διαφορά τουλάχιστον μέχρι τα συνεχόμενα ματς να φέρουν κόπωση και τα δεδομένα κομμάτι αλλάξουν.

Ένα καλό αλλά εύκολο τέστ

Το παιγνίδι με την Φενέρ υπό αυτό το πρίσμα ήταν ένα καλό τεστ. Κι ο Γιασκεβίτσιους στην άμυνα στηρίζεται παραδοσιακά. Αλλά για να παίξεις άμυνα θες και παίκτες κατάλληλους και η Φενέρ δεν είχε. Πρώτα από όλα δεν υπάρχει μοντέρνος σέντερ ούτε για δείγμα: ο Μάρκους Μπίνγκαμ είναι πανήψυλος αλλά δεν τρομάζει, ο Μέλι μεγάλωσε. Κι έπειτα οι πιο εμβληματικοί της παίκτες αποφεύγουν να δείξουν ότι ιδρώνουν: οι διάφοροι Χόρτον Τάκερ, Σίλντς, Κλάιμπερν, Μπάλντγουιν μπορούν ένα βράδυ να τρελάνουν τον κόσμο στην Πόλη, όχι όμως ένα βράδυ στο ΟΑΚΑ απέναντι σε ένα ΠΑΟ που παίζει με ένταση και τρώει σίδερα. Οσο άντεχε ο Κέι η Φενέρ ήταν κοντά. Όταν αυτός κουράστηκε, κατάρρευσε. Και γιατί από τον πάγκο του ΠΑΟ ήρθε ο Ρογκαβόπουλος να δώσει λύσεις και γιατί ο Χέις Ντέιβις είναι ξεκούραστος και ορεξάτος. Στο δεύτερο ημίχρονο δεν υπήρξε ματς.

Τριάντα λεπτά περίπατος

Το ίδιο περίπου συνέβη και στο παιγνίδι του Ολυμπιακού με την Εφές. Ηταν το πρώτο εντός έδρας, αν και ο Ολυμπιακός θα αγωνίζεται στη Σανέλ Αρένα με το μυαλό πάντα στο ΣΕΦ. Η Εφές χωρίς τον Μάικ Τζέιμς ήταν ένα αίνιγμα. Αντεξε ένα ημίχρονο αλλά απλά γιατί ο Ολυμπιακός όπως και στην Μπολόνια σούταρε άσχημα από το τρίποντο και είχε ένα νεκρό δεύτερο δεκάλεπτο 9 πόντων γιατί ο Μοντέρο και ο Ντόρσεϊ παρασύρθηκαν και δυσκολεύτηκαν να συνυπάρξουν: ήταν κάτι εντελώς συγκυριακό καθώς οι δυο ήταν μαζί στην πεντάδα του Ολυμπιακού που τελείωσε το ματς και δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Ούτε και ο Ολυμπιακός είχε: με 21 επιθετικά ριμπάουντ, 23 ασίστ και 14 πόντους από κλεψίματα θα ήταν απίθανο.

Ο Ολυμπιακός παίζει με τα γκαρντ του πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ευρωλίγκα: όταν η πεντάδα Μοντέρο, Μακιντάιερ, Ντόρσεϊ, Φουρνιέ, Τζόζεφ φτάνει μέσω πόντων και ασίστ τους 50-55 πόντους είναι σχεδόν αδύνατο να χάσει. Δεν χρειάζεται μάλιστα να είναι καλοί όλοι: χθες ο Ντόρσεϊ πχ ήταν κάπου αλλού. Δεν χρειάζεται επίσης να είναι όλοι καλοί σε όλο το ματς. Χθες ο Μοντέρο για τρία δεκάλεπτα σχεδόν δεν υπήρχε και στο τέλος ήταν ο πρώτος σκόρερ του ματς. Δεν χρειάζεται επίσης να κάνει κάθε φορά υπερωρίες ο Φουρνιέ: χθες είχε πιο πολλές ασίστ από σουτ. Ολο το πακέτο των γκαρντ προσφέρει τόσες λύσεις που είναι αδύνατον να μην υπάρχει κάθε φορά ένας κομβικός πρωταγωνιστής: χθες ήταν στο τρίτο δεκάλεπτο ο ΜακΙντάιερ, που ακόμα είναι σε διαδικασία προσαρμογής. Χάιδεψε λίγο το γκάζι και ο Ολυμπιακός χάθηκε.

Τονίζεται ότι έπαιξε κι άμυνα. Προφανώς και το έκανε γιατί έχει και παίκτες να το κάνει. Ο Παπανικολάου, ο πάντα χρήσιμος Γουόρντ και ο ΕνΝτζάι την δουλειά την ξέρουν. Τι χρειαζόταν; Απλά να επιστρέψει ο Μιλουτίνοφ που ολοκληρώνει το παζλ. Με τον Σέρβο γίγαντα παρόντα ο Ολυμπιακός δεν δέχτηκε τις διεισδύσεις που είχε δεχτεί στην Μπολόνια ή στο Κάουνας, ενώ η παρουσία του έδιωξε το άγχος από τον Τζόουνς που βρίσκοντας τον ρόλο του ήταν για πρώτη φορά φέτος χρήσιμος.

Στο δεύτερο ημίχρονο τα σουτ των Τούρκων δυσκόλεψαν, ο Ολυμπιακός έτρεξε και κράτησε και την Εφές στους 66 πόντους. Αλλά όλα αυτά για μια τόσο γεμάτη ομάδα μου μοιάζουν πραγματικά πολύ εύκολα.

Τι να πουν οι άλλοι;

Να τους βάλουν να παίξουν τον τελικό από τώρα; Όχι ακριβώς. Εχουν πολλά να δείξουν και σε κάποια να βελτιωθούν. Κουβαλάνε και απορίες. Ολοι θέλουν να δουν τι θα κάνει ο Ομπράντοβιτς με τον Ναν, πως θα είναι ο ΠΑΟ εκτός έδρας, αν θα στοιχίσει στον Ολυμπιακό η απουσία του Γουόκαπ (που δεν καταπλήσσει ακριβώς στο Ντουμπάι) κι αν θα του λείψει και το ΣΕΦ. Παραμονεύουν επίσης τραυματισμοί, ενώ υπάρχουν ματς μεταξύ τους και στο πρωτάθλημα που θα φέρουν εντάσεις – η σεζόν μόλις άρχισε.

Αλλά τι να πουν και οι υπόλοιποι; Η Ρεάλ Μαδρίτης μόλις χθες έκανε την πρώτη της νίκη. Το Ντουμπάι και η Χάποελ χάνουν από τον Αστέρα και την Βαλένθια που μοιάζει και φέτος η καλύτερη ισπανική ομάδα παρόλο που έφυγαν όλοι όσοι πέρυσι ο κόσμος ζήλευε. Η Μπαρτσελόνα ζει για τον θρίαμβο της μιας βραδιάς και η Ζαλγκίρις έχασε στην έδρα της από τον Ολυμπιακό που έπαιζε χωρίς τον Μιλουτίνοφ. Καμιά δεκαριά (τουλάχιστον…) ομάδες υπάρχουν για την χαρά της συμμετοχής: οι 20 είναι πολλές και θέλουν να τις κάνουν και 24 ενώ δεν υπάρχουν παίκτες-πρωταγωνιστές για τις υπάρχουσες.

Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ μπορεί να κάνουν περίπατους στο πάρκο αναζητώντας αντιπάλους. Αρκεί να μην καβαλήσουν το καλάμι. Αυτό κυρίως πρέπει να φοβάται κανείς. Κατά τα άλλα είναι απλά οι δυο τους: κάθε ήττα τους θα είναι είδηση, κάθε νίκη τους μια μέρα στη δουλειά…