Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς το πράγμα το χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα της Εθνικής μας ομάδας με την Γερμανία είναι σημαντικότερο και από την νίκη της στο Αουγκσμπουργκ κι ας είναι μια λευκή ισοπαλία. Χάρη σε αυτή η Εθνική μας κράτησε σε απόσταση τους Γερμανούς που έπαιζαν κατά κάποιο τρόπο τα ρέστα τους ψάχνοντας μια νίκη που θα τους άνοιγε το δρόμο για τα προημιτελικά. Η ισοπαλία επιτρέπει επίσης την κατάκτηση της τρίτης θέσης και την παραμονή της ομάδας στο Α΄Γκρουπ του Nations League που θυμίζω ότι ήταν ο αρχικός στόχος. Την ίδια στιγμή αυτό το αποτέλεσμα δίνει την δυνατότητα στην Ελλάδα να είναι επικεφαλής ενός γκρουπ στα προκριματικά του Euro2028 που ακολουθούν και επί της ουσίας εξασφαλίζει στην Εθνική μας και ένα εισιτήριο σε ένα αγώνα μπαράζ, αν στα προκριματικά αυτά γίνουν όλα λάθος. Κυρίως όμως η χθεσινή ισοπαλία δίνει ακόμα μεγαλύτερη λάμψη στην νίκη κόντρα στους Γερμανούς γιατί αποδεικνύει πως δεν ήταν τυχαία. Ισα – ίσα.

Το ενδιαφέρον σε αυτή την ωραία ποδοσφαιρική ιστορία που παρακολουθήσαμε χθες βράδυ είναι πως για μια σειρά από λόγους είχαμε κατά κάποιο τρόπο την επανάληψη του πρώτου παιγνιδιού: η Γερμανία έπρεπε να αποδείξει ότι πήρε το μάθημά της (και ότι κερδίζοντας αποκατέστησε την ποδοσφαιρική τάξη ξεπλένοντας μια ντροπή…) και η Εθνική μας έπρεπε να υπερασπιστεί εκείνη την τακτική επιλογή της και να ξανακάνει αποτέλεσμα δείχνοντας πως ο τρόπο της είναι αποτελεσματικός κι όχι απλά καιροσκοπικός.

Κυρίως έπαιξε άμυνα

Η απουσία του Τζόλη, η κούραση από τα συνεχόμενα ματς, ίσως και λίγο το άγχος που δημιουργεί πάντα η ανάγκη για αποτέλεσμα δεν νομίζω πως επέτρεπαν στην ομάδα του Γιοβάνοβιτς να κάνει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που τακτικά επέλεξε απέναντι σε μια Γερμανία με ελλείψεις μεν (δεν υπάρχουν στην ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ πολλοί Μουσιάλα, Αντεγέμι και Γκνάμπρι) αλλά με μεγαλύτερη φρεσκάδα και μεγαλύτερο κίνητρο. Η Εθνική μας έκανε πολλά αλλά κυρίως έπαιξε άμυνα. Οργανωμένη, σοβαρή και προσεχτική – καλύτερη μάλιστα στο δεύτερο ημίχρονο παρά την κούραση. Και άντεξε για ένα λόγο απλό: γιατί οι παίκτες της ήταν αληθινοί μαχητές. Ψυχάρες.

Ο Γιοβάνοβιτς ήταν υποχρεωμένος από αυτά που είδε κόντρα στους Ολλανδούς να φρεσκάρει την ομάδα και το έκανε. Τον Κουλιεράκη αντί του Ρέτσου τον περίμενα, όπως και τον Ζαφείρη από την αρχή – τα είχα γράψει στο blog. H έκπληξη ήταν ο Κυζερίδης που ξεκίνησε αντί του Καρέτσα αλλά στα αριστερά – για να πάει στα δεξιά ο Μασούρας. Οι άλλοι ήταν και πάλι οι ίδιοι και έπρεπε να δώσουν τα πάντα. Ο Μαυροπάνος, ο Σάλιακας, ο Τσιμίκας στην άμυνα. Ο Κουρμπέλης στα χαφ. Ο Παυλίδης και ο Ιωαννίδης στην επίθεση. Και φυσικά ο Τζολάκης – πραγματικός MVP σε αυτή την τετράδα των σπουδαίων παιγνιδιών, κυρίως για την ψυχραιμία και την σιγουριά του.

Ο Γιοβάνοβιτς είχε κι ένα άλλο πρόβλημα: δεν ήξερε ποια Γερμανία θα βρει μπροστά του. Ο Κλοπ έστειλε άλλη ομάδα στο γήπεδο στο ματς με την Εθνική μας κι άλλη στο ματς με τους Σέρβους. Η χθεσινή έμοιαζε με αυτή που αντιμετώπισε την Σερβία αλλά και πάλι οι αλλαγές δεν έλειπαν. Ο Γιοβάνοβιτς έπρεπε να διαβάσει την Γερμανία στην εξέλιξη του ματς και να εμφανίσει μια ομάδα που έπρεπε αρχικά να την κρατήσει προβληματίζοντάς την κομμάτι. Το έκανε για ένα εικοσάλεπτο περίπου χάρη στην όρεξη του Κυζερίδη και τις γνωστές συγκλίσεις του Μασούρα που τρόμαξε τους Γερμανούς μόλις στο 2΄: η κεφαλιά του δεν έσκασε στο χόρτο κι ο τερματοφύλακας Ερμπινγκ την έβγαλε. Αλλά το πρώτο ημίχρονο ανήκε στη Γερμανία που έμοιαζε μια άλλη Ολλανδία.

Ο Βιρτζ, στα χαρτιά κυνηγός, αλλά στην πραγματικότητα χαφ, με τον Μπίσχοφ έκαναν ό,τι ήθελαν στη μεσαία γραμμή, ο Σέρχαντ και ο Τρόι ταλαιπωρούσαν τους πλάγιους μπακ της Εθνικής μας: από την Γερμανία έλειπε μόνο ένας φορ καθώς ο Μπούκχαρντ χάθηκε στις τανάλιες του Μαυροπάνου και του Κουλιεράκη αλλά όλα τα άλλα λειτουργούσαν. Όταν ένα γκολ των Γερμανών στο 32΄ ακυρώθηκε από το VAR για χέρι στο ξεκίνημα της φάσης υπήρξε στην Τούμπα κανονικό πανηγύρι – σαν η Εθνική μας να σκόραρε.

Οι διορθώσεις στο ημίχρονο

Οι Γερμανοί δεν βρήκαν γκολ και γιατί ο Τζολάκης τους υποχρέωσε να τα κάνουν όλα δύσκολα κι ο Γιοβάνοβιτς στο ημίχρονο διόρθωσε πολλά γιατί πλέον είχε δει τι κάνει ο Κλοπ: αντίθετα από ό,τι έγινε με την Ολλανδία, που δεν θέλησε να πειράξει γρήγορα μια ομάδα που ήταν μπροστά στο σκορ, ο Ιβάν με δυο κινήσεις άλλαξε πολλά. Βγήκαν ο Παυλίδης και ο Κυζερίδης και μπήκαν ο Καρέτσας κι ο Ανδρούτσος κι αυτό στην οικονομία του ματς μέτρησε πολύ ακόμα κι αν οι δυο δεν έκαναν τρομερά πράγματα που έχουμε δει σε προηγούμενα ματς. Ο Καρέτσας έγινε ο λόγος που ο Ράουμ (ίσως ο καλύτερος των Γερμανών στο πρώτο ημίχρονο) σταμάτησε να κατεβαίνει κι ο Σάλιακας ανέπνευσε: δεν του έλειψαν στην επανάληψη και επιθετικές πρωτοβουλίες. Ο Ανδρούτσος έγινε ο τρίτος χαφ που η Εθνική μας είχε μεγάλη ανάγκη. Κι ο Ιωαννίδης, μόνος στην επίθεση αλλά παίζοντας σαν καθαρό φορ ράτσας, άρχισε να βάζει δύσκολα στην γερμανική άμυνα παίζοντας ωραία με την πλάτη.

Η Γερμανία επιμηκύνθηκε, χρειάστηκε να προσέξει και στα μετόπισθεν και η πίεσή της σταμάτησε να είναι όσο μεγάλη ήταν στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου. Όταν ο Κλοπ χρησιμοποίησε άλλους παίκτες στην επίθεση (με πρώτο τον Βόλντεμάντε ένα κλώνο του Λάρι Μπερντ που απλά συμβαίνει να παίζει ποδόσφαιρο…) ο Γιοβάνοβιτς απάντησε με περισσότερη φρεσκάδα στη μεσαία γραμμή κι όχι με ένα τρίτο στόπερ: ο Μουζακίτης αντί του κουρασμένου ήρωα Κουρμπέλη έκανε δουλειά. Μπορεί να υπήρξε ένα μπλέξιμο στην αλλαγή του Μαυροπάνου από τον Ρέτσο (ο παίκτης της Γουεστ Χαμ βγήκε γιατί στον ελληνικό πάγκο νόμιζαν ότι χτύπησε…), αλλά όλα έγιναν τελικά όπως έπρεπε. Ακόμα κι ο Κωστούλας που μπήκε για να κρατήσει λίγο την μπάλα αντί του Ιωαννίδη στο τέλος το έκανε σωστά.

Δεν μπορώ να περιμένω

Η Εθνική μας τελείωσε το ματς με 8 νυν και πρώην παίκτες του Ολυμπιακού – σημάδι των καιρών. Επαιξε για την ισοπαλία και την πήρε. Όχι σαν ομάδα γεμάτη από παίκτες που παίζουν στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ζηλεύει ο Σβαϊνστάιγκερ, αλλά ως ομάδα της Σουπερλίγκ που δεν έχει κανένα πρόβλημα να βάλει το πουλμανάκι στα μετόπισθεν. Όταν η περίσταση το απαιτεί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Η ατομική απόδοση των παικτών ίσως δεν ήταν εντυπωσιακή: πλην του Τζολάκη και του Μαυροπάνου μάλλον κανείς άλλος δεν θα θυμάται αυτό το παιγνίδι ως ένα μεγάλο του προσωπικό ματς. Αλλά η κατάθεση ψυχής ήταν κάτι απίστευτο: να σου σηκώνεται η τρίχα. Χάρη στα ψυχικά τους αποθέματα κυρίως όλοι στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν πολύ καλύτεροι. Ο Σάλιακας ταλαιπωρήθηκε στην αρχή από τον Σέρχαντ αλλά στην επανάληψη όταν αυτός έπαψε να έχει την υποστήριξη του Ραουμ του πήρε μέτρα. Ο Τσιμίκας ανέβηκε στο δεύτερο ημίχρονο θυμίζοντας στον Κλοπ ποιος είναι. Ο Κουλιεράκης άρχισε μουδιασμένα αλλά στο τέλος ήταν ένας γίγαντας. Ο Κουρμπέλης όσο άντεξε ήταν αληθινός αρχηγός. Ο Ζαφείρης πήρε κίτρινη για μια κουταμάρα, αλλά δεν έχασε ποτέ το μυαλό του έκτοτε. Ο Μασούρας και σαν δεξί και σαν αριστερό εξτρέμ είχε την γνωστή του προσήλωση – στο δεύτερο ημίχρονο βοηθά τον Τσιμίκα πολύ. Ο Ιωαννίδης ανάγκασε κάθε θεατή που ήταν στην Τούμπα να σηκωθεί να τον χειροκροτήσει στην αλλαγή του: καθάρισε το μυαλό του από τις δήθεν τεράστιες προσφορές των ομάδων της Πρέμιερ λιγκ, άφησε πίσω του τραυματισμούς και είναι πάλι ο γνωστός μαχητής. Παλαιψαν με τον τρόπο τους και ο Παυλίδης και ο Κυζερίδης: θυσιάστηκαν γιατί δεν γίνεται να σταματήσεις μια ομάδα που κάνει 65% κατοχή μπάλας παίζοντας με τέσσερις κυνηγούς. Και οι αλλαγές του Γιοβάνοβιτς (Καρέτσας, Ανδρούτσος, Μουζακίτης, Ρέτσος, Κωστούλας) αποδείχτηκαν τελικά κινήσεις που έπρεπε να γίνουν: αν κάποιες είχαν γίνει πιο νωρίς στο ματς με την Ολλανδία ίσως το γκολ του Ράιντερς η ομάδα αυτή δεν το είχε δεχτεί ποτέ. Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί παρατήρηση ή παράπονο για τον Ιβάν, αλλά εκ των υστέρων διαπίστωση: ο κόουτς – σε αυτή την σειρά των τεσσάρων σπουδαίων ματς – ως προπαρασκευαστής κυρίως έκανε το χρέος του.

Οι επόμενες μάχες είναι τον Νοέμβριο. Δεν μπορώ να περιμένω, που λέγαμε κάποτε…     

(Gazzeta.gr, Oκτώβριος του 2026)