Ενώ μέχρι και ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών ήταν στην Αθήνα και στην χώρα γενικώς συμβαίνουν τόσα και τόσα, χθες νόμιζες πως μόνο μια είδηση υπήρχε: η συνάντηση του προέδρου του Ολυμπιακού κ. Βαγγέλη Μαρινάκη με τον πρωθυπουργό και τους ανθρώπους του στο Μαξίμου. Διάφοροι αναλυτές και των αποφάσεων του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά και των επιλογών του Μαρινάκη έγραψαν ένα σωρό πράγματα. Λες και η συνάντηση αυτή αποτελεί κάτι παράξενο ή κάτι εκτός λογικής. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους. Και μένα χθες όποιος με ξέρει με ρωτούσε αν τα βρήκαν.  

Τι έχει γίνει μέχρι τώρα

Ας θυμηθούμε τι έγινε. Τον περασμένο Ιούλιο ο Μαρινάκης ανήγγειλε την πρόθεσή του να προχωρήσει στην ανακατασκευή του Καραϊσκάκη. Όπως τόνισε αυτή θα γίνει με μια ιδιωτική επένδυση της τάξης των 250 εκατ ευρώ. Οι πιο καλά πληροφορημένοι γνωρίζουν πως το σχέδιο αυτό οι άνθρωποι του προέδρου του Ολυμπιακού το επεξεργάζονται από το 2025: από τότε η κυβέρνηση έχει ενημερωθεί για τις προθέσεις. Οταν ο πρόεδρος του Ολυμπιακού το έκανε γνωστό τόνισε πως υπάρχουν ήδη όλα όσα είναι απαραίτητα: οι σχετικές μελέτες, η συμφωνία με τον Δήμο Πειραιά, η έγκριση  της ΕΟΕ – φυσικά η χρηματοδότηση του έργου. Δεν μας είπε λεπτομέρειες πετώντας προφανώς το μπαλάκι στην κυβέρνηση που οφείλει να ασχοληθεί με τα περαιτέρω θεσμικά πχ με τους συντελεστές δόμησης και τις όποιες νομοθετικές παρεμβάσεις είναι απαραίτητες.

Κατά την γνώμη μου, αν υπήρχε κάτι το παράξενο δεν είναι ότι χθες ο Μαρινάκης συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό: είναι ότι η συνάντηση άργησε τόσο. Δεν βλέπω και να υπάρχουν πολλές επενδύσεις της τάξης των 250 εκατ ευρώ που να σχετίζονται με τον Πειραιά.   

Άλλο οι άνθρωποι, άλλο οι ιδιότητες  

Που καταλήγουμε; Πως ένας επιχειρηματίας θέλει να κάνει μια επένδυση και η κυβέρνηση τον καλεί για να συζητηθούν οι λεπτομέρειες της. Τι παράξενο υπάρχει στην ιστορία; Θα σας το πω γιατί δεν μου αρέσουν τα μισόλογα. Αν έγινε συζήτηση για αυτό το ραντεβού, αυτή έχει να κάνει εξαιτίας της γενικής εντύπωσης ότι ο Μαρινάκης και ο Μητσοτάκης έχουν κακές σχέσεις. Ομως όποιος αυτό το λέει κάνει ένα λάθος. Σκέφτεται τους ανθρώπους και όχι τις θεσμικές τους ιδιότητες. Που στην προκειμένη περίπτωση είναι πιο σημαντικές.

Το αν ο Μητσοτάκης θέλει να έχει καλές σχέσεις με τον Μαρινάκη ή αν ο Μαρινάκης δεν θέλει να τον βλέπει είναι δικό τους θέμα. Στην συγκεκριμένη ιστορία δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιου τύπου κρυφό ραντεβού δυο ανθρώπων που ήταν κάποτε φίλοι και τώρα μπορεί να μην είναι και αποφάσισαν να βγουν παρέα με τρίτους για να θυμηθούν τα παλιά, αλλά με μια συνάντηση του προέδρου του Ολυμπιακού με τον πρωθυπουργό της χώρας. Ο ένας συμβαίνει να είναι ο Μαρινάκης. Ο άλλος ο Μητσοτάκης.

Αν κάποιος νομίζει ότι ο Μαρινάκης δεν θα συζητούσε με τον πρωθυπουργό τις λεπτομέρειες της επίσπευσης ενός έργου (που ο ίδιος θεωρεί ότι είναι έργο ζωής για τον Ολυμπιακό) επειδή δεν πρωθυπουργό σε προσωπικό επίπεδο δεν τον συμπαθεί απλά δεν ξέρει τον Μαρινάκη: ο Μαρινάκης δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ τον Ολυμπιακό για πολιτικά παιγνίδια και δεν θα προκαλούσε τεχνητές κρίσεις για να φέρει την κυβέρνηση κόντρα στην ομάδα με κίνδυνο να χαθεί χρόνος για το έργο. Αυτά τα διακινεί όποιος θα ήθελε ο Μαρινάκης να κάνει ό,τι δεν κάνει η αντιπολίτευση, δηλαδή να φέρει τον πρωθυπουργό σε δύσκολη θέση.

Κι αν κάποιος νομίζει ότι ο Μητσοτάκης – εντός μάλιστα μιας μακράς προεκλογικής περιόδου - θα ήθελε τον Ολυμπιακό εναντίον του, δημιουργώντας προσωπικά δυσκολίες με την μη συνεργασία του για την υλοποίηση ενός έργου επειδή έχει κάποιου τύπου παράπονα από τον Μαρινάκη δεν έχει καταλάβει τον Μητσοτάκη. Κυρίως ακόμα δεν καταλαβαίνει πως οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν σταθερά στην πρώτη θέση εδώ και μια δεκαετία. Την ώρα που η αντιπολίτευσή του ζορίζεται να κάνει τα στοιχειώδη: στην προκειμένη περίπτωση για παράδειγμα να του κάνει μια ερώτηση γιατί είναι σιωπηλός απέναντι στην εξαγγελία του Μαρινάκη για την δημιουργία ενός νέου γηπέδου.   

Παράπονα πολλά, αλλά…

Εχει προβλήματα ο Μαρινάκης με τον Μητσοτάκη; Είναι αλήθεια ότι δεν διακρίνω τελευταία κάποια τεράστια συμπάθεια προς το πρόσωπό του. Ισως έχει παράπονα γιατί κάποια μέρα έμαθε ότι τον παρακολουθούν, ίσως γιατί θεωρεί ότι για την εμπλοκή του στην υπόθεση Λυγγερίδη κάποια κυβερνητικά στελέχη μπορεί και να έβαλαν το χέρι τους. Ισως απλά να έχει βαρεθεί την ΝΔ με την οποία θυμίζω πως κάποτε μια χαρά σχέση είχε. Από τον δημόσιο καυγά με τον Γρηγόρη Δημητριάδη έχουν περάσει ελάχιστοι μήνες, αλλά προσοχή: άλλο είναι ο Δημητριάδης, άλλο ο Μητσοτάκης. Ο Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός της χώρας και ο Μαρινάκης επιχειρηματίας: προχθές ανακοίνωσε την αναμόρφωση του Καραϊσκάκη, αύριο βάζει την Capital στο Χρηματιστήριο. Δεν γίνεται να πει όχι σε πρόταση για  συνάντησε με τον πρωθυπουργό της χώρας. Αλλωστε, όπως έλεγε κι ο Σωκράτης Κόκκαλης «στην Ελλάδα κάνε ό,τι θες, αλλά μην τσακώνεσαι με το Γκουβέρνο».    

Ισως κι ο Μητσοτάκης να έχει τους λόγους του που να μη θέλει να είναι φίλος με τον Μαρινάκη. Ισως να μην του αρέσει ότι οι δημοσιογράφοι του Μega και των άλλων μέσων του του ασκούν κριτική, ίσως να τον θεωρεί κι αυτός «επικοινωνιακό χορηγό των κομμάτων της αντιπολίτευσης», όπως λένε κάποιοι του περιβάλλοντός του. Πολλά μπορώ να φανταστώ. Αυτό που δεν μπορώ να φανταστώ είναι τον πρωθυπουργό της χώρας να θέλει προεκλογικά με τον Ολυμπιακό καυγάδες: μόνο αν ήταν κουτός θα το επεδίωκε. Ο Μητσοτάκης εδώ και καιρό γνωρίζω ότι έχει πει σε όσους μιλάνε μαζί του και τον ρωτάνε ότι θα γίνει στον Ολυμπιακό κάθε διευκόλυνση αφόσον μάλιστα η επένδυση είναι ιδιωτική: αυτό είπε και στον Μαρινάκη. Και φυσικά δεν μπορώ να φανταστώ τον πρόεδρο του Ολυμπιακού να μην βάζει το συμφέρον της ομάδας του πάνω από όλα. Και το συμφέρον αυτή τη στιγμή είναι να τρέξει το έργο.

Από τις πολλές συζητήσεις μου έμεινε μια, που δεν είναι καθόλου κολακευτική για τον κλάδο, αλλά δεν θέλω να παίξω κρυφτούλι: διάφοροι αναλυτές αναρωτιούνται αν μετά από αυτή την συνάντηση θα αλλάξουν στάση τα ΜΜΕ του Μαρινάκη απέναντι στην Κυβέρνηση. Θα ήθελα να τους εξηγήσω πως τα ΜΜΕ δεν είναι απρόσωπα: κανείς δεν πατάει ένα κουμπί και κάνουν αντιπολίτευση και κανείς δεν πατάει ένα κουμπί και σταματούν την κριτική. Στα ΜΜΕ δουλεύουν άνθρωποι, οι άνθρωποι έχουν τις απόψεις τους, οι απόψεις τους διαφέρουν, αλλά δεν έχω ακόμα συναντήσει στα μέσα του Μαρινάκη ούτε ανθρώπους που να επιβάλουν απόψεις ούτε κάποιους που να έχουν απολυθεί για τις απόψεις τους. Τα συγκεκριμένα Μέσα ασκούν κριτική στην κυβέρνηση αλλά και στην αντιπολίτευση – τους αρέσει να παρεμβαίνουν σε αυτό που λέμε «δημόσια σφαίρα». Ενίοτε ενοχλούν. Θα συνεχίσουν. Γιατί σε αυτά υπάρχουν δημοσιογράφοι που δουλεύουν με τον τρόπο τους. Κι όποιος τους έχει προσλάβει το ξέρει.      

Win win

Ας μην χαθούμε όμως. Επαναλαμβάνω το αυτονόητο που στην Ελλάδα είναι ως άποψη κάτι σπάνιο: δεν υπάρχει τίποτα το παράξενο στη συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Μαρινάκη. Καταλαβαίνω την αγωνία πολλών που φοβούνται μήπως ο Μαρινάκης με τον Μητσοτάκη «τα βρουν»: οι κατά καιρούς καυγάδες τους είναι για άλλους βολικοί και για άλλους προσοδοφόροι. Τους καθησυχάζω: φίλοι οι δύο ήταν κάποτε, μετά σταμάτησαν να είναι και από όσο ξέρω δεν ξανάγιναν – δεν αποκλείω να ξαναγίνουν ή και να απομακρυνθούν ακόμα πιο πολύ. Αλλά η συνεργασία για το γήπεδο είναι win win σχέση. Το γεγονός μάλιστα πως την συνάντηση την έκανε γνωστή, δίνοντας και τις λεπτομέρειες της, το ίδιο το Μαξίμου (και όχι ο Ολυμπιακός…) δείχνει και ποιος αυτή την είχε ανάγκη. Όχι ότι υπήρχε αμφιβολία…