Θυμόσαστε την μεγάλη σιγουριά λίγο πολύ όλων όσων σχολιάζουν τα ματς του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα για την ποιοτική διαφορά των δύο ελληνικών ομάδων από τους ανταγωνιστές τους; Καλά θα κάνουμε όλα αυτά τα καλά λόγια με τα οποία ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ξεκίνησαν την σεζόν να τα ξεχάσουμε. Οχι γιατί οι ελληνικές ομάδες δεν θα πιάσουν τον στόχο τους (ο πρώτος από τους οποίους είναι η πρώτη τετράδα που ανοίγει τον δρόμο προς το Final 4) αλλά γιατί η εικόνα τους για εντελώς διαφορετικούς λόγους δεν θα είναι αυτή που είδαμε στην αρχή, οπότε και ό,τι στην αρχή ακούστηκε θα μείνει υποχρεωτικά πίσω. Αυτή η εβδομάδα (σε συνδυασμό και με άλλα που προηγήθηκαν) μας υποχρεώνει σε κάποιες αναθεωρήσεις. Θα έλεγα ότι τα καλά λόγια που προηγήθηκαν για τον ΠΑΟ μοιάζουν να είναι και μέρος από το σημερινό του πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ισως κάποτε αυτά που του συνέβησαν μέσα στον Οκτώβρη που φεύγει να είναι κι ευκαιρία για ένα ντοκιμαντέρ: ένα ντοκιμαντέρ που να μιλάει για μια καταπληκτική ομάδα, που συγκυρίες οδήγησαν στο να χαθεί γρήγορα και να χρειάζεται να αντικατασταθεί από μια άλλη για την οποία υπάρχουν ενδείξεις πως θα είναι εντελώς διαφορετική: καλύτερη ή χειρότερη θα το μάθουμε προσεχώς.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ιστορία εντελώς απίθανη

Ο Ολυμπιακός πέτυχε αυτή την εβδομάδα δυο νίκες σχεδόν ηρωϊκές. Διαφωνώ με τον όρο «νίκες επιβίωσης» διότι είμαστε νωρίς στην σεζόν και ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν να επιβιώσει για τον απλούστατο λόγο ότι και να έχανε από την Μπεσίκτας και την Αρμάνι δεν θα χανόταν. Ωστόσο και οι δυο νίκες είχαν κάτι το ηρωϊκό: ήρθαν μετά από καταθέσεις ψυχής. Στο μπάσκετ αυτό σημαίνει πρώτα από όλα άμυνα. Μια άμυνα που απόντος των Φουρνιέ, Ντόρσεϊ, Μοντέρο ήταν ο μόνος δρόμος. Ευτυχώς στην περίπτωση του Ολυμπιακού αποδείχτηκε για αυτόν εύκολος, αν όχι και απλός.

Θυμάμαι στο ξεκίνημα της χρονιάς πολλούς και διάφορους να ανησυχούν γιατί ο Ολυμπιακός δεν έπαιζε άμυνα. Εγραφα τότε ότι όταν μιλάμε για ελληνικές ομάδες (πόσο μάλλον για μια ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα) αυτή η παρατήρηση δεν έχει νόημα διότι αν και εφόσον χρειαστεί ο Ολυμπιακός μια χαρά άμυνα θα παίξει, πρώτα από όλα γιατί έχει και παίκτες να το κάνει. Χρειάστηκε πολύ γρήγορα να συμβεί αυτό, αλλά δυστυχώς συνέβη για τους χειρότερους λόγους. Η τιμωρία – απουσία του Ντόρσεϊ αρχικά οδήγησε σε μια πρώτη αλλαγή: η πεντάδα θα γινόταν υποχρεωτικά σκληρότερη αφού παίκτης με τα χαρακτηριστικά του ελληνοαμερικάνου στον πάγκο δεν υπάρχει. Μετά είχαμε τον τραυματισμό του Φουρνιέ. Και τέλος την σκληρή ιστορία του Μοντέρο που μπήκε στο νοσοκομείο για ένα μπανάλ καθαρισμό στο γόνατο και θα λείψει πέντε μήνες. Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει κάμποσες πολυτέλειες: όχι αναπληρωματικούς που να μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά με τον Φουρνιέ και τον Μοντέρο.

Κερδίζει χρόνο και παίκτες  

Ο Μπαρτζώκας έδειξε στα ματς αυτής της εβδομάδας πως ήταν σαν να κουβαλάει στο μυαλό του το ενδεχόμενο της απουσίας δυο τουλάχιστον από τους τέσσερις γκαρντ που έχει στην διάθεσή του: μεγάλωσε τον ρόλο του ΜακΙντάιερ προτρέποντάς τον σε περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες, κατέβασε στο «2» τον Γουόρντ, έδωσε περισσότερα λεπτά συμμετοχής στον Παπανικολάου, χρησιμοποίησε τους Νετζίπογλου και Πλώτα για να δίνουν ανάσες στον ΜαιΙντάιερ και στον Τζόζεφ. Αλλά οι απόντες δεν ήταν δυο (που μια χαρά θα τους έκρυβε για δυο-τρια ματς) αλλά ήταν τελικά τρεις και για αυτό χρειάστηκαν υπερβάσεις. Ο ΜακΙνταιερ και κυρίως ο Γουόρντ χρειάστηκε να παίξουν πάρα πολύ, αλλά κυρίως έπαιξε πολύ ο ίδιος ο Μπαρτζώκας παρουσιάζοντας ένα Ολυμπιακό με πολύ διαφορετικές επιθετικές λύσεις. Στην Πόλη κόντρα στην Μπεσίκτας η στόχευση ήταν να περάσει η μπάλα στους ψηλούς, παρά την απουσία και του Μιλουτίνοφ: ο Χολ και ο Τζόουνς του έδωσαν 30 πόντους. Κόντρα στην Αρμάνι την νίκη την δίνει η αντοχή στην άμυνα, η σκληρή δουλειά πάνω στον Ντέμον Χολ και τον Μπολμάρο (που δυο μέρες πριν παραλίγο να κερδίσουν τον ΠΑΟ μόνοι τους), και στο τέλος ένα σχήμα με τον Εντζάι σέντερ και τους κανονικούς σέντερ όλους έξω!

Ο Μπαρτζώκας θέλει πίεση και ριμπάουντ γιατί το πρώτο δεν έχει νόημα χωρίς το δεύτερο. Ο Ολυμπιακός κερδίζει το ματς γιατί έχει 6 κλεψίματα (αποτελέσματα πίεσης) και 28 ριμπάουντ από τα οποία 12 επιθετικά.

Μια νέα ομάδα τώρα

Ο Μπαρτζώκας έπρεπε να έχει την πιο ήσυχη σεζόν του φέτος. Ο Ολυμπιακός που αρχικά εμφανίστηκε έπρεπε να είναι μια ομάδα με παίκτες που χαίρονται το δικαίωμα για επιθετικές πρωτοβουλίες. Πολύ φοβάμαι πως αυτόν τον Ολυμπιακό δύσκολα θα τον ξαναδούμε. Είναι αμφίβολο αν μεσούσης της περιόδου μπορεί να βρεθεί ένας άλλος Μοντέρο, ίσως κι ένας άλλος Ντόρσεϊ γιατί βλέπω δύσκολο το σήριαλ με τον ελληνοαμερικάνο να αποδειχτεί μια παρένθεση και μόνο. Αλλά το καλό είναι ότι αυτός ο νέος Ολυμπιακός που περιμένουμε να ΄ρθει θα είναι μια ομάδα του Μπαρτζώκα – δηλαδή μια ομάδα που λογικά θα τρέχει λιγότερο, θα παίζει πιο στοχευμένα (και με λιγότερες εμπνεύσεις στην επίθεση) και σίγουρα πιο σκληρά στην άμυνα. Θα είναι δηλαδή μια ομάδα σαν αυτές που ο κόουτς έχει φτιάξει κάμποσες φορές: ας περιμένουμε να την δούμε χωρίς να ξεχνάμε πως η περσινή αποθεωτική σεζόν ξεκίνησε με τον τραυματισμό του Εβανς.

Ο ΠΑΟ που επιθετικά δεν φοβίζει

Η περίπτωση του ΠΑΟ είναι πιο απλή και ίσως για αυτό και ελαφρά πιο δύσκολη - αυτή βέβαια δίνει υλικό για ντοκιμαντέρ λόγω της επιστροφής του Ομπράνοβιτς. Ο ΠΑΟ κατά την γνώμη μου πρέπει να ξεχάσει γρήγορα τα ωσανά της αρχής της σεζόν διότι ήταν βιαστικά και του έκαναν και κακό. Το πρόβλημα κατά την γνώμη μου δεν είναι η ήττα από την Εφές (που ήρθε με ένα απόλυτο μπλακ άουτ στο τέλος και μολονότι οι γηπεδούχοι σούταραν συνολικά πολύ άσχημα): το πρόβλημα ήταν οι νίκες με την Μπασκόνια και την Αρμάνι που αντί να προβληματίσουν εμφανίστηκαν περίπου ως επιτυχίες, ενώ ήταν απλά δυο άσχημα ματς.

Υπάρχει ένα αντικειμενικό πρόβλημα κρίσεων που συνοδεύει τον ΠΑΟ. Υπάρχει πολύς κόσμος που αποθεώνει την ομάδα γιατί απλά δεν έχει προπονητή τον Αταμάν απέναντι στον οποίο υπήρξε (μεταξύ άλλων) και μια από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές (και όχι μόνο…) σταυροφορίες που θυμάμαι. Οι σταυροφόροι τα κατάφεραν να διώξουν τον κακό Τούρκο και στην θέση του ήρθε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς που στην Ελλάδα έχει μόνο φίλους: και σε μένα είναι χρόνια τώρα εξαιρετικά συμπαθής. Αλλά ο ΠΑΟ ο εφετινός δεν είναι ο ΠΑΟ που είχε ο Αταμάν και η όποια επιτυχία του δεν θα είναι απόδειξη ότι ο Τούρκος καλώς έφυγε: ο ΠΑΟ είναι μια καινούργια ομάδα που θέλει να παίξει άλλο μπάσκετ και δεν έγινε υπερομάδα επειδή άλλαξε προπονητή – για να συμβεί αυτό πρέπει να παίξει πολύ καλύτερα.

Για την ώρα ο Ομπράντοβιτς ζορίζεται στο πρώτο δύσκολο τακτικό πρόβλημα που έχει μπροστά του δηλαδή στον τρόπο χρησιμοποίησης του Ναν και κυρίως στην συνύπαρξή του Αμνερικάνου με τον Φρανσίσκο. Ο Αταμάν για τον Ναν είχε πολύ ξεκάθαρες ιδέες: όλος ο επιθετικός μηχανισμός του ΠΑΟ έπρεπε να είναι στα μέτρα του. Την χρονιά που είδαμε τον καλύτερο Ναν (κι ο ΠΑΟ κέρδισε την Ευρωλίγκα) υπήρχε μια συνεχής χρησιμοποίηση τριών γκαρντ (με μεγάλο ρόλο στον Σλούκα και τον Γραντ να παίζει άμυνα για όλους), αλλά υπήρχαν και σταθερά στην πεντάδα σποτ σουτέρ (Χουάντσο, Γκριγκόνις, Μήτογλου, Παπαπέτρου κτλ) που του άνοιγαν το γήπεδο. Στον ΠΑΟ που φτιάχνει ο Ομπράντοβιτς πρώτη προτεραιότητα είναι η άμυνα και το βλέπουμε. Αλλά με πεντάδες στις οποίες υπάρχουν παίκτες όπως ο Μπαντιό, ο Γιαμπουζέλε, ο Μπόνγκα κτλ ο Ναν καταλήγει να παίζει μόνος του: μπορεί ο ίδιος να μην έχει πρόβλημα να το κάνει (με την Εφές μια χαρά ήταν η στατιστική του) αλλά η ομάδα επιθετικά δεν λειτουργεί με τον καλύτερο τρόπο ακόμα κι απέναντι σε ομάδες όπως η Μπασκόνια και η Αρμάνι και που δεν έχουν το καλύτερο φεγγάρι τους.

Ο ΠΑΟ δεν φοβίζει επιθετικά κι αυτό είναι το πρώτο του πρόβλημα στη σεζόν. Και η επιστροφή του Ναν έφερε αυτόματα πιο πίσω τον Φραντσίσκο που στα τελευταία ματς έπαιξε αρκετά μεν, χωρίς όμως να αισθάνεται ότι έχει ηγετικό ρόλο. Όταν μιλάμε για μια ομάδα του Ομπράντοβις η λύση είναι απλή: ο Ζέλικο πρέπει να δείξει στους παίκτες του ότι ο ηγετικός ρόλος είναι κυρίως δικός του.   Αλλά όταν μιλάμε για τον Ναν, τον Φρανσίσκο και κάμποσα άλλα παιδιά που δεν δείχνουν κάποιο δέος για τον προπονητή (θα λεγα για κανένα προπονητή…) το πράγμα δεν είναι τόσο απλό.