Στην επανέναρξη του πρωταθλήματος αναμένεται να έχουμε κάτι σπάνιο: αν ο ΠΑΟΚ, όπως αναμένεται, κερδίσει την Καλαμάτα, στην έκτη αγωνιστική θα έχουμε μόνο νίκες γηπεδούχων. Από όλες αυτές ξεχωρίζει η νίκη του Ολυμπιακού στο ντέρμπι με τον ΠΑΟ. Και γιατί δίνει στη βαθμολογία μια νέα εικόνα: υπάρχει πλέον ένας μάλλον λογικός συνωστισμός καθώς ο Παναθηναϊκός έχασε την ευκαιρία να ξεφύγει, ο ΠΑΟΚ μπορεί σήμερα να τον πιάσει, η ΑΕΚ τον πλησίασε κι ο Ολυμπιακός επέστρεψε. Όλα λογικά, αν σκεφτεί κανείς ότι είμαστε μόλις στην έκτη αγωνιστική.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Αποτέλεσμα στρατηγικής και όχι απλά θέλησης

Γιατί ο Ολυμπιακός κέρδισε το ντέρμπι; Ο MVP του και σκόρερ του Παναγιώτης Ρέτσος είπε στο τέλος του ματς ότι το κέρδισε γιατί το ήθελε πιο πολύ: ισχύει αλλά αν οι νίκες ήταν απλά αποτελέσματα θέλησης, τα ματς δεν θα είχαν μυστικά. Στην πραγματικότητα ο Ολυμπιακός κέρδισε το ματς γιατί ο Παναθηναϊκός του το έκανε εύκολο.

Ο Ολυμπιακός έκανε δυο διαφορετικά πράγματα στο παιγνίδι: ακολούθησε μια συγκεκριμένη τακτική την πρώτη ώρα (μια τακτική με σκοπό να βρει φάσεις  ορθολογικά) και έπαιξε σοβαρή και οργανωμένη άμυνα μετά το 63΄και την αποβολή του Σάλιακα. Και οι δυο επιλογές του διευκολύνθηκαν από τον ΠΑΟ που ήταν σε όλο το ματς πολύ προβλέψιμος.

Οι αρχικές ενδεκάδες είχαν ελάχιστες εκπλήξεις. Η μοναδική έκπληξη στην εντεκάδα του Παναθηναϊκού ήταν ότι ο Γιάκομπ Νιστρουπ διάλεξε τον Λούζα αντί του Κάνγκουα, που όλοι περίμεναν: ο Κάνγκουα, όπως μάθαμε μετά το ματς, είχε μια ίωση και είχε χάσει προπονήσεις. Η άμυνα μπροστά από τον Πένια ήταν η γνωστή (Καλάμπρια, Κυργιακόπουλος, Ντε Φράι, Φαν Τόργκελεν). Στη μεσαία γραμμή δίπλα στο Λούζα έπαιξε ο Καμαρά, υπήρξαν σε αυτή οι δυο Αργεντίνοι (ο Ταμπόρδα και ο Αντίνο) και φυσικά ο Ουνάι, ενώ στην επίθεση υπήρχε όπως προβλεπόταν ο Τετέι.

Η έκπληξη του Ιμανόλ ήταν ότι εμφάνισε ένα Ολυμπιακό χωρίς αμυντικό χαφ. Ο Ορτέγκα ήταν κάτω από τα δοκάρια, ξεκίνησαν δεξιά στην άμυνα ο Σάλιακας και αριστερά ο Τικιζιάν, ενώ ο Βάσκος προτίμησε το πιο δεμένο από τα αμυντικά του δίδυμα δηλαδή τον Ρέτσο και τον Πιρόλα. Στη μεσαία γραμμή βρέθηκαν ο Πουέρτα, ο Φρόιλερ και ο Τσικίνιο, στην επίθεση οι Ζότα, Φορτούνης και ο Μάριους.

Η ιδέα του Ιμανόλ ήταν να παίξει χωρίς εξτρέμ – το έχει ξανακάνει. Αυτή τη φορά όμως μετέτρεψε κάτι που θα μπορούσε να είναι πρόβλημα, σε αβαντάζ. Οι συνεχείς συγκλίσεις του Φορτούνη και του Ζότα και η στοχευμένη πίεση στους Καμαρά, Λούζα και Φαν Τόργκελεν δημιουργούσαν την εντύπωση ότι ο Ολυμπιακός έπαιζε με παίκτη παραπάνω, έστω κι αν η μπάλα στον Μάριους έφτανε δύσκολα. Δεν υπήρξε ένας καταιγισμός από ευκαιρίες, αλλά υπήρχε πλάνο και πίεση: ειδικά στο πρώτο τέταρτο ο ΠΑΟ πανικοβλήθηκε. Γιατί; Γιατί φάνηκε απροετοίμαστος να κυκλοφορήσει την μπάλα: με άδειες πχ τις πτέρυγες του Ολυμπιακού, δεν υπήρχαν επιστροφές των εξτρέμ του για να βοηθήσουν στοιχειωδώς το build up, ενώ ο Ουνάι δεν γύρισε να πάρει την μπάλα ποτέ. Ο Ολυμπιακός κεφαλαιοποίησε την πίεση του με το γκολ του Ρέτσου στο μισάωρο, που είναι το τρίτο που του δίνει αμυντικός του, και είχε ένα καλό ξεκίνημα και στο δεύτερο ημίχρονο παρά την είσοδο του Κάνγκουα και του Σαλάχ Εντίν. Ο ΠΑΟ ξεκίνησε με τους Σαλάχ Εντιν και Ντε Φράι να παίρνουν κίτρινες αμέσως, ο Φορτούνης με σουτ φάουλ και ο Φρόιλερ με κεφαλιά μετά από κόρνερ έφτασαν κοντά στο 2-0.

Ο χαμένος στο γήπεδο ΠΑΟ

Το ματς περιπλέχτηκε για τον γηπεδούχο μετά την αποβολή του Σάλιακα που ο Ιμανόλ δεν πρόλαβε να κάνει αλλαγή καθώς μαζί με τον Πέτερσεν ήθελε να βάλει και τους Ζέλσον και Γιάρεμτσουκ κι έχασε χρόνο στις οδηγίες. Αλλά ο Ολυμπιακός έπαιξε συντεταγμένη, σοβαρή και ψύχραιμη άμυνα κι όχι μόνο δεν δέχτηκε φάση, αλλά είχε και δυο – τρεις καλές αντεπιθέσεις: αν ο Ζέλσον πάσαρε πιο σωστά κι ο Τσικίνιο ήταν πιο προσεχτικός θα είχε σκοράρει με παίκτη λιγότερο. Η ηρεμία του παιγνιδιού του ξεκινούσε από την άμυνα. Την οποία ο ΠΑΟ δεν κατάφερε ποτέ να ανησυχήσει σοβαρά. Στην Ισπανία υπάρχει η έκφραση «no pasaran», δεν θα περάσουν. Τη θυμήθηκα βλέποντας τους παίκτες του Ολυμπιακού να κερδίζουν σχεδόν όλες τις μονομαχίες.      

Ο ΠΑΟ σε όλο το ματς φάνηκε απροετοίμαστος – κυρίως χωρίς ιδέες. Στο πρώτο ημίχρονο το μόνο που κάνουν οι χαφ του και οι αμυντικοί του είναι βαθιές μπαλιές στον Τετέι: ο φορ του ΠΑΟ τρέχει σε μια – δυο περιπτώσεις τους αμυντικούς του Ολυμπιακού αλλά όλη αυτή η απλοϊκότητα του επιθετικού παιγνιδιού των Πράσινων, που στην Ελλάδα βαφτίσαμε «άμεσο ποδόσφαιρο», είναι κάτι πολύ προβλέψιμο.

Στο δεύτερο ημίχρονο δεν υπάρχει ούτε αυτό. Ο Τετέι χάνεται γιατί δεν έχει χώρους. Τους του στερεί ο Ολυμπιακός όταν μένει υποχρεωτικά πιο πίσω αλλά κι ο στατικός Ντέσερς που μπαίνει ως αλλαγή κι επιτρέπει στην άμυνα του γηπεδούχου να βρει σημείο αναφοράς.

Η άμυνα του Ολυμπιακού μοιάζει αλάνθαστη και γιατί ο ΠΑΟ παίζει ποδόσφαιρο ιδιωτικής πρωτοβουλίας: όποιος παίρνει την μπάλα θέλει να γίνει ο ήρωας της βραδιάς. Ο Ιμανόλ αλλάζει και τον Τικισιάν με τον Μπρούνο, περνάει και τον Εσε και παίρνει εύκολα το ματς γιατί έχει στο τέλος ένα σπουδαίο Πουέρτα που καταπίνοντας χιλιόμετρα, κερδίζει μπάλες ενώ έχει βγάλει τον Ουναϊ από το ματς. Εχει επίσης δυο στόπερ που τρώνε σίδερα: ο Ορτέγκα είναι θεατής – μια επέμβασή του ένα τακουνάκι του Τετέι και μια σε ένα σουτ του Σαλάχ Εντίν είναι όλη του η προσφορά. Ο Νίστροπ στο τέλος μίλησε για άγχος των παικτών του. Εγώ είδα και το δικό του. Μάλλον πρέπει να κατάλαβε τι σημαίνει ντέρμπι στη Σουπερλίγκα. Ο Ιμανόλ από την άλλη στη διακοπή μάλλον κατάλαβε πολλά. Αυριο θα γράψω ένα πιο αναλυτικό σημείωμα.    

Εύκολα, δύσκολα και κυρίως απλά

Οι νίκες των υπόλοιπων γηπεδούχων ήταν πιο απλές, αν όχι και διαδικαστικές. Η ΑΕΚ συνέχισε το σερί της κερδίζοντας τον ΟΦΗ με 3-0, αλλά ήταν μια μάλλον διαφορετική ομάδα από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Δεν έπαιξε πολύ για τα φορ της, βρήκε τρία γκολ (με Ρέλβας, Μουκουντί και Γκατσίνοβιτς) από εκτελέσεις κόρνερ, είχε ένα πολύ καλό Κουτέσα, αλλά τον ΟΦΗ τον λύγισε μετά την αποβολή του Αϊτόρ: μέχρι τότε στο ματς ήταν ανοιχτό.

Βρήκα διδακτική την εξήγηση του Νίκολιτς για την περίπτωση του Κουτέσα. Ο προπονητής της ΑΕΚ είπε πως ο λόγος που δεν τον χρησιμοποιούσε είναι ότι είχε στο μυαλό του ότι θα φύγει. Οντως είχε φτάσει ένα βήμα από το να επιστρέψει στην Ελβετία, αλλά η μεταγραφή στη Σρβέτ χάλασε. Κι αφού όπως είπε ο Νίκολιτς ο παίκτης σταμάτησε να έχει στο μυαλό του την μεταγραφή του, του φάνηκε και ότι είναι έτοιμος να βοηθήσει. Θεωρητικοποιούμε τα πάντα στο ποδόσφαιρο, ενώ κάποια πράγματα είναι απλά…

Απλές σχετικά και οι νίκες των υπόλοιπων. Ο Αρης είχε ένα καταπληκτικό ημίχρονο κόντρα στον Βόλο όταν και προηγήθηκε με 3-0 ενώ στην διάρκειά του ο καλός κατά τα άλλα Καντεβέρε έχασε και πέναλτι. Είχε να βάλει τρία γκολ στα πρώτα 45 λεπτά τρία χρόνια, και ίσως για αυτό στο δεύτερο ημίχρονο κοιταζόταν στον καθρέφτη να δει πόσο ωραίος είναι: ο Βόλος βρήκε δυο γκολ αλλά όχι και φάση να τον τρομάξει με ισοφάριση. Ο Ηρακλής επιστρέφοντας στο Καυτατζόγλειο άντεξε την πίεση του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο και στο δεύτερο ο Βάλτερ Ματζάρι με τις αλλαγές του τον βοήθησε ώστε να πάρει το ματς με δυο γκολ (του Νιζέτ και του Κράιζερ ) σε τέσσερα λεπτά.

Την Κηφισιά την πήρε από το χέρι ο Πόμπο, ίσως ο σταθερότερος χαφ του πρωταθλήματος και την οδήγησε σε νίκη κόντρα στον μη αποτελεσματικό Παναιτωλικό ενώ τον Αστέρα Τρίπολης τον βοήθησε να κερδίσει τον Ατρόμητο ο αγέραστος ηγέτης και σκόρερ Μπαρτόλο που κάνει σπουδαία χρονιά. Ο Ντάνι Γκαρθία που μείωσε για τους φιλοξενούμενους το γκολ του τελικού 2-1 πέτυχε ίσως το ωραιότερο γκολ της αγωνιστικής. Σημεία των καιρών..                      

 (Gazzetta.gr, Οκτώβριος 2026)