Εχω μεγάλη περιέργεια για τα δύο τελευταία ματς του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα, όχι γιατί περιμένω να δω αν θα τα κερδίσει κι αν θα τερματίσει δεύτερος: και να τα κερδίσει η δεύτερη θέση είναι δύσκολη αφού ο ΠΑΟΚ έχει την ισοβαθμία και τα δικά του ματς είναι πιο εύκολα. Απλά θέλω να δω αν χωρίς το άγχος της κατάκτησης του πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός. Ειδικά απόψε κόντρα στον εντελώς αδιάφορο, αλλά βελτιωμένο τελευταία Παναθηναϊκό.    

Από την αρχή φαινόταν

Το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας του Ολυμπιακού φαινόταν από τα πρώτα του ματς στην εφετινή σεζόν - για να μην πω από πέρσι. Απλά τώρα συζητιέται πιο πολύ. Πέρυσι τον Ολυμπιακό έκαναν λίγο παραγωγικότερο οι μεταγραφές του δεύτερου γύρου (Πάλμα και Ορτα μεγάλωσαν τον εσωτερικό ανταγωνισμό), η πρόοδος του Κωστούλα και του Μουζακίτη, αλλά κυρίως η παραμονή και η αξιοποίηση του Γιάρεμτσουκ που ενώ ήταν να φύγει (είχε συμφωνήσει να πάει στην Ιταλία) τον έπεισαν να αλλάξει γνώμη, έμεινε και ήταν από τον Μάρτιο και μετά ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Φέτος οι νεοφερμένοι Κλέιτον και Αντρε Λουίς χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα και κανείς δεν κατάφερε να πείσει τον Ουκρανό να δώσει τόπο στην οργή και να παραμείνει. Αλλά δεν νομίζω ότι το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας έχει να κάνει με πρόσωπα.   

Το ντεφορμάρισμα του ΕλΚαμπί  

Πολλοί το πρόβλημα του γκολ το αποδίδουν στην κούραση και το ντεφορμάρισμα του ΕλΚαμπί επισημαίνοντας μάλιστα ότι μετά από την επιστροφή του από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής δεν είναι όπως ήταν. Μόνο που ο ΕλΚαμπί παραμένει πρώτος σκόρερ, όχι απλά του Ολυμπιακού, αλλά του πρωταθλήματος. Οπότε δεν νομίζω ότι είναι αυτός το πρόβλημα. Ποιο είναι το πρόβλημα; Είναι ο απλοϊκός τρόπος ανάπτυξης. Ο Ολυμπιακός ακόμα και στα τελευταία παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό που έπαιξε λίγο καλύτερα επιθετικά (γιατί ήταν περισσότερο πιεστικός και γιατί κράτησε πιο πολύ την μπάλα στα πόδια του) εξακολουθεί να κάνει αυτό που κάνει από την αρχή της χρονιάς: θέλει απλά να πάει την μπάλα γρήγορα στην αντίπαλη περιοχή. Το «παίζω γρήγορα» απέναντι σε μια κλειστή άμυνα δεν είναι πάντα ο ενδεδειγμένος τρόπος: αυτός είναι η επιμονή, η συνεργασίες, η ντρίπλα, η κάθετη πάσα, η κυκλοφορία της μπάλας.

Οι χαμένοι τρόποι

Ο Ολυμπιακός δεν έχει πρόβλημα παραγωγικότητας: έχει πρόβλημα επιθετικού παιχνιδιού δηλαδή ιδεών και τρόπων. Έχει πρόβλημα απ’ την αρχή της χρονιάς και φαινόταν όταν στα πέντε πρώτα παιχνίδια του δεν είχε βάλει γκολ στο πρώτο ημίχρονο, αλλά και όταν κόντρα στην Πάφο έμεινε στο 0-0 παρά την σημαντικότητα του ματς.

Η αποτελεσματικότητα δεν έρχεται κατά παραγγελία: γίνεται συνήθεια. Και απαιτεί νοοτροπία. Αν παίζεις για να βάλεις πέντε γκολ στη Λάρισα, τρία στην Κηφισιά, τέσσερα στον Παναιτωλικό κτλ πρώτον συνηθίζεις να σκοράρεις και δεύτερον έχεις πολλούς σκόρερς. Ακόμα και ο ΕλΚαμπί δεν υπάρχει περίπτωση να βάλει 60 γκολ σε ένα χρόνο: θα βάλει αυτός 25 κι άλλα 35 όλοι οι άλλοι – τα γκολ όλων των άλλων είναι που λείπουν. Είναι αλήθεια ότι οι κυνηγοί που υπάρχουν είναι οι πιο πολλοί μάλλον μέτριοι σκόρερς. Ο Τσικίνιο πχ δύσκολα μπορεί να φτάσει τα δέκα γκολ σε ένα πρωτάθλημα. Ο Ζέλσον επίσης. Αλλά και παίκτες όπως ο Ποντένσε, ο Ταρέμι, ο Γιάρεμτσουκ που στην καριέρα τους έχουν χρονιές που σκόραραν πολύ φέτος σκόραραν λίγο.

Ξέχασαν όλοι την μπάλα; Δεν νομίζω. Απλά ο τρόπος επίθεσης έγινε υπερβολικά προβλέψιμος. Και οι αντίπαλοι τον γνωρίζουν καλά. Ολοι πχ ξέρουν πως ο Ολυμπιακός θα πιέσει ψηλά και απλά περιορίζουν το build up. Kι όλοι ξέρουν πως είναι πιθανό να κερδίσει ο Εσε όλες τις δεύτερες μπάλες σε ένα ματς, οπότε δεν βγαίνουν από την άμυνα. Μένοντας σταθερά με 7-8 παίκτες πίσω από την μπάλα είναι απλά έτοιμοι να αντιμετωπίσουν γεμίσματα και σέντρες και να χτυπήσουν σε αντεπιθέσεις. Το έκαναν φέτος στο Καραϊσκάκη στα ντέρμπι του πρωταθλήματος όλοι. Ο Ολυμπιακός ήταν σαν να παίζει πάντα στο πρωτάθλημα το ίδιο ματς.  

Τουλάχιστον τρια γεμίσατα 

Από την αρχή της σεζόν το πρόβλημα του Ολυμπιακού ήταν οι κλειστές άμυνες. Αλλά είναι πρόβλημα διαχρονικό και είναι πρόβλημα κάθε ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό. Πως λύνεται; Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Υπάρχει η αξιοποίηση του φορ. Υπάρχουν οι στημένες φάσεις. Υπάρχουν οι προσωπικές ενέργειες. Υπάρχουν πάνω από όλα όμως οι συνεργασίες στις οποίες συμμετέχουν πολλοί παίκτες.  Σε μια καλή ομάδα πρέπει να γίνονται όλα γιατί όλα χρειάζονται. Αν πχ αξιοποιείς τον φορ (όπως τον καιρό του Μεντιλίμπαρ κάνει σχετικά καλά ο Ολυμπιακός εξου και τα γκολ του ΕλΚαμπί…) αλλά δεν κάνεις καλά τα υπόλοιπα, το πρόβλημα δεν λύνεται: μεγαλώνει.

Αν από όλους τους τρόπους υπάρχει κάποιος που είναι περισσότερο χρήσιμος αυτός προφανώς και είναι οι συνεργασίες και η κυκλοφορία της μπάλας. Θέλω να δείτε το γκολ με το οποίο η Άρσεναλ ξεκλείδωσε την άμυνα της Γουέστ Χαμ την τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ λιγκ. Το άγχος της Αρσεναλ ήταν μεγάλο και η άμυνα της Γουεστ Χαμ έμοιαζε άψογη. Αλλά στο 83΄οι παίκτες του Αρτέτα, μετά από μια εκτέλεση πλαγίου άουτ, αλλάζουν γύρω στις εικοσιπέντε πάσες σε ελάχιστα τετραγωνικά μέχρι να προκύψει το εξαιρετικό στρώσιμο στον Τροσάρ κι αυτός να σκοράρει αμαρκάριστος με σουτ μέσα από την περιοχή. Αν στη θέση της Άρσεναλ ήταν ο Ολυμπιακός θα είχαν γίνει στη φάση τουλάχιστον τρια γεμίσματα. Αν υποθέσουμε ότι στο πρώτο από αυτά η μπάλα δεν κατέληγε πλάγιο άουτ.

Θα πει κάποιος ότι η Αρσεναλ μπορεί να τα κάνει αυτά γιατί έχει τον Τροσάρ, τον Σάκα, τον Εντεγκααρντ, τον Γιόκερες κτλ. Είναι λάθος και η σκέψη. Διότι αυτούς τους παίκτες ο Αρτέτα τους χρειάζεται για να ανοίξει τις άμυνες της Πρέμιερ λιγκ. Ο Ολυμπιακός δεν έχει να αντιμετωπίσει αυτές τις άμυνες: την άμυνα της ΑΕΛ, του Λεβαδειακού και της Κηφισιάς δεν μπορούσε να ανοίξει. Και δεν χρειάζεται για να το κάνει αυτό τον Εζε και τον Κάιλ Χάβερτς. Να κάνει προπονήσεις που να το προσπαθούν αυτό οι παίκτες του χρειάζεται.     

Καλοί για την Ρεάλ, αλλά όχι για την ΑΕΛ

Φέτος ζήσαμε το απίστευτο. Να είναι μια χαρά οι επιθετικοί του Ολυμπιακού για να βάλουν γκολ στην Ρεάλ Μαδρίτης, στην Λεβερκούζεν, στην PSV, στον Αγιαξ και να χρειάζεται, όπως λέγεται και γράφεται, ο Ολυμπιακό του κόσμου τις τρομερές μεταγραφές για να βάλει γκολ στην ΑΕΛ (που το μηδέν το κράτησε μόνο στο Καραϊσκάκη εδώ και τρεις μήνες), στον Λεβαδειακό, και στην Κηφισιά! Θα έπρεπε να είναι απολύτως κατανοητό ότι κάτι δεν γινόταν καλά κι ότι υπάρχουν προβλήματα επιλογών, τρόπων και νοοτροπίας. Αλλά είναι πιο εύκολο να πιστεύεις πως κάπου υπάρχουν κάποιοι μαγικοί παίκτες που θα αξιοποιούν σέντρες παρά να προσπαθείς να καταλάβεις το παιγνίδι.     

Ο Ολυμπιακός μου μοιάζει δεδομένο ότι θα δυσκολευτεί πάρα πολύ και απέναντι στον αδιάφορο Παναθηναϊκό. Διότι εσχάτως δεν του είναι απλά δύσκολο να βρει γκολ - πράγμα που συμβαίνει από την αρχή της χρονιάς - αλλά ακριβώς επειδή υπάρχει περισσότερη προσπάθεια για να βρεθεί αυτό το γκολ υπάρχουν και μεγαλύτερα αμυντικά κενά. Στα play off μέχρι τώρα το μοναδικό παιχνίδι που δεν δέχτηκε γκολ είναι αυτό με τον Παναθηναϊκό. Αν ο σαφώς βελτιωμένος Παναθηναϊκός δεν βρει γκολ και σήμερα στο Καραϊσκάκη ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα ξέρουμε πιθανότητα από απόψε και τον δεύτερο του πρωταθλήματος αφού ο ΠΑΟΚ το δικό του ματς λογικά θα βρει γκολ για να το κερδίσει. Η ΑΕΚ πάει στην Τούμπα έχοντας κάνει την δουλειά. Την φιέστα σκέφτεται…