Γράφονται και λέγονται πολλά για το απογευματινό ραντεβού του Βαγγέλη Μαρινάκη με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Οι πιο πολλοί θεωρούν πως πρόκειται για μια διαδικασία πολιτισμένου διαζυγίου, ότι θα προκύψει ένας χωρισμός με αγκαλιές και φιλιά. Λίγοι, ελάχιστοι, πιστεύουν ότι ο Μαρινάκης δεν έχει ακόμα αποφασίσει κι ότι στην συζήτηση που θα γίνει θα προσπαθήσει να πείσει τον προπονητή να ξαναδεί κάποιες από τις αρχές του – να δεχτεί πχ να δουλέψει με κάποιους παίκτες παραπάνω, να πάρει πίσω κάποιους από τους «κομμένους» κτλ. Συγχωρείστε με αλλά πιστεύω πως όλα αυτά έχουν ελάχιστη σχέση με αυτό που θα έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο, δηλαδή στο πως θα προκύψει ένας καλύτερος Ολυμπιακός. Όταν ένας πρόεδρος κι ένας προπονητής ομάδας συναντιούνται αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει είναι αν η συνάντηση θα δημιουργήσει συνθήκες προόδου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είτε το διαζύγιο, είτε η ανανέωση των όρκων δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα το φέρει αυτόματα. Θα το εξηγήσω.

Καυγάς σε λάθος βάση

Ο κόσμος του Ολυμπιακού όλο το καλοκαίρι τσακώνεται κατά την γνώμη μου σε λάθος βάση. Οσο  έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως ο Ολυμπιακός δεν παίζει καιρό τώρα καλό ποδόσφαιρο (με ευθύνη του προπονητή του), άλλο τόσο δίκιο έχουν και όσοι ισχυρίζονται πως ο γενικότερος προγραμματισμός δεν ήταν ο καλύτερος (με ευθύνη της διοίκησής του). Προφανώς ο Ολυμπιακός που έχει ξεχάσει τι θα πει γκολ στο Καραϊσκάκη μέσα στο 2026) πρέπει να παίξει μπάλα που να ταιριάζει σε μεγάλη ομάδα και σίγουρα χρειάζεται και καλύτερες μεταγραφές, αλλά όλα αυτά είναι τόσο αυτονόητα που κακώς προκαλούν συζητήσεις. Αυτό που λίγοι καταλαβαίνουν – και που κατά την γνώμη μου είναι και το βασικό αυτής της ιστορίας – είναι ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται να φτιάξει μια καινούργια ομάδα. Όχι γιατί δεν κέρδισε πέρυσι το πρωτάθλημα ή γιατί φέτος αποκλείστηκε από την Ναϊμέγκεν. Αλλά γιατί αυτό λένε τα αγωνιστικά δεδομένα του.

Ο Ολυμπιακός ποτέ δεν έπαιξε ιδιαιτέρως ελκυστικό ποδόσφαιρο τον καιρό του Μεντιλίμπαρ. Αλλά είχε άλλα χαρακτηριστικά που αποδείχτηκαν χρήσιμα. Είχε αγωνιστική ταυτότητα, πράγμα που από τις ελληνικές ομάδες δεν συνηθίζεται. Είχε παίκτες που αποδείχτηκαν οι κατάλληλοι (κυρίως λόγω εμπειρίας- Φορτούνη, ΕλΚαμπί, Ποντένσε, Ροντινέι, Ιμπόρα) για να φέρουν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο σε μια χρονιά που η τεχνική καθοδήγηση της ομάδας δεν ήταν υποδειγματική: ο Ολυμπιακός είχε αλλάξει τρεις προπονητές. Εβγαλε νέα παιδιά (Τζολάκη, Μουζακίτη, Κωστούλα) που βοήθησαν την χρονιά του νταμπλ. Επαιζε ένα συχνά ψυχωμένο και προσεχτικό ποδόσφαιρο που του έδωσε την δυνατότητα να είναι αξιοπρεπής, αν όχι και θεαματικός, στο Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά ως ομάδα η συγκεκριμένη έκανε τον κύκλο της. Δεν το λέω εγώ: το λέει η ίδια η πραγματικότητα.

Η μοναδική βεβαιότητα

Ο Ολυμπιακός μπήκε στο εφετινό καλοκαίρι με μερικές βεβαιότητες που φώναζαν ότι χρειαζόταν ένα αληθινό restart – μια νέα ομάδα δηλαδή. Ο Τζολάκης είχε ζητήσει να φύγει: έκρινε ότι έφτασε η στιγμή για το επόμενο βήμα. Ο Κοστίνια, βασικός δεξιός μπακ πέρυσι, έφερε μια τρομερή πρόταση: μεγάλη και για τον ίδιο. Ο Ορτέγκα είχε κριθεί ήδη από πέρυσι: δεν έκανε την πρόοδο που στην ομάδα περίμεναν. Ο Ποντένσε δεν θα έμενε γιατί η παρουσία του δεν δικαιολογεί ένα συμβόλαιο που φέτος έπρεπε να φτάσει τα 4 εκατ ευρώ, αλλά και μια αγορά του. Η ομάδα με όσα (δεν) έκανε πέρυσι φώναζε ότι χρειαζόταν δυο τουλάχιστον χαφ.

Για να το πω απλά ο Ολυμπιακός στην αρχή του καλοκαιριού χρειαζόταν έξι τουλάχιστον παίκτες ενδεκάδας. Και μερικούς που θα έπρεπε να μεγαλώσουν το ρόστερ αντικαθιστώντας παίκτες που δεν βγήκαν (Αντρέ Λουίς, Κλέιτον), που έφυγαν (Μπιανκόν, Καλογερόπουλος), που παραγκωνίστηκαν (Ταρέμι, Γιάρεμτσουκ) ή που απλά μεγάλωσαν (Πασχαλάκης, Ντάνι Γκαρθία). Μια ομάδα με τόσες ανάγκες (και σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας και σε επίπεδο ρόστερ) έπρεπε υποχρεωτικά να χτιστεί από την αρχή.  Ο Μεντιλίμπαρ δεν αγαπάει αυτού του τύπου την δουλειά και το ξέρουμε, αλλά απορώ πως όλοι οι άλλοι που υπάρχουν στο Ρέντη σε διάφορους ρόλους δεν το έβλεπαν.

Χωρίς κεντρική ιδέα

Η αλήθεια είναι πως ο Ολυμπιακός δεν έμεινε άπραγος. Καλοκαιριάτικα ήρθαν δέκα παίκτες και μπορεί να ρθουν κι άλλοι. Αλλά αυτό που φαίνεται να λείπει δεν είναι οι παίκτες: είναι οι κεντρικοί ιδέα, δηλαδή το γιατί γίνονται οι μεταγραφές. Αν γίνονται για να υπάρξουν κάποιες προσθήκες στην «ομάδα του Μεντιλίμπαρ» τότε κακώς γίνονται τόσες πολλές: ο προπονητής είναι δεδομένο πως δεν αγαπάει αυτό το «πήγαινε - έλα» και το είπε και στην γνωστή του δήλωση με την οποία θεωρεί την προετοιμασία κάτι άχρηστο. Αν γίνονται για να προκύψει μια νέα ομάδα (όπως εγώ νομίζω ότι είναι απαραίτητο, διαφορά ο Ολυμπιακός θα κυνηγάει την ουρά του), τότε πρέπει να υπάρξει προβληματισμός για το τι ομάδα θα είναι αυτή. Αν πρέπει να ξαναγίνει μια «ομάδα Μεντιλίμπαρ» τότε σήμερα ο Μαρινάκης και ο Βάσκος πρέπει να συζητήσουν τι παίκτες χρειάζονται. Ο προπονητής πρέπει να το κάνει αφήνοντας στην άκρη την επιζήμια για την ομάδα βεβαιότητα ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στους εναπομείναντες «παλιούς» κι ο πρόεδρος πρέπει να του πάρει κι άλλους παίκτες σαν αυτούς που ζητάει και να ελπίζει πως αυτοί θα αξιοποιηθούν. Αν όμως το ποδόσφαιρο που η ομάδα του Μεντιλίμπαρ παίζει δεν αρέσει, δεν χρειάζονται συζητήσεις: χρειάζεται κάποιος νέος προπονητής που θα έχει τον χρόνο και τους παίκτες για να φτιάξει μια νέα και διαφορετική ομάδα. Μου μοιάζει απλό.

Λάθη και πάθη

Απλά επίσης μου μοιάζουν και πολλά άλλα που κακώς προκαλούν εντάσεις. Η άποψη ότι τρεις παίκτες από το πάνω ράφι κτλ κτλ θα βοηθούσαν τον Μεντιλίμπαρ να παρουσιάσει μια ομάδα που να παίζει τρομερή μπάλα είναι μια κουταμάρα: μια ομάδα του Μεντιλίμπαρ θα παίζει το ποδόσφαιρο που θέλει ο Βάσκος όποιοι κι αν είναι οι παίκτες της. Αν αυτό το ποδόσφαιρο αρέσει, δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά για να γίνει ο Ολυμπιακός δυνατός και αποτελεσματικός τρεις δεν φτάνουν κυρίως γιατί αποκλείεται να είναι ο Ντεμπελέ, ο Χακίμι και ο Ολίσε που ίσως θα τον ομόρφαιναν αν έκαναν καλές σέντρες.

Είναι επίσης λάθος η άποψη ότι αρκεί να αλλάξει ο προπονητής για να δούμε να προκύπτει μια τρομερή ομάδα από αυτό το ρόστερ: ο Ολυμπιακός έχει ευδιάκριτες «τρύπες» και πρέπει να κάνει σημαντικές προσθήκες, όποιος κι αν είναι ο προπονητής του. Αν μάλιστα αυτός είναι καινούργιος θα χρειαστεί και πολύ χρόνο. Διότι αυτό που θα κληρονομήσει πρέπει υποχρεωτικά να το φτιάξει από την αρχή. Επιβάλλοντας νέες συνθήκες και στην προπόνηση και στους τρόπους παιγνιδιού – πράγμα που δεν είναι καθόλου απλό όταν μάλιστα δεν υπάρχει χρόνος προετοιμασίας. Γίνεται; Ναι. Κάποτε ο Ερνέστο Βαλβέρδε παρέλαβε καλοκαιριάτικα από τον Λίνεν μια ομάδα αποκλεισμένη από την Ευρώπη και με καμιά εικοσαριά νέους παίκτες: την έδεσε σχετικά γρήγορα. Αλλά του το επέτρεπε ότι δεν μπορούσε να γίνει η παραμικρή σύγκριση με τον Λίνεν. Ενώ αυτός που θα αντικαταστήσει τον Βάσκο (αν αυτός φύγει) θα συγκρίνεται από πολλούς με τους θριάμβους του. Κι επειδή στην Ελλάδα όλοι αγαπούν τις νίκες πιο πολύ από το ποδόσφαιρο, η δυσκολία θα είναι μεγάλη.

Ανακεφαλαιώνω. Ο Μαρινάκης με τον Μεντιλίμπαρ έχουν ένα ραντεβού. Θα είναι χρήσιμο αν συμφωνήσουν πως ο Ολυμπιακός χρειάζεται μια καινούργια ομάδα, δηλαδή παίκτες και χρόνο. Ο Μεντιλίμπαρ δεν θέλει παίκτες. Κι ο Μαρινάκης δύσκολα δίνει χρόνο. Μπορείτε να τους κάνετε όση κριτική θέλετε. Αλλά για αυτό που συμβαίνει. Όχι γιατί θέλετε ο Μεντιλίμπαρ να παρουσιάζει θεαματικές ομάδες και γιατί ο Μαρινάκης δεν αγοράζει τον Ντεμπελέ και τον Ολίσε…      

(Gazzetta.gr, Αυγουστος 2026)