Και φέτος το καλοκαίρι, όπως και όλα τα προηγούμενα, με ρωτάνε την γνώμη μου για τους νεοφερμένους παίκτες των μεγάλων ελληνικών ομάδων. Αν ξέρω κάτι για κάποιον την γνώμη μου την γράφω. Αν δεν τον ξέρω, δεν λέω τίποτα. Απλά περιμένω να τους δω όλους. Κι ελπίζω για όποιον έρχεται ο προπονητής που θα δουλέψει μαζί του να ξέρει περί τίνος πρόκειται. Αν ο προπονητής δεν τον ξέρει πρέπει ο παίκτης να έχει υπομονή, όρεξη και φυσικά και μυαλό για να τον κερδίσει: προσόντα σε αυτό το επίπεδο έχουν όλοι. Δεν αρκούν πάντα.

Δεν θα πείσω κανένα

Εχω κατά καιρούς επιχειρήσει να πείσω ότι δεν χρειάζονται υπερβολές όταν μιλάμε για μεταγραφές: υπάρχουν πολλά άλλα στις ομάδες που μετράνε πιο πολύ. Η Λίβερπουλ πρόπερσι δεν απέκτησε καλοκαιριάτικα κανένα (ο Κιέζα ήρθε ενώ η Πρέμιερ λιγκ είχε ξεκινήσει) και κέρδισε το πρωτάθλημα. Πέρυσι ξόδεψε 300 (και βάλε…) εκατομμύρια κι έκανε μια τρύπα στο νερό. Πέρυσι η Παρί Σεν Ζερμέν δεν αγόρασε κανένα και τα πήρε όλα. Αλλά δεν θα πείσω ποτέ κανένα καλοκαιριάτικα ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τις μεταγραφές. Γιατί ο κόσμος γουστάρει να κάνει όνειρα. Και οι νεοαποκτηθέντες το επιτρέπουν. Αν καλοκαιριάτικα έχεις το δικαίωμα να κάνεις όνειρα είναι γιατί τα μάτια σου έχουν δει πολλά και ωραία – ακόμα και θαύματα, που λέει ο λόγος.

Στην Ελλάδα καλοκαιριάτικα έχουν εμφανιστεί βετεράνοι μεγάλης ηλικίας όπως ο Βαλμπουενά και ο Τάισον (δεν πάω παλιότερα…) κι έχουν κάνει καταπληκτικά πράγματα. Εχουν εμφανιστεί παίκτες που κουβαλούσαν στο βιογραφικό τους χρονιές πολύ κακές εξαιτίας τραυματισμών κι εδώ βρήκαν τον εαυτό τους: ο Μάρκους Μπεργκ πχ ή πέρυσι ο Λούκα Γιόβιτς. Εχουν κάνει restart παίκτες που αισθάνθηκαν ότι εδώ τους σέβονται και τους αγαπάνε, όπως ο Ζίφκοβιτς, ο ΕλΚαμπί, ο Στρακόσια. Φυσικά υπάρχουν και πολλοί βετεράνοι με μεγάλα ονόματα (και συμβόλαια) που δεν έκαναν τίποτα, και υπάρχουν και πολλοί που κουβαλούσαν τραυματισμούς και συνέχισαν να ταλαιπωρούνται από αυτούς και εδώ και πολλοί που όχι μόνο δεν άλλαξαν προς το καλύτερο την καριέρα τους, αλλά εδώ έγιναν χειρότεροι. Ωστόσο το καλοκαίρι επιτρέπει αισιοδοξία. Οταν υπάρχουν καλά προηγούμενα, αυτά και μόνο σκέφτεσαι.

Εξαιρετικές άχρηστες πολυτέλειες

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι ένας γιγάντιος παραμορφωτικός καθρέφτης για όλα και όλους: οι νεοφερμένοι ποδοσφαιριστές δεν θα μπορούσαν να είναι εξαίρεση. Εχω δει ποδοσφαιριστές που ξεκίνησαν την σεζόν τους καλοκαιριάτικα πολύ άσχημα και στην πορεία της χρονιάς αποδείχτηκαν μια χαρά ποδοσφαιριστές και έχω δει κι άλλους (λίγους πάντως) να ξεκινάνε πολύ καλά και να χάνονται στον δρόμο. Θυμάμαι να λέγονται ανέκδοτα για τον Ιμπόρα όταν ήρθε – στο τέλος της χρονιάς ήταν από τα μυστικά του Ολυμπιακού που κατέκτησε το Conference League. Από την άλλη θυμάμαι και ουκ ολίγους καλοκαιρινούς ήρωες που από το φθινόπωρο κιόλας χάθηκαν. Τον Μπαμπαγκίντα που θα ήταν κερδισμένο λαχείο όπως ο Τουρέ. Τον Ντραγκόφσκι που έδινε καλοκαιριάτικα στον ΠΑΟ προκρίσεις. Τον Λαμέλα που ήταν έτοιμος να δώσει άλλη ποιότητα στην μεσαία γραμμή της ΑΕΚ. Τον Μπερμπάτοφ που θα έλυνε το πρόβλημα του ΠΑΟΚ στη θέση του φορ. Τον Αλιόσα Ασλανοβιτς που ήρθε κάποτε, έδωσε μια πρόκριση για το Τσάμπιονς λιγκ στον ΠΑΟ και μετά χάθηκε περνώντας πάντως υπέροχα στην Αθήνα.

Ολοι αυτοί - κι άλλοι πολλοί - δεν είναι ότι δεν έκαναν τίποτα: είναι ότι κάτι έδειξαν καλοκαιριάτικα, σαν να ήρθαν για να μας ξεγελάσουν, και στην πορεία του χρόνου είτε χάθηκαν, είτε οι όποιες αναλαμπές τους αποδείχτηκαν εξαιρετική πολυτέλεια. Ο Σαβιόλα. Ο Μαρσιάλ. Ο Βέλντε. Ο Κρίστιαν Λεντέσμα. Ο Ούγκο Αλμέιδα.

Το σύνδρομο Καζμιέρσκι

Κι εγώ ακόμα αγαπάω να εντυπωσιάζομαι από νεοφερμένους: το αποκαλώ «σύνδρομο Καζμιέρσκι» και το κουβαλάω από μικρός. Ο συγκεκριμένος ήταν ένας τερματοφύλακας της Εθνικής Πολωνίας που είχε αποκτήσει ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι του 1987 νομίζω. Εκανε τρομερά πράγματα στις προπονήσεις, οι ανταποκριτές έγραφαν σοβαρά ότι είναι απίθανο να δεχτεί πάνω από δέκα γκολ στο πρωτάθλημα: παραμένει ένας από τους ελάχιστους που με αυτόν βασικό ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε ματς πρωταθλήματος – όχι ότι έπαιξε και σε πολλά. Αλλά σημασία έχει ότι ένα καλοκαίρι περάσαμε υπέροχα. Όπως και με πολλούς άλλους βέβαια που ήρθαν με βιογραφικά και διακρίσεις και αφού τους υποδέχτηκαν σε αεροδρόμια έφυγαν χωρίς να θυμόμαστε τίποτα πλην της φασαρίας που έγινε καλοκαιριάτικα.

Τι γράφαμε πέρυσι

Ένα πράγμα πάντως έμαθα: να μην δίνω καμία απολύτως σημασία σε όσα γράφονται για παίκτες που έρχονται το καλοκαίρι. Παλιά νόμιζα πως οι υπερβολές έχουν να κάνουν με τις ίδιες τις ομάδες που με τον τρόπο τους απαιτούν καλά λόγια. Επειδή κανείς ποτέ δεν μου έχει ζητήσει να γράψω κάτι καλό νομίζω πως αν όλοι καλοκαιριάτικα εμφανίζονται σαν κάτι μοναδικό και σπάνιο αυτό οφείλεται στην διάθεση όσων καλύπτουν μεταγραφικά ρεπορτάζ να μην μας χαλάσουν τις γενικότερες ψευδαισθήσεις.

Γιατί άλλωστε να το κάνουν, όταν κι αυτοί με κάτι τέτοια χαίρονται; Ετσι μου έχει μείνει απλά η κακή συνήθεια να κρατάω διάφορα αποθεωτικά ειδικά για παίκτες που έχω μεγάλες αμφιβολίες ότι θα καταφέρουν να προσφέρουν. Πέρυσι ο Ρενάτο Σάντσες, όταν ήρθε στον ΠΑΟ, ήταν «ένα γλυκό καλοκαιρινό ρίσκο» κι ο παίκτης που «θα αποδειχτεί η πιο έξυπνη κίνηση του ΠΑΟ τα τελευταία χρόνια γιατί τον απόκτησε έχοντας τον άνθρωπο που ξέρει το πως θα τον χειριστεί και θα του δώσει την δυνατότητα για το restart που ψάχνει, δηλαδή τον προπονητή Ρουί Βιτόρια». Ο Ιβάνουσετς, που είχε αποκτηθεί από τον ΠΑΟΚ ήταν ο επιθετικός που «αγαπάει να παίρνει πρωτοβουλίες και να προκαλεί ρήγματα, είτε από τα άκρα είτε κινούμενος από τον άξονα» και που παράλληλα, είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός στο πρέσινγκ , αντιδρά γρήγορα στις αλλαγές κατοχής μπάλας, και είναι ιδανικός από τα χρόνια του στη Λοκομοτίβα , να παίζει σε ομάδες που κάνουν άμεση μετάβαση, όπως ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου». Πέρυσι ο Στρεφέτσα ήταν «ένας πολυδιάστατος επιθετικός που θα ήταν άδικο να τον αποκαλούσαμε απλά εξτρέμ αφού μπορεί να αγωνιστεί άνετα και σαν εσωτερικός μέσος, και σαν δεύτερος κυνηγός και σαν «δεκάρι». Κι αν αυτά σας ακούγονται πολλά, υπήρχε, πάντα με βάση δημοσιεύματα τέτοιων ημερών ένας ακόμα πιο πολυσύνθετος: ο Πενράις. Οταν αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, όχι μόνο θα έλυνε το πρόβλημα στα αριστερά της άμυνας «προσφέροντας με την παρουσία του μια ποιοτική αναβάθμιση», αλλά θα είχε τεράστια συνεισφορά και σε άλλους τομείς αφού «με βάση στοιχεία που είναι εύκολο να ανακαλύψεις σε ιστοσελίδες που ειδικεύονται στα στατιστικά της σκωτσέζικης λίγκας έχει αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις εκτός από τερματοφύλακας και σέντερ φορ».

Τις προάλλες είχα προτείνει καμιά δεκαριά βιβλία για το καλοκαίρι. Ξεχνώντας πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τα αναγνώσματα που έχουν σχέση με μεταγραφές.