Η μεγαλύτερη καλοκαιρινή ψευδαίσθηση στα αθλητικά μας δεν είναι ότι νομίζουμε πως όσοι παίκτες αποκτούνται στις μεταγραφές είναι παικταράδες, που έρχονται να κάνουν την διαφορά ακόμα και περπατώντας στο νερό: είναι ότι πιστεύουμε πως οι ελληνικές ομάδες έχουν μάθει από τα προηγούμενα παθήματα τους και θα είναι αυτό το καλοκαίρι πάρα πολύ σοβαρές.

Δεν κατηγορώ κανένα: το παθαίνω πρώτος εγώ. Όταν πριν λίγες μέρες είδα τον ΠΑΟΚ να κερδίζει την Ντινάμο Κιέβου στην Πολωνία και τον ΠΑΟ να κερδίζει την Πάκσι στην Ουγγαρία πίστευα ότι και οι δυο θα φτάσουν στους ομίλους (ο πρώτος του Europa και ο δεύτερος του Conference League) χωρίς μεγάλα καρδιοχτύπια. Εκανα λάθος: μπέρδεψα την απόδοση σε ένα ματς με τις γενικότερες ικανότητες τους που καλοκαιριάτικα είναι προς διερεύνηση – δηλαδή μπέρδεψα το δέντρο και το δάσος. Και κάτι ανάλογο, αλλά εκ του αντιθέτου, έκαναν όσοι περίμεναν μια νίκη του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν: πίστευαν ότι οι δυνατότητες της ελληνικής ομάδας, όπως τις γνωρίζουμε από πέρυσι, ήταν αρκετές για μια νίκη μόνο και μόνο γιατί η σημασία του ματς είναι μεγάλη. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Δεν έχει ωστόσο σε αυτές τις ιστορίες καμία σημασία το τι πιστεύουν οι δημοσιογράφοι, οι οπαδοί, οι ποδοσφαιρόφιλοι κτλ. Σημασία έχει το γιατί οι ελληνικές ομάδες καλοκαιριάτικα μπερδεύονται. Τρια εντός έδρας ματς του Ολυμπιακού, του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ χωρίς νίκη την ίδια εβδομάδα δεν είναι κάτι τυχαίο.    

Η συνηθισμένη αδυναμία

Την δυσκολία των ελληνικών ομάδων να εκμεταλλευτούν καλοκαιριάτικα τις έδρες τους την έχω επισημάνει από παλιά: έχει να κάνει με τακτικές αδυναμίες, (διαφορετικές κατά περίσταση), με καθυστερήσεις στις μεταγραφές, με συχνά θολά σχέδια, με το γεγονός ότι συνήθως οι ομάδες μας ξεκινάνε την σεζόν με νέους προπονητές, δηλαδή από την αρχή κτλ κτλ. Αλλά σχετίζεται και με κάτι απλούστερο που καλό είναι να μην ξεχνάμε: ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των ελληνικών ομάδων καλοκαιριάτικα είναι η δυσκολία να εκτιμήσουν σωστά τις δυνάμεις τους και τους αντιπάλους τους.

Προσγειωθήκαμε απότομα

Το καλοκαιρινό αμάρτημα της υποτίμησης ομάδων που δεν γνωρίζουμε καλά είναι τόσο ριζωμένο στις αντιλήψεις μας που ούτε με εξορκισμό δεν το ξεπερνάμε. Δείτε πχ τι έγινε τις προηγούμενες μέρες. Υπήρχε μια γενικευμένη βεβαιότητα ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει την Ναϊμέγκεν «γιατί οι ολλανδικές ομάδες είναι αφελείς». Οτι ο ΠΑΟ θα κάνει περίπατο με την ΤΣΣΚΑ1948 γιατί κανείς δεν ήξερε ότι υπάρχει στη Βουλγαρία τέτοια ομάδα. Ότι ο ΠΑΟΚ θα τα καταφέρει κόντρα στην Αντερλεχτ γιατί «πέρυσι την απέκλεισε η ΑΕΚ» και γιατί «σε τελική ανάλυση δεν είναι πιο δυνατή ομάδα από την Ντινάμο Κιέβου».

Θα έπρεπε για καλύτερες κρίσεις να κοιτάζουμε τις δικές μας ομάδες. Ο Ολυμπιακός τα δυο τελευταία χρόνια στο Καραϊσκάκη ολλανδική ομάδα δεν έχει κερδίσει – και μάλιστα σε παιγνίδια που έγιναν πιο αργά στην σεζόν. Επίσης από τα τέλη Ιανουαρίου και μέχρι σήμερα ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη έχει πετύχει μόλις 7 γκολ, πράγμα που από μόνο του μαρτυρά πόσο δυσκολεύεται επιθετικά.

Ο Παναθηναϊκός μόλις πριν λίγες μέρες καρδιοχτύπησε κόντρα στην Πακσι που δεν ξέρω αν είναι περισσότερο διάσημη από την ΤΣΣΚΑ1948: για ένα περίεργο τρόπο μείναμε στην καλή του εμφάνιση στο πρώτο ματς με τους Ούγγρους ξεχνώντας το δεύτερο. Ο ΠΑΟΚ επίσης μπορεί να έκανε δυο νίκες κόντρα στην Ντινάμο Κιέβου αλλά τις έκανε με ένα μόνο πρωταγωνιστή στην επίθεση (τον Γιάννη Κωνσταντέλια) και δείχνοντας αμυντικές αδυναμίες και στα δύο παιγνίδια. Ολα αυτά που αφορούν τις δικές μας ομάδες κι όχι τους αντιπάλους κρίθηκαν καλοκαιριάτικα «λεπτομέρειες». Και προφανώς προσγειωθήκαμε απότομα.

Θρίαμβοι και καταστροφές

Κι έπειτα υπάρχει και κάτι ακόμα: για λόγους που δυσκολεύομαι να εξηγήσω ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι είναι ποδοσφαιρικά επικίνδυνο και ότι πρόκειται για εποχή που τα δεδομένα όλων των ομάδων – όχι μόνο των ελληνικών – είναι απολύτως ρευστά.

Οι ομάδες είναι ανέτοιμες. Τα πρωταθλήματα των χωρών δεν αρχίζουν ταυτόχρονα: οι ομάδες του Βορρά πχ έχουν πολλά ματς στα πόδια τους και κάπως έτσι εξηγείται ότι ο Γιάκομπ Νίστρουπ πχ, αήττητος με την Κοπεγχάγη σε όλα τα προκριματικά που έχει δώσει, είδε τον Παναθηναϊκό του να ζορίζεται στο ΟΑΚΑ με την ΤΣΣΚΑ1948 και την Πάκσι: στη Δανία θα τις φόρτωνε με γκολ.

Καλοκαιριάτικα το γεγονός ότι διανύουμε περίοδος μεταγραφών κάνει την διαχείριση των αποδυτηρίων δύσκολη: κόσμος πάει κι έρχεται – στον ΠΑΟΚ πχ υπάρχουν τέσσερεις παίκτες που παίζουν αριστερά μπακ, δύσκολα θα μείνουν όλοι κι όμως με την Αντερλεχτ έπαιξαν τρεις. Οι προπονητές είναι ή πολύ καινούργιοι (και τώρα μαθαίνουν τις ομάδες τους) ή παλιοί και κουβαλάνε γκρίνιες – ειδικά αν δεν έχουν κερδίσει ένα τίτλο την προηγούμενη σεζόν, όπως συμβαίνει με τον Μεντιλίμπαρ.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που η ποιότητα μιας ομάδας είναι κάτι δευτερεύον σε σχέση με άλλες αρετές. Είναι η εποχή που ομάδες λιγότερο ποιοτικές μπορούν να κάνουν σπουδαία αποτελέσματα απέναντι σε αντιπάλους με βαριές φανέλες αν είναι σοβαρές και ψυχωμένες. Μερικοί ελληνικοί θρίαμβοι καταγράφονται καλοκαιριάτικα. Δεν θέλω να πάω μακριά. Θυμίζω τα πρόσφατα. Ο ΠΑΟ καλοκαιριάτικα κέρδισε τον Αγιαξ στο Αμστερνταμ, έπαιξε δυο ματς στα ίσια την Σαχτάρ, απέκλεισε προπερσι μια καλή γαλλική ομάδα όπως είναι η Λανς και μια χρονιά πριν την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η ΑΕΚ καλοκαιριάτικα απέκλεισε την Αντερλεχτ και την Βόλσφμπουργκ. Ο ΠΑΟΚ έχει δώσει επικές μάχες με τον Αγιαξ, έχει βάλει πέντε γκολ στην Ριέκα, έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που απέκλεισε την Ντινάμο Κιέβου. Κι ο Ολυμπιακός πέρασε κάτι καλοκαίρια πριν αήττητος τρεις γύρους για να μπει στο Τσάμπιονς λιγκ κι απέκλεισε ομάδες από την Πρέμιερ λιγκ. Κι όμως οι ίδιες ομάδες κάποια άλλα καλοκαίρια έχουν αποκλεισμούς από αντιπάλους που λέγονται Νόα, Μπερσεβά, Μακάμπι Τελ Αβίβ, Εστερσουτν, Λέφσκι, Οντένσε κτλ. Γιατί; Γιατί όταν έχουν μπροστά τους αντιπάλους δύσκολους σοβαρεύονται και θυμούνται πως το καλοκαίρι κάθε θαύμα επιτρέπεται. Ενώ όταν κρίνουν ότι οι αντίπαλοι είναι του χεριού τους μπλέκουν με τον εαυτό τους.

Ευτυχώς υπάρχουν ρεβάνς

Σε κάθε περίπτωση είναι καλό ότι το αμάρτημα της έπαρσης φέτος ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ το πλήρωσαν στα πρώτα ματς και ότι υπάρχουν και οι ρεβάνς. Ισως γλυτώσουν την ζημιά που τόσο πολύ προσπαθούν να κάνουν μόνοι τους στον εαυτό τους.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως φέτος θα έχουμε πέντε ελληνικές ομάδες σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ και ο ΟΦΗ το έχουν εξασφαλίσει: μένει μόνο να δούμε που θα παίζουν. Ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να έχει δυο αποκλεισμούς στη σειρά και να μην αγωνιστεί έστω στο Conference League. Κι ο ΠΑΟ εξακολουθεί να μου μοιάζει αδύνατον ότι θα αποκλειστεί στη Βουλγαρία από μια ομάδα που δεν έχει καν έδρα. Αλλά μπορεί να φταίει ότι εξακολουθώ να έχω κι εγώ παραισθήσεις καλοκαιριάτικα και να μου φαίνονται όλα πιο ωραία από όσο είναι. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι παραμορφωτικός καθρέφτης σε όλα. Τα χουμε πει αυτά…