Ο Μάρκο Νίκολιτς ξέρει καλά τα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων – για την ακρίβεια γνωρίζει πως σε αυτά το μόνο που έχει σημασία είναι να πάρεις την πρόκριση. Γνωρίζει επίσης πως το καλοκαίρι οι ποιοτικές διαφορές των ομάδων σπανίως φαίνονται: άλλες αρετές είναι που μετράνε.

Τι θυμόμουνα ενώ το έβλεπα

Τον Νίκολιτς τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα χρόνια πριν ως προπονητή της Βιντεότον. Η ομάδα από την Ουγγαρία είχε συναντήσει το 2018 την ΑΕΚ του Μαρίνου Ουζουνίδη στα play off του Τσάμπιονς λιγκ. Η ΑΕΚ είχε αποκλείσει την σαφώς πιο δυνατή Σέλτικ πριν βρει τους Ούγγρους απέναντι στους οποίους ήταν φαβορί: κέρδισε μάλιστα στην Ουγγαρία με 1-2 εκμεταλλευόμενη και ότι είχε παίξει με παίκτη παραπάνω. Παρόλο αυτά στο δεύτερο ματς οι Ούγγροι την δυσκόλεψαν πολύ: το παιγνίδι είχε λήξει ισόπαλο με 1-1 αλλά και με νεύρα και αποβολές. Ο Νίκολιτς το είχε παλέψει με τον τρόπο του παρουσιάζοντας μια ομάδα έτοιμη να παίξει τα ρέστα της.

Πέρυσι λίγο πριν βγει ο Ιούλιος η ΑΕΚ είχε αντιμετωπίσει την Χάποελ Μπερσεβά. Την είχε κερδίσει δύσκολα με 1-0 στην Αθήνα χάρη σε ένα γκολ του Ρέλβας στο ντεμπούτο του. Στην ρεβάνς η Ενωση έκανε ένα πολύ προσεχτικό τακτικά παιγνίδι και κρατώντας την μπάλα έπαιξε για το 0-0 χωρίς ιδιαίτερα ρίσκα. Τα κατάφερε να προκριθεί μετά από ένα ματς που δεν θυμάται σχεδόν κανένας.

Αυτά τα δύο προηγούμενα τα θυμόμουν χθες παρακολουθώντας το ματς της πρωταθλήτρια με την Λέφσκι στη Σόφια. Η ΑΕΚ, ως κανονική ομάδα του Νίκολιτς, είχε πίστη στο αποτέλεσμα. Επαιξε για να κερδίσει χωρίς να πάρει ρίσκα, αλλά και έχοντας στο μυαλό της ότι αυγουστιάτικα κάθε αντίπαλο πρέπει να τον σέβεσαι, όσο πιο καλός κι αν είσαι στα χαρτιά. Κυρίως η ΑΕΚ, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, μου φάνηκε αρκετά καλά προετοιμασμένη σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα παιγνιδιού – όπως κάποτε η Βιντεότον του Νίκολιτς όταν την αντιμετώπισε. Και την ίδια στιγμή ήταν αρκετά προσεχτική και τετράγωνη όπως πέρυσι όταν αντιμετώπισε την Μπερσεβά. Κι αν χθες δεν κέρδισε, είναι γιατί υπήρχε στο μυαλό όλων και η ρεβάνς. Στην διαδικασία της πρόκρισης το χθεσινό 0-0 είναι μισό βήμα μπροστά.

Χωρίς ρίσκο, χωρίς κινδύνους

Πολλά φάνηκαν πολύ και στις αρχικές επιλογές. Ο Νίκολιτς ποντάρει στην περσινή άμυνα γιατί αυτό τον καιρό η ομοιογένεια της του επιτρέπει να είναι ήσυχος ότι δεν θα γίνουν μεγάλα λάθη. Ποντάρει επίσης στην εμπειρία των παικτών του – για αυτό και χρησιμοποίησε τον Πέτρο Μάνταλο στο δεύτερο ημίχρονο όταν δεν του άρεσε το νωθρό ξεκίνημα. Η δε σύσταση της επίθεσης έδειχνε ότι ο Νίκολιτς δεν ήξερε τι ακριβώς θα έκαναν οι Βούλγαροι και έπρεπε να παρουσιάσει μια ομάδα που να μην αιφνιδιαστεί σε κανένα ενδεχόμενο.

Ο Γιόβιτς ξεκίνησε για να λειτουργήσει ως συνήθως ως σημείο αναφοράς και όταν αντικαταστάθηκε από τον Βάργκα αυτό συνέβη γιατί η Λέφσκι είχε βγει κάπως πιο ψηλά μετά από 45 λεπτά που πέρασε περιμένοντας και ο Νίκολιτς είδε ότι υπήρχαν πλέον χώροι. Ο Ζίνι βρέθηκε στην αρχική ενδεκάδα για να είναι χρήσιμος σε περίπτωση που οι γηπεδούχοι επιχειρούσαν να πιέσουν ψηλά από νωρίς: ο Ισπανός προπονητής τους έχει αυτή την συνήθεια.

Η Λέφσκι είναι μια ομάδα χαμαιλέοντας. Παίζει χωρίς κλασικό φορ, αλλά έχει παίκτες ικανούς να κουβαλήσουν μπάλα όπως ο Ρεϊνάλτο και ο Μεϊκόν. Είναι μια ομάδα που μπορεί να αλλάξει τρόπο προσέγγισης του παιγνιδιού κατά την διάρκεια του αγώνα. Ο Νίκολιτς ήθελε παιγνίδι για τον Γιόβιτς, δηλαδή πάσες στον Σέρβο (σε περίπτωση που όπως στο πρώτο ημίχρονο οι αντίπαλοι περίμεναν) και αυτό ήθελε και να το υποστηρίξει ο Μέγερ τον οποίο έβαλε στην ενδεκάδα σε ένα μάλλον σύνθετο ρόλο. Η επιλογή δεν ήταν κακή: Γιόβιτς και Μέγερ θα μπορούσαν να φέρουν το γκολ του 0-1.

Αν η Λέφσκι έβγαινε πιο ψηλά ο Νίκολιτς περίμενε πρωτοβουλίες από τον Κοϊτά και βέβαια τον Ζίνι, τον οποίο αντάμειψε για το γκολ στο Παγκρήτιο κόντρα στον ΟΦΗ. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε ακόμα στον Αύγουστο και πως αυτό ήταν το μόλις δεύτερο ματς της ΑΕΚ. Που σημαίνει πως το τι θέλει ένας προπονητής και το πως η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει καμιά φορά δεν συναντιούνται.

Στο πρώτο ημίχρονο που η ΑΕΚ έλεγξε το ματς χάθηκαν ευκαιρίες από τον Γιόβιτς που κανονικά δεν χάνονται: δεν αναφέρομαι τόσο στο δοκάρι (ο Σέρβος στην φάση κάνει ό,τι καλύτερο  μπορεί…) όσο στις άλλες δυο περιπτώσεις, δηλαδή στο κακό για την κλάση του τελείωμα μετά την ..ασίστ του τερματοφύλακα Βούτσοφ και στην αδυναμία συνεννόησης με τον Μουκουντί στο 31΄.

 Στο δεύτερο ημίχρονο όταν ο Νίκολιτς παρεμβαίνει ανικανοποίητος από όσα έβλεπε από την ΑΕΚ έλειψαν αντεπιθέσεις και κίνηση των παικτών χωρίς την μπάλα. Ο Νίκολιτς κατσάδιασε κάποια στιγμή τον Μάριν γιατί έψαξε σουτ αντί για πάσα: τον αδίκησε. Η ΑΕΚ ήταν αρκετά στατική παρόλο που στο γήπεδο είχαν περάσει έμπειροι επιθετικοί (Βάργκα, Ζούμπκοφ) αλλά και χαφ με καλά πόδια όπως ο Μάνταλος και ο Γκατσίνοβιτς.

Τι με προβληματίζει

Στο τέλος οι παίκτες της ΑΕΚ μου φάνηκε ότι έπαιξαν για αυτό το 0-0 λίγο πιο πολύ από όσο ήθελε ο προπονητής τους. Η ΑΕΚ δεν κινδύνευσε σοβαρά και το μόνο που θα χει κάποιος να θυμάται από την Λέφσκι είναι ότι έχει πολλούς παίκτες με διάσημα επίθετα – Αλντάιρ, Μαϊκόν, Σερτζίνιο, Ρεϊνάλντο κτλ. Δεν μου φάνηκε πως αυτή η ομάδα μπορεί να μεταμορφωθεί προς το καλύτερο την άλλη Τετάρτη – αν η ΑΕΚ λίγο συμβιβάστηκε με το 0-0 αυτή αυτό το είχε στο κεφάλι της πριν καν το ματς αρχίσει.

Τι με προβληματίζει; Τα έντεκα παιγνίδια της χωρίς ήττα φέτος το καλοκαίρι. Είναι ένα σερί που γεννά πίστη και δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Βέβαια χτίστηκε απέναντι σε αντιπάλους που λέγονται Μπάνια Λούκα, Κραϊόβα και Καϊράτ – δεν το λες και ανεξήγητο. Οτι η ΑΕΚ έτρεξε όσο η πρωταθλήτρια Βουλγαρίας που κουβαλά πολλά ματς παραπάνω είναι ενδεικτικό της προσπάθειάς της. Το ότι δεν κέρδισε, μολονότι καλύτερη για τουλάχιστον ένα ημίχρονο (και μάλιστα το πρώτο), είναι λόγος όχι ανησυχίας, αλλά κατανόησης πως στην ρεβάνς θα πρέπει να κάνει πιο πολλά και καλύτερα: ίσως σε αυτή το δίδυμο Γιόβιτς - Βάργκα στην επίθεση να είναι πιο χρήσιμο από όσα είδαμε χθες.

Σε κάθε περίπτωση χθες ξαναείδαμε ότι ο Νίκολιτς τα προκριματικά τα ξέρει. Τόσο ώστε να τρώγεται με τα ρούχα του, να μην εφησυχάζει και να πιστεύει πως η δουλειά θα γίνει…