Μετά το πέρασμα της μίνι κρίσης ο Ολυμπιακός που αποφάσισε να κρατήσει τον Χοσε Λουίς Μεντιλίμπαρ συνεχίζει τις μεταγραφές του: μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου μου μοιάζει δεδομένο ότι κόσμος θα ρθει και κόσμος θα φύγει. Ας περιμένουμε την ολοκλήρωσή τους για να καταλάβουμε αρχικά το ρόστερ της ομάδας αρχικά. Τώρα που υπάρχει μια σχετική ηρεμία θέλω να πω κάτι για την περίφημη απόφαση παραμονής του κόουτς του Ολυμπιακού. Αυτή θα έχει πραγματική χρησιμότητα αν υπάρξουν τρία πράγματα. Το πρώτο και απαραίτητο είναι να αποκτήσει ο Ολυμπιακός μια νέα ομάδα – η προηγούμενη, όπως εξήγησα σε προηγούμενο κομμάτι, χάθηκε για πολλούς και διάφορους λόγους.  Το δεύτερο και πολύ σημαντικό είναι να δούμε ένα Ολυμπιακό ικανό να παίξει λίγο ποδόσφαιρο της προκοπής: αν συνεχίσει να σκοράρει με το σταγονόμετρο στο Καραϊσκάκη και να μην κερδίζει ντέρμπι η ιστορία της παραμονής του προπονητή θα είναι μια ακόμα μέρα της Μαρμότας. Αλλά το τρίτο - και ίσως περισσότερο χρήσιμο - μετά την απόφαση παραμονής του προπονητή είναι να μας εξηγήσει ο Μεντιλίμπαρ τι θέλει. Κι αν μας έδινε και τα φώτα του για ότι έγινε εφέτος το καλοκαίρι ακόμα καλύτερα.

Η αξιοποίηση των παικτών

Το ξέρω ότι στην Ελλάδα μετράνε μόνο οι νίκες και ότι όταν αυτές έρχονται δεν υπάρχει λόγος προβληματισμού αλλά χωρίς ωραίο ποδόσφαιρο νίκες δεν έρχονται – τουλάχιστον σε σοβαρά ματς. Δεν έρχονται επίσης ούτε τίτλοι, διότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα παίζει λίγο καλύτερα: όσο κι αν η αδιαφορία για το καλό ποδόσφαιρο είναι κοινό πρόβλημα των ελληνικών ομάδων, δεν γίνεται σε ένα πρωτάθλημα να υπάρχουν μόνο ομάδες που κάνουν βαθμοθηρία:  πάντα κάποιος θα παίξει και λίγο μπάλα. Μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες για το τι είναι ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά σε κάποια βασικά όλοι συμφωνούν: δεν γίνεται πχ να παίζεις ωραίο ποδόσφαιρο και να έχεις χειρότερη επίθεση από τον Λεβαδειακό, ούτε να παίζεις ωραίο ποδόσφαιρο και να μην μπορείς να βάλεις στην έδρα σου δυο γκολ σε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος. Προφανώς το καλύτερο ποδόσφαιρο χρειάζεται και καλούς παίκτες. Για την ακρίβεια μια ομάδα χρειάζεται αξιοποίηση των παικτών: για μένα κακοί παίκτες δεν υπάρχουν.

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Το καλύτερο παιγνίδι που ο Ολυμπιακός έκανε τον καιρό του Μεντιλίμπαρ στην Ελλάδα ήταν η νίκη του με 6-0 επί της ΑΕΚ στο κύπελλο Ελλάδος. Σε εκείνο το ματς αγωνίζονταν στην επίθεση ο Γιάρεμτσουκ, ο Πάλμα, ο Ροντινέι και πίσω τους ο Ορτα. Είναι αυτή η τετράδα η καλύτερη του Ολυμπιακού της τελευταίας διετίας; Δεν νομίζω. Όμως το πιο ενδιαφέρον σε αυτό δεν είναι ότι οι συγκεκριμένοι έκαναν ένα πολύ καλό ματς: είναι ότι δεν έπαιξαν ποτέ ξανά μαζί! Όχι ματς ολόκληρο. Ούτε ημίχρονο.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η αξιοποίηση των παικτών είναι που δημιουργεί υπεραξίες. Λένε πολλοί πχ ότι έφυγε ο Κοστίνια των 11 εκατ και ήρθε ο Μαφέο που κόστισε 2,5. Πολύ σωστά. Μόνο που όταν ο Κοστίνια ήρθε δεν κόστιζε 11: ούτε 3 δεν κόστιζε! Επαιξε, προόδευσε και πήρε ένα συμβόλαιο σήμερα της τάξης των 3,5 εκατ ευρώ. Θα φέρω κι ένα άλλο παράδειγμα: τον Λουίς Πάλμα. Στον Ολυμπιακό έπαιξε ελάχιστα. Ηταν μάλλον τυχερός που βρήκε ομάδα στην Πολωνία. Πέρυσι βγήκε δεύτερος καλύτερος επιθετικός στο πολωνικό πρωτάθλημα με την Λεχ  Πόζναν που τον αγόρασε από την Σέλτικ. Επαιξε 55 ματς κι έβαλε 14 γκολ. Αν συνεχίσει έτσι του χρόνου, πάλι θα κάνει μια καλή μεταγραφή, ενώ ο Ολυμπιακός πιθανότατα πάλι θα ψάχνει για εξτρέμ. Για μένα κακοί παίκτες είναι ελάχιστοι: αν σε πιστεύουν και παίζεις βελτιώνεσαι, όπως κι αν λέγεσαι. Αν δεν σε πιστεύουν, και δίνεις σε  κάθε ματς εξετάσεις χωρίς ποτέ να αισθάνεσαι βασικός, δεν κάνεις τίποτα. Σε όποια ομάδα και να βρίσκεσαι.

Η παραμονή του Μεντιλίμπαρ δεν είναι ούτε κακή, ούτε καλή είδηση: η καλή δουλειά του Μεντιλίμπαρ θα ήταν είδηση. Προσωπικά περιμένω να την δω κι αν την δω, όπως κάνω με όλους τους προπονητές, θα την καταγράψω και όσο μπορώ θα την εξηγήσω. Όπως θεωρώ άδικες τις σκληρές κρίσεις και τα «φύγε» άλλο τόσο δεν καταλαβαίνω και τα πανηγύρια. Αν δω κάτι καλύτερο από πέρσι τότε ναι θα πω μπράβο στον Βαγγέλη Μαρινάκη που κράτησε τον κόουτς. Όλα αυτά που γράφτηκαν τώρα όμως τα βρίσκω υπερβολικά.

Ενας Μεντιλίμπαρ κατά παραγγελία

Δεν καταλαβαίνω επίσης την σιωπή του κόουτς και δεν καταλαβαίνω και τον Ολυμπιακό που την επιτρέπει. Ο Μεντιλίμπαρ είναι δυόμισι χρόνια στην Ελλάδα και σχεδόν δεν ξέρουμε τίποτα για αυτόν: εννοώ δεν ξέρουμε τι παίκτες θέλει, τι πιστεύει ότι χρειάζεται στον Ολυμπιακό, τι ζητά και ποια είναι η σχέση του με την διοίκηση γενικότερα. Δεν θυμάμαι καμία του συνέντευξη πέρα από τα ελάχιστα που λέει πριν και μετά τα ματς τα οποία έχουν ενδιαφέρον αλλά σπανίως αποτελούν ευκαιρία για να τον καταλάβεις.

Χρόνια τώρα προτείνω σε όσους θέλουν να τον καταλάβουν να δουν το ντοκιμαντέρ La Liga, στο Netflix. Το πρώτο επεισόδιο είναι αφιερωμένο στην δουλειά του στη Σεβίλλη: είναι μάθημα για το πως σκέφτεται. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παραμονή του εδώ είναι ότι προέκυψαν πολλοί που μιλάνε εκ μέρους του και μας ενημερώνουν για τις σκέψεις και τα θέλω του χωρίς να έχουν ιδέα ποιος είναι.  Δεν μιλάω για δημοσιογράφους: έναν γνωρίζω που μιλάει μαζί του. Μιλάω για πολλούς άλλους που όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται να τον καταλάβουν, αλλά έχουν φτιάξει στο μυαλό τους κι ένα Μεντιλίμπαρ στα μέτρα τους! Ένα Μεντιλίμπαρ που του αρέσει το θεαματικό ποδόσφαιρο αλλά δεν έχει παίκτες, που διδάσκει επίθεση αλλά δεν του παίρνουν εξτρέμ, που είναι λάτρης της σκληρής προπόνησης ενώ οι παίκτες του χαίρονται με τα ρεπό, που δεν βρίσκει κατανόηση από τον Ολυμπιακό ενώ μέχρι και στον Ολυμπιακό Β υπάρχουν δική του προπονητές. Ολοι αυτοί μιλάνε για ένα Μεντιλίμπαρ που συνεχώς ζητάει παίκτες που ο κακός Ολυμπιακός δεν του παίρνει, για ένα Μεντιλίμπαρ που είναι αντίθετος στις πωλήσεις, για ένα Μεντιλίμπαρ που παίρνει εγγυήσεις και μετά τον ξεχνούν. Κυρίως για ένα Μεντιλίμπαρ στρατηγό υπέροχο που δεν έχει στρατιώτες, την ώρα που τρεις παίκτες του Ολυμπιακού που στον καιρό του δεν μπορούσε να βάλει γκολ στην ΑΕΛ και να κερδίσει τον Λεβαδειακό παίζουν στην Πρέμιερ λιγκ.

Λίγο θάρρος μόνο

Ξέρετε κάτι; Δεν αποκλείω ο Μεντιλίμπαρ να είναι αυτός ακριβώς που περιγράφουν όλοι αυτοί που τον αγαπούν παράφορα. Δεν αποκλείω ο Βάσκος να έχει ένα φοβερό επιτελείο σκάουτερ που του προτείνουν παίκτες που ο ίδιος προτείνει στον Ολυμπιακό, αλλά ο Μαρινάκης προτιμάει να ακούει τον Κοβάσεβιτς και τον Χρήστο τον Ακκά. Δεν αποκλείω επίσης ο Μεντιλίμπαρ να απαίτησε όλοι οι παίκτες να είναι στην προετοιμασία και οι μεταγραφές για τον Ολυμπιακό – αγορές και πωλήσεις – να έχουν ολοκληρωθεί τέλος Ιουλίου. Δεν αποκλείω ο Μεντιλίμπαρ να έχει στο μυαλό του να παίξει 4-3-3 με ένα κόφτη, δυο δημιουργούς, τρεις κυνηγούς και την μπάλα να μην σηκώνεται ποτέ. Ακριβώς επειδή δεν αποκλείω τίποτα όμως, θέλω να ακούσω τον κόουτς να τα εξηγεί ωραία. Κι όχι να διαβάζω για το τι πιστεύει και τι κακό του κάνουν από διάφορους που δεν του έχουν πει ποτέ καλημέρα.

 Ο Μεντιλίμπαρ κερδίζοντας την παραμονή του μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Ναϊμέγκεν νομίζω ότι κατάλαβε ότι είναι ακλόνητος. Ο Μαρινάκης τον στηρίζει καιρό τώρα: του ανανέωσε κάποτε το συμβόλαιο μετά από μια ήττα στο Καραϊσκάκη με την Μακάμπι, δεν τον έδιωξε ούτε και τώρα μολονότι οι έγκυροι ρεπόρτερ έλεγαν πως «τελείωσε» πως «αναζητείται διάδοχος»  κτλ». Αν υπάρχει κάποιος που έχει την δυνατότητα να μας εξηγήσει τι ζήτησε, τι θέλει, πως και σε ποια περίπτωση θα είναι ευχαριστημένος είναι αυτός και μόνο. Κι έχει τον τρόπο να το κάνει χωρίς να θίξει το αφεντικό του: χρειάζεται απλά λίγο θάρρος. Σε τελική ανάλυση το χρωστάει και σε όποιους (και είναι οι πολλοί πολλοί περισσότεροι) χάρηκαν για την παραμονή του. Ας πει ο άνθρωπος τι θέλει και τι δεν γίνεται. Αν δεν το κάνει, στην πρώτη στραβή πάλι όλοι θα τσακώνονται για χάρη του…  

  (Gazzeta, Αύγουστος του 2026)