Εχω καθιερώσει τι να γράφω το Σάββατο για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ και τις περιπέτειες τους στην Ευρωλίγκα γιατί με βολεύει: το γεγονός ότι γράφω συνήθως αφού ολοκληρώνονται και διπλές αγωνιστικές με βοηθά, γιατί τα σημειώματα μου ξεφεύγουν από αυστηρές επισημάνσεις που έχουν να κάνουν με τα ματς και αφορούν γενικότερα πράγματα που έχουν συμβεί μέσα στην εβδομάδα. Τα πολύ ειδικά (στα οποία γενικά στα σπορ δεν πιστεύω πολύ, γιατί είναι απλά φωτογραφίες της στιγμής, «δέντρα κι όχι δάση») τα αφήνω σε άλλους. Προτιμώ τα πιο μεγάλα συμπεράσματα: το συμπέρασμα πχ αυτής της εβδομάδας είναι ότι γύρισε ο Ναν. Και ότι χάθηκε νομίζω κάθε πιθανότητα να ξαναδούμε τον Ολυμπιακό του ξεκινήματος της σεζόν, την σπάνια για τα δεδομένα του ελληνικού μας μπάσκετ ομάδα, που έβαζε 100 πόντους ακόμα κι εκτός έδρας, κι αναδείκνυε την ομορφιά του σπορ. Θα προκύψει κάποια στιγμή ένας Ολυμπιακός που θα είναι πάλι μια καλή ομάδα. Αλλά θα είναι κάτι άλλο.

Αλλα ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ο Αταμάν το ήξερε

Πάντα γελούσα με την αμηχανία όσων δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όσο ο Ναν παίζει στον ΠΑΟ θα είναι ο πιο καθοριστικός παίκτης του, όχι απλά γιατί είναι ο πιο προικισμένος επιθετικά από όλους, αλλά γιατί έχει το αμερικάνικο ένστικτο του σκόρερ και δεν κρύβεται από την ευθύνη. Ο Αταμάν το ήξερε, το καταλάβαινε και σε αυτόν στήριξε την τύχη του. Με τον Ναν τα πήρε όλα και με τον Ναν τα έχασε, ειδικά όταν τραυματισμοί και δυσκολίες στα αποδυτήρια δεν του επέτρεψαν να έχει την ομάδα στην κατάσταση που θα ήθελε στο τέλος της περσινής σεζόν.

Ο Ομπράντοβιτς χρειάστηκε λίγο καιρό για να καταλάβει ότι έχοντας τον Ναν πρέπει κι αυτός να του αφήσει την μπάλα – ειδικά όταν αυτή «καίει». Με τον Ναν να κάνει τον Ναν ο ΠΑΟ κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης φτάνοντας τους 101 πόντους στην κανονική διάρκεια και τους 115 μετά από την παράταση.

Το δήθεν ψαγμένο μπάσκετ

Γιατί υπάρχει γκρίνια για τον Ναν; Πρώτα από όλα δεν υπάρχει γκρίνια από όλους: υπάρχει από κάμποσους σχολιαστές και από κάποιους οπαδούς – όλοι αυτοί είναι οπαδοί ενός δήθεν ψαγμένου μπάσκετ στο οποίο η μπάλα μοιράζεται, ο προπονητής υπάρχει για να επιβάλει τα θέλω του, οι παίκτες πρέπει στην επίθεση να παίζουν όλοι, οι μηχανισμοί πρέπει να φαίνονται κτλ κτλ. Ωραία είναι όλα αυτά και πιθανότατα να είναι και αποδοτικά – είδαμε πχ τον ΠΑΟ χωρίς τον Ναν φέτος να κερδίζει. Αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον Ναν κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας σκεφτεί αυτή την ωραία αμερικάνικη παροιμία που λέει ότι «δεν μπορείς να  μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει, χάνεις τον χρόνο σου και ταλαιπωρείς και το γουρούνι». Στο μεταξύ με 33 πόντους ο χωρίς ασίστ Ναν ταλαιπώρησε την Βασίλισσα και ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο έκανε όλο τον κόσμο να παραμιλάει. Ο Ομπράντοβιτς πρώτος του έβγαλε το καπέλο λέγοντας πως έχει παίξει περισσότερα ματς από τις προπονήσεις που έχει κάνει.

Ο ΠΑΟ έχει προβλήματα, αλλά το πρόβλημά του δεν είναι ο Ναν. Κι αν εξαιτίας του Αμερικάνου κάποιοι συνηθισμένοι να σκοράρουν πιο πολύ σουτάρουν λιγότερο (στη Μαδρίτη ο Χέις Ντέιβις έκανε 3 σουτ και ο Γιαμπουζέλε 4), ας μάθουν να είναι χρήσιμοι αλλιώς. Ο Ομπράντοβιτς προφανώς πρέπει να ξαναμοιράσει ρόλους. Και να αφήσει στον Αμερικάνο την δυνατότητα να κάνει αυτό που ξέρει. Και γιατί αυτό που κάνει αυτός δεν το κάνει κανείς άλλος και γιατί όσο υπάρχει ο Ναν οι αποφάσεις θα είναι δικές του.

Που είναι ο Ολυμπιακός;

Στο μεταξύ ενώ γύρισε ο Ναν ο Ολυμπιακός αγνοείται – και δεν το λέω γιατί έχασε από τον φορμαρισμένο και σκληρό Ερυθρό Αστέρα με ένα σκορ (57-62) που σε κάνει να πιστεύεις πως θα πάνε σήμερα να παίξουν το δεύτερο ημίχρονο. Οι Σέρβοι χρόνια τώρα εκμεταλλεύονται ότι στην Ελλάδα τα ματς με τον Ολυμπιακό είναι κάτι σαν εορταστικά φιλικά και τον κερδίζουν συχνά πυκνά. Αλλά το θέμα δεν είναι το χθεσινό ματς: είναι ότι μάλλον έχει προκύψει η απόφαση μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο και τον παραγκωνισμό του Ντόρσεϊ να δημιουργηθεί μια άλλη ομάδα που καμία σχέση δεν θα έχει με τον Ολυμπιακό που ξεκίνησε την σεζόν. Γεγονός που δεν κρύβω ότι με παραξενεύει.

Ο Ολυμπιακός που είδαμε στην αρχή της σεζόν να μοιράζει κατοστάρες εντός κι εκτός έδρας ήταν πρώτα από όλα μια ομάδα γρήγορη. Ο Μοντέρο, ο Ντόρσεϊ, ο Φουρνιέ και δευτερεύοντος ο ΜακΙντάιερ και ο Γουόρντ του έδιναν ταχύτητα γιατί ο σκοπός ήταν φανερά να πάει το ματς σε πολλές κατοχές, να βρεθεί η άμυνα των αντιπάλων άδεια, να χτυπάει ο Ολυμπιακός με τον όποιο χειριστή της μπάλας γρήγορα. Δεν ήταν τα σουτ που έδιναν τα μεγάλα σκορ: ο Ολυμπιακός και με τον Μοντέρο και τον Ντόρσεϊ (που ήταν οι μόνοι που χθες έλειπαν) δεν είχε το καλύτερο τρίποντο και γινόταν και συζήτηση (μολονότι η ομάδα είχε την καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα) να βρεθεί ένα τριάρι με καλό σουτ – πολλοί περίμεναν τον Χεζόνια.

Η απουσία αρχικά του Ντόρσεϊ και στην συνέχεια του Μοντέρο (σε συνδυασμό και με τον τραυματισμό του Φουρνιέ και τα μικροπροβλήματα του Μιλουτίνοφ) χάλασαν εκείνη την ομάδα. Αλλά η ερώτηση δεν είναι τι συνέβη (αυτό το ξέρουμε) – η ερώτηση είναι τι ομάδα θες. Αν θες εκείνο τον Ολυμπιακό που παρουσίασες αρχικά πρέπει να βρεις νέους Μοντέρο και Ντόρσεϊ. Είναι δύσκολο; Πιθανόν. Πιθανόν επίσης να ρθουν δυο και να αποδειχτούν κατώτεροι από αυτούς που πρέπει να αντικαταστήσουν. Αλλά όλο και περισσότερο μοιάζει η απόφαση του Μπαρτζώκα να είναι άλλη.

Επιτέλους παίζει άμυνα ;

Ενας τερματοφύλακας

Ο κόουτς φαίνεται να θέλει μεσούσης της περιόδου να φτιάξει ένα άλλο Ολυμπιακό. Μια ομάδα πιο ελληνική (ως προς την λογική και το παιγνίδι της), πιο οικεία και κατανοητή σε όσους εδώ μπάσκετ παρακολουθούν, πιο εύκολη για τους σχολιαστές που γράφουν καλά λόγια για προπονητές κτλ και ίσως και πιο απλή στην διαχείρισή της από τον ίδιο. Δείγματα γραφής ήδη βλέπουμε. Η άμυνα είναι σπουδαία και σε αυτή προστέθηκε κι ένας τερματοφύλακας όπως ο Κόντσαρ που έκανε ντεμπούτο ρίχνοντας τρεις τάπες – δεν το θυμάμαι από παίκτη που είναι περιφερειακός. Τα χέρια όλων πάνε σε κάθε μπάλα: χθες έγιναν τρία τζάμπολ. Κάθε μάχη για επιθετικό ριμπάουντ είναι μοναδική: χθες ο Ολυμπιακός κέρδισε 18 (!). Κάθε αντίπαλος που θέλει να πλησιάσει το καλάθι δεινοπαθεί από τον Εντζάι, τον Χόλ, τον Γουορντ, τον Τζόουνς όταν δεν τσακώνεται με αντιπάλους ή προπονητές. Αλλά από την άλλη όλα στην επίθεση γίνονται αργά και τα σουτ προκύπτουν σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν έχει βρεθεί η κατάλληλη πάσα: το ματς στην επίθεση χθες ήταν μια επαναλαμβανόμενη λούπα με τον Φουρνιέ να κάνει ό,τι μπορεί, τον Βεζένκοφ να ζητά μπάλα στο χαμηλό post ή να σουτάρει από το σπίτι του και τον Τζόζεφ και τον ΜακΙνταιερ να αρχίζουν επιθέσεις μετά τα 15 δευτερόλεπτα λες και το να γίνει ένα σουτ πιο πριν απαγορεύεται.

Με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε

Δεν είναι μόνο θέμα απουσιών το μπάσκετ που έπαιξε χθες ο Ολυμπιακός: και η Ρεάλ δεν είχε Καμπάτσο, Μαλεντόν, Ντεκ και με τον ΠΑΟ έβαλε 101 πόντους κι έχασε γιατί ο Ταβάρες αστόχησε αντί να καρφώσει. Το να παίζεις έτσι είναι επιλογή. Χθες κάποια στιγμή ήταν σαν να βλέπω τον πρώτο Ολυμπιακό του Ιωαννίδη με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε, τον Τζόζεφ τον Τόμιτς και τον Γουορντ τον Σιγάλα. Δεν είναι ότι παίζοντας έτσι δεν υπάρχουν αποτελέσματα: ακόμα και χθες ο Ολυμπιακός που είχε 20 πόντους στο πρώτο ημίχρονο με 1/16 τρίποντα έφτασε ένα σουτ από το να προσπεράσει κι έχασε γιατί ο Χολ κοιμήθηκε και δέχτηκε καλάθι από τον Κολόκο σε μια στιγμή που ο Αστέρας ήταν πελαγωμένος – ακόμα κι ο ίδιος ο σκόρερ. Αλλά όλο αυτό που βλέπουμε μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο είναι ένα μπάσκετ μιας εποχής που έχει περάσει. Κι αν ξαναγίνει μόδα, όποιος το σπορ το αγαπάει αυτό που θα θυμάται θα είναι τον Ολυμπιακό που γύριζε ματς από το -18 χωρίς προπονητή στον πάγκο, αλλά βάζοντας πάνω από 100 πόντους στη Βαλένθια. Έναν Ολυμπιακό που περίμενες να δεις, όχι για τις βουτιές στο παρκέ, αλλά για τον τρόμο που προκαλούσε στους αντιπάλους του.

Δεν ξέρω εσάς. Εμένα μου λείπει ήδη…