Δεν υπήρξε νομίζω άνθρωπος που να είδε το ματς της ΑΕΚ με την Ρεάλ Μαδρίτης, να αγαπάει το ποδόσφαιρο και να μην σκέφτηκε στο τέλος του αυθόρμητα πως το αποτέλεσμά του υπήρξε άδικο. Η ΑΕΚ έχασε από την Βασίλισσα εξαιτίας ενός καταπληκτικού γκολ του Βαλβέρδε στις καθυστερήσεις – με ένα buzzer bitter απέναντι στο οποίο δεν μπορούσε κανείς να κάνει τίποτα. Το σουτ είναι από μακριά, δεν είναι καθαρό αφού κάποιος πέφτει στην μπάλα (νομίζω ο Ρότα), ο Μπρινιόλι κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν γίνεται να το βγάλει. Μια τέτοια επιπέδου ομάδα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης έχει παίκτες που μπορεί να βάλουν ένα τέτοιο γκολ και το κακό ήταν ότι γκολ ανάλογης ομορφιάς έβαλε δυο: κι αυτό με το οποίο φτάνει στην πρώτη ισοφάριση με τον Μπέλιγχαμ είναι ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς – ένα τακουνάκι σε κίνηση που σε κάνει να απορείς πως ο διάβολος το σκέφτηκε και το τόλμησε. Αλλά αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Το καλό στην ιστορία της αναμέτρησής της με την ΑΕΚ είναι ότι είδαμε σε όλη της την ομορφιά και την ΑΕΚ.

Η πρώτη φορά

Μετά το ματς της ΑΕΚ με την Μάντσεστερ Σίτυ είχα κρίνει πολύ αυστηρά την πρωταθλήτρια Ελλάδος και ο λόγος είναι το ματς που έκανε χθες. Η ΑΕΚ και στο ματς με την Σίτυ αλλά και στο ματς με την Σαχτάρ δεν έδειξε τις πραγματικές της δυνατότητες για μια σειρά από λόγους που τότε είχα εξηγήσει: ειδικά με την Σίτυ η απάντηση στην κριτική μου ήταν το «μπάτζετ», η διαφορά κλάσης του ρόστερ κι άλλα ανάλογα. Χθες απέναντι στην Ρεάλ η ΑΕΚ έδειξε πως όλα είναι σχετικά: αν η απόδοση είναι αυτή που πρέπει όλα μπορεί να συμβούν. Η ΑΕΚ προηγήθηκε δυο φορές, έφτασε δυο λεπτά από το να πάρει αποτέλεσμα, πλήρωσε τελικά λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των παικτών του Μουρίνιο, αλλά για την δική της απόδοση κανείς δεν μπορεί να της προσάψει το παραμικρό. Η όποια κριτική μπορεί να γίνει αφορά αποκλειστικά διαχειριστικές λεπτομέρειες – πρόκειται για κρίσεις εκ των υστέρων που μπορεί να υπάρξουν στα πλαίσια της ανάγνωσης του ματς μετά το τέλος του. Στη διάρκεια του παιγνιδιού η ΑΕΚ υπήρξε άριστη. Πρώτα από όλα γιατί το σχήμα και η στρατηγική του προπονητή της αποδείχτηκαν επιλογές ορθές και παράλληλα γιατί όποιος αγωνίστηκε έκανε κατάθεση ψυχής. Αυτό είναι το Τσάμπιονς λιγκ: έτσι επιβάλλεται να σκέφτεσαι και να παίζεις. Κατά κάποιο τρόπο η ΑΕΚ έδωσε χθες το πρώτο της ματς σε αυτή την διοργάνωση. Δεν έπαιξε σε μια ουδέτερη έδρα όπως με την Σαχτάρ. Δεν ψάρωσε όπως με την Σίτυ. Και η Ρεάλ δεν είναι η Λασκ, αλλά η ομάδα που τιμά την διοργάνωση πιο πολύ από όλες.

Η πρέπουσα ενδεκάδα

Ο Μάρκο Νίκολιτς, αφήνοντας κατά μέρους δογματισμούς, παρουσίασε μια ΑΕΚ που δεν είχαμε ξαναδεί και που κατά την γνώμη μου είναι η πρέπουσα όχι μόνο για το χθεσινό ματς αλλά και για άλλα ματς στην συγκεκριμένη διοργάνωση: αν μάλιστα είχαμε δει το συγκεκριμένο σχήμα στην Αγγλία μπορεί και τα αποτελέσματα της ΑΕΚ να ήταν καλύτερα. Η γνωστή άμυνα προστατεύθηκε από τους Καϊρίνεν και Αριάνγκα, ο Κοϊτά ξεκινούσε από πιο πίσω για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του, ο Μάγερ έβαζε τις πινελιές του και ο Γκατσίνοβιτς είχε εντολή να βοηθά κάθε συμπαίκτη στην άμυνα στην μπάλα. Ολοι τους έπαιξαν πίσω από τον Γιόβιτς που ήθελε να δείξει στην παλιά του ομάδα γιατί κάποτε φόρεσε την φανέλα της. Με καλή κάλυψη του γηπέδου, ταχύτητα στην ανάπτυξη και τρέξιμο που έκανε δύσκολη την δουλειά των μέσων του Μουρίνιο η ΑΕΚ προηγήθηκε με τον Κοϊτα, είδε τον Κουρτουά να της στερεί τουλάχιστον ένα γκολ ακόμα κι αν δεν πήγε με το 1-0 στα αποδυτήρια αυτό οφείλεται στην ιδιοφυία του Μπέλιγχαμ. Στο δεύτερο ημίχρονο, μετά από ένα μικρό διάστημα αναμονής ώστε να δει τι μπορεί να έχει αλλάξει η Ρεάλ, ο Νίκολιτς «άνοιξε» το ματς πιο πολύ με τον Ζίνι αντί του Μάγερ αρχικά, και τους Βάργκα και Μάριν (αντί του Γκατσίνοβιτς και του Καϊρίνεν) για να πάει στο αγαπημένο του 4-4-2 και να δει τον Πήλιο να δίνει στην ΑΕΚ ένα νέο προβάδισμα.

Ο Μουρίνιο βέβαια είχε κι αυτός τις ιδέες του. Κλείνει το ματς με τον ΕμΠαπέ ελεύθερο, τους Εντρικ και Εσπι να γεμίζουν την περιοχή του Μπρινιόλι και τους Βαλβέρδε, Καρέρας και Μπραχίμ Ντίαζ να συνθέτουν μια άλλη μεσαία γραμμή. Και παίρνει το ματς με μια ομάδα που κάνει στο τέλος μεγάλη κατοχή μπάλας γιατί αυτό ξέρει. Μόνο ανησυχητικό για την ΑΕΚ ότι όπως και στην Αγγλία το χειρότερό της διάστημα στο ματς είναι το τέλος του παιγνιδιού: δέχεται δυο γκολ ενώ ο ΕμΠαπέ έχει και σουτ στο δοκάρι – ίσως σε αυτό το διάστημα θα ήταν χρησιμότερος ο Βιτάλις από τον Ζούμπκοφ ή έστω ένας τρίτος στόπερ. Αλλά και πάλι δεν ξέρω τι είδους καλύτερη άμυνα θα μπορούσε να προκύψει απέναντι σε φάσεις όπως αυτή που η Ρεάλ έφτιαξε για να ισοφαρίσει με τον ΕμΠαπέ. Και το σουτ του Βαλβέρδε είναι απλά απόδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης μεγάλου παίκτη.

Ο Πορτογάλος προπονητής είπε τα καλύτερα για την ΑΕΚ στο τέλος του παιγνιδιού εκθειάζοντας και τους παίκτες και τον προπονητή της αλλά  και τον τεχνικό διευθυντή της: αυτό το τελευταίο μαρτυρά ότι είδε παίκτες να κάνουν πολλά που δεν περίμενε. Οι παίκτες της ΑΕΚ, σχεδόν όλοι, έδωσαν πραγματικά τα πάντα. Αυτός είναι ο τρόπος να κάνεις μεγάλα ματς στο Τσάμπιονς λιγκ. Αν σκέφτεσαι τα μπάτζετ και άλλα ανάλογα δεν κάνεις τίποτα.

Μεγάλο συνωστισμός

Η ΑΕΚ είχε χθες μια ήττα, ας πούμε, εντός προγράμματος. Αλλά ο βαθμός θα της ήταν πολύ χρήσιμος. Ο μεγάλος συνωστισμός ομάδων με 4 και 3 βαθμούς μαρτυρά ότι το όριο πρόκρισης μπορεί φέτος να είναι και οι 12 βαθμοί. Για να τους φτάσει θέλει 3 νίκες σε 4 ματς: δεν είναι απλό. Από την άλλη με εμφανίσεις σαν την χθεσινή είναι δεδομένο πως θα προσφέρει δυο μεγάλες βραδιές στο κοινό της που την υποστήριξε χθες καταπληκτικά. Το Τσάμπιονς λιγκ σου δίνει και άλλα πέρα από χρήματα: με τέτοια ματς κάνεις τον κόσμο να σε λατρεύει, αποκτάς βεβαιότητες και αυτοπεποίθηση, δημιουργείς κάτι σαν βάση δεδομένων που είναι πάντα χρήσιμα στην πορεία της σεζόν. Νομίζω πως πλέον σε κάθε κρίσιμο ματς που η ΑΕΚ έχει μπροστά της όλοι θα σκέφτονται πως «αν παίξει όπως με την Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί τα πάντα». Κι αν μπορεί να παίξει έτσι κι εκτός έδρας αυτό δεν θα είναι απλή εκτίμηση, αλλά μεγάλη αλήθεια.