Κοιτάζεις την βαθμολογία του Europa League και του Conference League και βλέπεις πράγματα που αφορούν τις ελληνικές ομάδες: είναι εντυπωσιακά. Ο Ολυμπιακός με 9 βαθμούς είναι ισόβαθμος στην κορυφή με άλλες τέσσερεις ομάδες: τρεις από αυτές, η Μπενφίκα, η Μπάγερ Λεβερκούζεν και η Μπόρνμουθ, θέλουν να το κατακτήσουν. Ισόβαθμος με επτά ομάδες παρέα είναι και ο ΠΑΟ στην League Phase του Conference League με έξι βαθμούς – αυτός όμως είναι και πρώτος χάρη στην πεντάρα που έριξε στην Καϊράτ. Αν στην περίπτωση του Ολυμπιακού η βαθμολογία φωνάζει πως μπορεί να τερματίσει στην πρώτη οκτάδα (πράγμα συγκλονιστικά δύσκολο γιατί εκτός αυτής είναι σήμερα ομάδες όπως η Σάντερλαντ, η Ρεάλ Σοσιεδάδ, η Μίλαν, η Λιόν, η Γιουβέντους κτλ), στην περίπτωση του ΠΑΟ το μήνυμα της βαθμολογίας είναι ότι το Conference League οφείλει να το διεκδικήσει. Το έχει κατακτήσει ο Ολυμπιακός και έφτασαν στα προημιτελικά του (με σημαντικές μάλιστα πιθανότητες να προκριθούν ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ): είναι ευκαιρία για τον ΠΑΟ να ζήσει κι αυτός το όνειρό του να κερδίσει ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Η φωτογραφία της στιγμής μετά τις δυο νίκες των ελληνικών ομάδων χθες είναι εντυπωσιακή, πλην όμως οι νίκες αυτές ήταν προβλεπόμενες. Υπέρβαση χρειαζόταν από τον ΟΦΗ, που δεν τα κατάφερε απέναντι στην Λεβερκούζεν.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Και μετά ήρθε ο Γκονζάλεθ

Το Europa League θέλει κυρίως αντοχές και μεγάλη συγκέντρωση. Φυσικά και γνώση των αντιπάλων. Όλα αυτά βρίσκονται πίσω από το 3/3 που έχει ο Ολυμπιακός που τον καιρό του Ιμανόλ Αλγουαθίλ (για την ώρα τουλάχιστον) ζει ένα διαρκές déjà vu. Μετά από κάθε ματς επισημαίνονται περίπου τα ίδια πράγματα: η καλή δουλειά στην άμυνα, η σπουδαία εμφάνιση του Παναγιώτη Ρέτσου, η προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα του γκολ και οι κινήσεις του προπονητή από τον πάγκο που για την ώρα είναι καθοριστικές. Ακόμα και τα σκορ νίκης μοιάζουν: η επανάληψη του 1-0 δείχνει ότι οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα – ντετερμινισμός λέγεται. Τι αλλάζει; Η εικόνα των αγώνων καθώς δεν βλέπουμε ακριβώς τα ίδια ματς. Και ο ήρωας της βραδιάς. Με την Γιαγκελόνια ήταν ο Γιάρεμτσουκ. Με την Μαρσέιγ ο Ορτέγκα. Και χθες το δίδυμο Πέτερσεν – Γκονζάλεθ που βρήκαν το γκολ της νίκης στο 79’ .

Από όλα τα ματς του Ολυμπιακού τον καιρό του Ιμανόλ το χθεσινό ήταν το πιο γεμάτο. Ο Ολυμπιακός χωρίς τον Φορτούνη ζορίστηκε πολύ στην αρχή από το πρέσινγκ των Τσέχων, που το έσπασε με υπομονή, αλλά και γιατί ήταν προετοιμασμένος. Σιγά σιγά βλέπουμε διάφορες αλλαγές στο παιγνίδι του Ολυμπιακού που ξεπερνάνε τα προφανή (ότι δηλαδή υπάρχει περισσότερη κυκλοφορία της μπάλας, πιο καλές στημένες φάσεις και πιο πολύ συμμετοχή στην τελική προσπάθεια) και έχουν να κάνουν με λεπτομέρειες που αφορούν τους ρόλους των παικτών. Χθες ήταν φανερό ότι ο Ρέτσος παίζει πλέον – ειδικά στα ματς στο Καραϊσκάκη – πολύ ως έκτος χαφ (χθες βγήκε σε μια φάση και από τα δεξιά σαν ακραίος) αλλά και ότι ο Τσικίνιο έχει πια ένα νέο πιο σύνθετο ρόλο: δεν παίζει αποκλειστικά πίσω από το φορ, αλλά πατάει όλο το γήπεδο – χθες, ειδικά στο διάστημα της πίεσης, αυτός γυρνούσε να πάρει την μπάλα.

Το χθεσινό ματς του Ολυμπιακού ήταν καλό γιατί αυτός ήταν που στην διάρκειά του έλυσε δυο προβλήματα. Στο πρώτο ημίχρονο έσπασε το πρέσινγκ. Στο δεύτερο έπρεπε να ανοίξει μια κλειστή άμυνα – και τα κατάφερε. Εκανε πάνω από 25 τελικές, κέρδισε 15 κόρνερ, έκανε κατοχή μπάλας της τάξης του 65% και οι αριθμοί λένε πως θα έπρεπε να κερδίσει το ματς πιο εύκολα. Αλλά έχει πάντα πρόβλημα στο γκολ και γιατί απουσιάζει ο μόνος σκόρερ του, δηλαδή ο ΕλΚαμπί. Απόντος αυτού, το παιγνίδι έχει διαφοροποιηθεί με σκοπό να φτάνουν σε τελικές και πολλοί άλλοι. Ο Γιάρεμτσουκ όμως δεν πήρε την μπάλα σχεδόν ποτέ, ο Ζότα δεν τελείωσε καλά τις δικές του φάσεις, ο Τσικίνιο κινήθηκε μακριά από την περιοχή, ο Ζέλσον, ο Μπρούνο, ο Φρόιλερ, ο Ρέτσος, που είχαν τις ευκαιρίες τους, δεν είναι ακριβώς σκόρερ. Τέτοιος είναι ο Γκονζάλεθ, που όμως έχει να μάθει πολλά. Χθες την δουλειά την έκανε με λίγη τύχη: ο Ζέλενι διορθώνει την κεφαλιά του και την στέλνει στα δίχτυα. Αλλά την τύχη σου, ειδικά σε αυτά τα ματς, την ψάχνεις και την φτιάχνεις.

Η Σπάρτακ ήταν διεκδικητική στην αρχή και κυρίως στο τέλος του ματς, όταν ο Ολυμπιακός κακώς της άφησε τόσο την μπάλα. Ο προπονητής της χάνει δεύτερο ματς στο Καραϊσκάκη με γκολ στο τέλος: ο Πίσκε θα ακούει Ελλάδα και θα το βάζει στα πόδια – την πρώτη φορά ως προπονητής της Αντβέρπ έχασε με γκολ του Ρέαπτσουκ στο 87΄. Χθες ήθελε να κουράσει τον Ολυμπιακό στο πρώτο ημίχρονο και να τον χτυπήσει στο δεύτερο με παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο και συνήθως ξεκινάνε ως βασικοί, όπως ο Μανσβερκ, ο Ερβινγκ και κυρίως ο Μπρούνες, η ακριβότερη μεταγραφή της ομάδας στην ιστορία της. Αλλά έχασε στα σημεία από τον Ιμανόλ που με τους Πουέρτα, Τικισιάν, Πίτερσεν κατάφερε να τελειώσει η ομάδα του το ματς με ενέργεια. Και μετά ήρθε ο Γκονζάλεθ.       

Πάρτι στο Αλμάτι     

Η δουλειά του ΠΑΟ στο Αλμάτι ήταν να κερδίσει και αυτός έκανε και επίδειξη δύναμης. Η Καϊράτ δεν είναι η πιο δύσκολη ομάδα του κόσμου για να την κερδίσεις εκτός έδρας, ωστόσο δεν έχω δει φέτος και κανένα να πηγαίνει εκεί και να της βάζει πέντε γκολ, ενώ κι ο ίδιος ο ΠΑΟ πέντε γκολ εκτός έδρας είχε να βάλει χρόνια. Ηταν τέτοια η παράδοση των γηπεδούχων που ο κόσμος της πανηγύρισε το γκολ του 1-5 καταλαβαίνοντας πως απέναντι σε αυτό τον ΠΑΟ η Καϊράτ δεν μπορούσε να κάνει το παραμικρό.

Ο Νίστρουπ, που θυμόταν την Καϊράτ καλά λόγω της περσινής δύσκολης (σχετικά…) νίκης με την Κοπεγχάγη, κράτησε στην ενδεκάδα την τετράδα Αντίνο – Τετέι – Ντέσερς – Ταμπόρδα κι αυτοί απλοποίησαν τα πράγματα. Οι εκπλήξει του ήταν το δίδυμο Λούζα – Καμαρά και η παρουσία του Τσάπρα στα δεξιά, ενώ η χρησιμοποίηση του Πάλμερ Μπράουν βοήθησε τον Ντε Φράι να κρατήσει την ομάδα ψηλά: είναι πιο γρήγορος από τον Φαν Ντρόνγκελεν. Το ματς τελείωσε πριν αρχίσει! Μόλις στο 4΄ο Ταμπόρδα έδειξε την ικανότητα του να βγαίνει στην πλάτη κάθε άμυνας συγκλίνοντας, και εκμεταλλεύτηκε την ασίστ - σέντρα του Κυργιακόπουλου. Στο 25΄ο Ντέσερς με πέναλτι έκανε το 0-2 που ήταν σκόρ ημιχρόνου απλά γιατί ένα γκολ του Τετέι ακυρώθηκε. Ο ΠΑΟ επανέλαβε στο δεύτερο ημίχρονο όσα στο πρώτο κι αφού ο Ντέσερς έκανε το 0-3 στο 48΄, βρήκε κι άλλους πρωταγωνιστές. Δυο από αυτούς που μπήκαν στο ματς, ο Κάνγκουα και ο Ραστόντερ, πήγαν το ματς στο 0-5 – ο πρώτος με ωραία εκτέλεση φάουλ, ο δεύτερος με την μπάλα στρωμένη μπροστά του μετά από ασίστ του Τετέι. Αυτή τη φορά οι διαφορετικοί σκόρερς ήταν τέσσερις κι όχι πέντε όπως με τον Αστέρα Τρίπολης. Σε κάθε περίπτωση η αποτελεσματικότητα του ΠΑΟ είναι εντυπωσιακή.

Δυο γκολ σε τρία λεπτά

Δεν τα κατάφερε από τους τρεις μόνο ο ΟΦΗ γιατί το Europa League δεν είναι Conference League και ο Χρήστος Κόντης δεν έχει τις πολυτέλειες του πάγκου του Ολυμπιακού. O Κόντης είχε πει πριν το ματς ότι στο ποδόσφαιρο η άμυνα βοηθάει να χτιστούν σερί και ότι για να κάνει αποτέλεσμα με τους Γερμανούς ο ΟΦΗ πρέπει πρώτα από όλα να κρατήσει το μηδέν. Η πεντάδα της άμυνας δεν ήταν κακή (Κωστούλας, Πούγγουρας, Κρίζμανιτς, Ντίκμαν, Αθανασίου δεν χρεώνονται κάποιο μεγάλο λάθος), ο Λίλο με δώδεκα (!) επεμβάσεις ήταν συγκλονιστικός, αλλά η Λεβερκούζεν ήταν υποψιασμένη γιατί οι ήττες της Χόφενχάιμ από τον ΟΦΗ και της Νασιοναλμάνσταφ από την Εθνική μας ομάδα στην Γερμανία συζητήθηκαν πολύ. Ένα γκολ του Χόφμαν μετά από ριμπάουντ και ένα με σουτ αλά Ρομπέρτο Κάρλος έδωσαν στους φιλοξενούμενους ένα αβαντάζ (0-2) σε τρια λεπτά: ο ΟΦΗ παρόλο που πάλεψε δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να το καλύψει. Η ωραία εικόνα των 15 χιλιάδων οπαδών του που τον χειροκρότησαν υπήρξε μια εξαιρετική κορνίζα στο ματς. Αλλά η σεζόν μοιάζει ήδη σκληρή για μια ομάδα που επιχειρεί πράγματα με τεράστιο βαθμό δυσκολίας. Πρόκειται για σεζόν ποδοσφαιρικού ηρωϊσμού – κι ας το έχουμε στα υπόψιν μας.

(Gazzeta.gr Οκτώβρης 2026)