Η φάση των play off του Τσάμπιονς λιγκ μας έδωσε παιχνίδια με μεγάλο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με το ματς του Ολυμπιακού με την Λεβερκούζεν. Αλλά την Τρίτη και την Τετάρτη υπήρξαν κι άλλα ματς στα οποία έγιναν πολλά και εξαιρετικά. Και κυρίως διδακτικά.
Πολλά γκολ, λίγες εκπλήξεις
Η Γαλατασαράι διέλυσε την Γιουβέντους με 5-2. Η Κλαμπ Μπριζ με ένα γκολ του Χρήστου Τζόλη λίγα λεπτά πριν το τέλος των καθυστερήσεων απέσπασε μια τιμητική ισοπαλία με 3-3 από την Ατλέτικο Μαδρίτης στην έδρα της: θυμίζω ότι είχε κάνει ένα ανάλογα μεγάλο αποτέλεσμα και με την Μπαρτσελόνα. Η Μπόντο, που για να φτάσει στους 24 κέρδισε την Μάντσεστερ Σίτι και την Ατλέτικο Μαδρίτης, υπενθύμισε στην Ίντερ γιατί οι ιταλικές ομάδες στην Νορβηγία έχουν βρει από αυτή τον μπελά τους. Μετά τη Ρόμα και την Λάτσιο υπέφεραν από την καταπληκτική αυτή ομάδα και οι Νερατζούρι χάνοντας με 3-1, ενώ θυμίζω πως και η Εθνική Ιταλίας γνώρισε ένα διασυρμό από τους Νορβηγούς.
Τι συνδέει αυτές τις τρεις εντελώς διαφορετικές ομάδες που κατάφεραν να κάνουν σπουδαία αποτελέσματα Φλεβάρη μήνα απέναντι σε ομάδες που στα χαρτιά τουλάχιστον κυνηγούσαν διακρίσεις στο Τσάμπιονς λιγκ; Ότι και οι τρεις είναι ομάδες που διακρίνονται για το επιθετικό τους ποδόσφαιρο. Σ’ αυτό κυρίως έχουν επενδύσει.
Ξόδεψε πολλά και σωστά
Η Γαλατά, για να παίξει επιθετικότερα, ξόδεψε το περασμένο καλοκαίρι του κόσμου τα χρήματα πρώτα απ’ όλα για τον καταπληκτικό Οσιμεν. Το ότι πέτυχε πέντε γκολ στην Γιουβέντους χωρίς αυτός να σκοράρει δείχνει πόσους πολλούς ικανούς σκόρερ διαθέτει, αλλά και πόσο ενθουσιώδες είναι το επιθετικό της παιγνίδι. Η Μπριζ έχει βασίσει όλες τις τελευταίες επιτυχίες της (πρώτα απ’ όλα στο πρωτάθλημα Βελγίου…) στην εξαιρετική της επίθεση. Εμείς μιλάμε και δικαιολογημένα πολύ για τον Χρήστο Τζόλη, που έμαθε πολλά στο πέρασμά του από το Βέλγιο, αλλά και ο σέντερ φορ Νικολό Τρεσόλντι είναι σπουδαίος ποδοσφαιριστής και φυσικά ο έμπειρος Βανάκεν δίνει σε αυτή την ομάδα προσωπικότητα και την βοηθά αποτελεσματικά στην επίθεση.
Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση είναι βέβαια η Μπόντο. Πολλοί αποδίδουν την τεράστια πρόοδο της στο συνθετικό γήπεδο, στην κούραση που νιώθει ο καθένας που πρέπει να κάνει ένα ταξίδι για να φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου και να την αντιμετωπίσει αλλά και στο γεγονός ότι αγωνίζεται σε ένα πρωτάθλημα χωρίς τις εντάσεις που υπάρχουν σε άλλα μεγαλύτερα. Σωστά είναι αυτά. Αλλά οι Νορβηγοί πάνω απ’ όλα παίζουν ποδόσφαιρο. Η ανάπτυξη τους στο παιχνίδι με την Ίντερ, με τις πολλές μικρές πάσες, τους πολλούς ποδοσφαιριστές που πατούσαν περιοχή, τις συνεργασίες ακόμα και μέσα στην μικρή περιοχή του Ζόμερ, ήταν κάτι το υποδειγματικό. Για την Ιντερ η ρεβάνς θα είναι εξαιρετικά δύσκολη: τα δύο δοκάρια που είχε σ’ αυτό το πρώτο παιχνίδι μπορεί να της στοιχίσουν πολύ
Η Παρί ξυπνάει, η Ρεάλ σοβαρεύτηκε
Τι άλλο είχαμε; Πρώτα απ’ όλα καταλάβαμε ότι η Παρί Σεν Ζερμέν θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και πέρσι στα play off είχε αποκλείσει μια γαλλική ομάδα, την Μπρεστ. Φέτος βρήκε μπροστά της την Μονακό που είναι σαφώς πιο δυνατή. Θα την αποκλείσει κι αυτή αφού την κέρδισε την Τρίτη 3-2. Για να το καταφέρει αυτό χρειάστηκε να γυρίσει ένα ματς στο οποίο έχανε με 2-0 έχοντας μάλιστα χάσει και πέναλτι με τον Βιτίνια. Η νίκη είναι κάτι περισσότερο από πρώτο βήμα πρόκρισης: είναι διακήρυξη ότι σιγά σιγά συνέρχεται. Η ομάδα του Λουίς Ενρίκε είχε να αντιμετωπίσει πολλούς τραυματισμούς στο πρώτο μισό της σεζόν: έχει πολλές πολυτέλειες αλλά όχι και αναπληρωματικούς του Ντεμπελέ, του Χακίμι, του Κβαρασκέλια που έλειψαν αρκετά. Η επιστροφές όλων θα την κάνουν καλύτερη – θα ανεβούν και οι υπόλοιποι. Με την Μονακό για παράδειγμα κάνει την διαφορά ο Ντουέ. Η Παρί έστειλε μήνυμα ότι έχει και φέτος μεγάλα σχέδια: άλλωστε δεν φοβάται και τους Αγγλους.
Μεγάλες φιλοδοξίες έχει και η Ρεάλ και το έδειξε με το πέρασμά της από την έδρα της Μπενφίκα. Η Βασίλισσα πήρε το μάθημα της μετά την ήττα της στο προηγούμενο παιχνίδι. Ολοι φανερά προβληματίστηκαν για αυτή – η Ρεάλ έκανε άλλο παιγνίδι, το είδος του τακτικού παιχνιδιού που πρέπει να κάνει μια τέτοιου τύπου ομάδα για να πάρει μία νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο με μεγάλο ενθουσιασμό και όρεξη να επαναλάβει το προηγούμενο κατόρθωμά του. Το καταπληκτικό γκολ του Βινίσιούς και καυγάδες του Βραζιλιάνου στη συνέχεια με τον Πρεστιάνι, έκαναν να περάσει σε δεύτερη μοίρα το συνολικά πολύ καλό τακτικό παιχνίδι της Βασίλισσας. Τα νεύρα του Μουρίνιο που αποβλήθηκε στο Τσάμπιονς λιγκ για πρώτη φορά μετά το 2011 μαρτυρούν πόσο δυσαρεστημένος για την εικόνα του παιχνιδιού υπήρξε ο προπονητής. Οσο για τον καυγά έχει κάτι σαφώς σπάνιο: ο Πρεστιάνι παραδέχεται ότι έβρισε τον Βραζιλιάνο αλλά όχι με ρατσιστικές εκφράσεις. Ο δε Μουρίνιο υπερασπίστηκε τον παίκτη του κατηγορώντας τον Βινίσιους ότι με τον πανηγυρισμός του ξεσήκωσε το γήπεδο κι όλα αυτά έγιναν ενώ ο Οταμέντι έδειχνε στο Βραζιλιάνο ένα τατουάζ που του θύμισε ότι έχει κατακτήσει το μουντιάλ πράγμα που δεν έχει πετύχει αυτός: η πειθαρχική της UEFA εξαιτίας όλων αυτών θα έχει πολλή δουλειά.
Εύκολα η Νιούκασλ και η Ντόρτμουντ.
Είχαμε και δυο διαδικαστικές νίκες. Η Νιούκασλ ήταν η μόνη αγγλική ομάδα που βρέθηκε στα play off. Eκανε ένα εντυπωσιακό πέρασμα από το Μπακού διαλύοντας την Καραμπάκ που ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένη από το γεγονός ότι έφτασε τόσο μακριά. Το ρεκόρ του Αντονι Γκόρντον (τέσσερα γκολ σε ματς play off του Τσάμπιονς λιγκ) προβλέπω πως θα μείνει για χρόνια γιατί είναι δύσκολο ομάδες όπως η Καραμπακ να βρεθούν στην ενδιάμεση φάση της διοργάνωσης. Η Μπορούσια Ντόρντμουντ είχε δυσκολότερη δουλειά με την Αταλάντα αλλά χάρη στο γρήγορο γκολ του Γκιρασί έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Όταν έγραφα ότι θα ήταν προτιμότερο ο Ολυμπιακός να παίξει με την Αταλάντα είχα στο μυαλό μου ακριβώς τον τύπο του παιχνιδιού που οι Μπεργκαμάσκοι έκαναν στη Γερμανία. Κάμποσο τρέξιμο, κάμποσο κράτημα της μπάλας, μερικές ωραίες ευκαιρίες. Αλλά και μεγάλη επιπολαιότητα στα μετόπισθεν. Και αυτό το τελευταίο είναι το χαρακτηριστικό των ιταλικών ομάδων του καιρού μας. Η Γιουβέντους δέχτηκε πέντε γκολ, η Ιντερ τρία, η Αταλάντα δύο, η Νάπολι έχει ήδη αποκλειστεί. Οι ιταλικές άμυνες είναι ένας ωραίος μύθος.
