Απόψε το βράδυ έχουμε δύο ελληνογαλλικές μονομαχίες για το Europa League καθώς ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στη Μασσαλία και ο ΟΦΗ την Ρεν επίσης εκτός έδρας. Έχουμε επίσης το ντεμπούτο του Παναθηναϊκού στο Conference League απέναντι στην γνωστή μας  Μπόρατς Μπάνια Λούκα στο ΟΑΚΑ. Ομολογώ ότι και τα τρία παιχνίδια μου έχουν δημιουργήσει μεγάλη περίεργη.

Ηταν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, αλλά…

Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ είναι η ευρωπαϊκή ομάδα στην οποία η διακοπή μοιάζει να έκανε καλό πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη. Η Μαρσέιγ τρεις εβδομάδες πριν ζούσε την κορύφωση μιας αναστάτωσης που είχε ξεκινήσει από το περασμένο καλοκαίρι. Παρά την περσινή συμμετοχή της στο Τσάμπιονς λιγκ η Μαρσέιγ έφτασε το καλοκαίρι ένα βήμα από την πτώχευση. Για να ξεπεράσει τις δυσκολίες πούλησε (ακριβά πάντως…) τρια από τα αστέρια της. Ο Μέισον Γκρίνγουντ, πρώτος σκόρερ της ομάδας, παραχωρήθηκε στη Φενέρμπαχτσε για 39 εκατομμύρια ευρώ. Ο Φακούντο Μεντίνα υπέγραψε στην Μπάγερ Λεβερκούζεν έναντι 23 εκατομμυρίων ευρώ για να της λύσει τα αμυντικά προβλήματα. Ο Ολλανδός μέσος Κουίντεν Τίμπερ βρέθηκε στην Κρίσταλ Πάλας για 20 εκατομμύρια ευρώ. Aποχαιρέτησαν επίσης τον σύλλογο ως ελεύθεροι παίκτες όπως ο σκόρερ Ομπαμεγιάνγκ, ο τερματοφύλακας Ρούλι, και ο Ναντίρ Μπιλάρ – όλοι βετεράνοι αλλά και όλοι πέρυσι βασικοί. Η Μαρσέιγ απέκτησε μια ολοκαίνουργια άμυνα καθώς όλοι κατάλαβαν πως η χρονιά θα είναι δύσκολη: ήρθαν ο στόπερ Φακούντο Μεδίνα από την Λανς, ο επίσης σέντερ μπακ και σήμερα τραυματίας Καναδός Ντέρεκ Κορνίλιους, ο δεξιός μπακ Γουεά από την Γιουβέντους, ο αριστερός μπακ – χαφ Χαμέντ Τραορέ από την Μπόρνμουθ και προωθήθηκαν στην πρώτη ομάδα παίκτες από τις Ακαδημίες της.

Αλλά η εξέλιξη αυτή δεν αγκαλιάστηκε από τον κόσμο και όταν τα αποτελέσματα άρχισαν να μην είναι τα καλύτερα προέκυψε πανικός: πριν την διακοπή η Μαρσέιγ μετρούσε τέσσερις ήττες στη σειρά στο γαλλικό πρωτάθλημα (από τις Μονακό (2-0), Παρί FC (3-2), Ρεν (1-0) και Παρί Σεν Ζερμέν (2-1) και μια στο Europa League (από την Μπεσίκτας με 4-1). Ωστόσο η διοίκηση της ομάδας στήριξε τον κόουτς Ζιζενιό, αυτός δούλεψε στην διακοπή και το αποτέλεσμα φάνηκε: στην επανέναρξη του πρωταθλήματος εμφανίστηκε μια διαφορετική ομάδα που κέρδισε την Τρουά 0-2 εκτός έδρας και κόντρα στον Ολυμπιακό θέλει να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε.

Η περιέργεια μου στο παιχνίδι του Ολυμπιακού με την Μαρσέιγ έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με την τακτική του Ολυμπιακού και όχι με την εντεκάδα του. Νομίζω πως ο αν ο προπονητής του Ολυμπιακού μπορούσε, θα χρησιμοποιούσε στο παιχνίδι τους ίδιους έντεκα που αγωνίστηκαν με τον Παναθηναϊκό, αλλά αυτό δεν είναι εφικτό γιατί ο Μάριους δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρώπη αλλά και γιατί κάποιοι ποδοσφαιριστές εμφανώς χρειάζονται ανάσες, αφού γύρισαν από τις περιπέτειες με τις Εθνικές ομάδες με μια κάποια κόπωση. Λογικά θα ξεκινήσει ο Πέτερσεν αντί του Σάλιακαι και ο Μπρούνο αντί του Τικνισιάν, ενώ θέση διεκδικεί ο Εσε γιατί δε μου μοιάζει πολύ λογικό ο Φρόιλερ να παίξει 6 ματς στη σειρά σε 25 μέρες. Ισως ξεκινήσει και ο Ζέλσον ή ο Ρότα που διεκδικούν τη θέση του Κώστα Φορτούνη, που μπορεί να είναι πιο χρήσιμος στον Ολυμπιακό στο ματς της Κυριακής με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο. Αλλά η απορία μου δεν έχει να κάνει με το ποιοι θα παίξουν αλλά με το πώς θα παίξει ο Ολυμπιακός.

Η λογική λέει ότι μια ομάδα λίγο μπερδεμένη (που ψάχνει ανάρρωση…) πρέπει να την περιμένεις, να παίξεις με τα νεύρα της, να της δημιουργήσεις άγχος. Αλλά η λογική στο ποδόσφαιρο δεν είναι η απάντηση για όλα. Τα καλύτερα παιχνίδια του Ολυμπιακού με τον Ιμανόλ, ήταν αυτά με την Γιαγκελόνια και τον Παναθηναϊκό. Ηταν παιχνίδια στα οποία ο Ολυμπιακός άσκησε μεγάλη πίεση στον αντίπαλο κυρίως με τους μέσους του. Η απορία μου είναι αν απόψε η τακτική θα είναι ίδια, αν δηλαδή δούμε και στο Βελοντρόμ αυτή την πίεση ψηλά από πέντε παίκτες που έχει κάνει Ολυμπιακός σ’ αυτά τα καλά του ματς, που όμως έχουν γίνει στο Καραϊσκάκη. Ομολογώ ότι δεν μου φαίνεται η καλύτερη τακτική επιλογή. Αλλά δεν έχω δει και κάποια άλλη που να έχει βοηθήσει τον Ολυμπιακό να λύσει τα προβλήματά του κυρίως στην επίθεση.

Τι θα κάνει ο Χρήστος Κόντης

Μεγάλη είναι και η απορία μου για το ποια θα είναι η τακτική συμπεριφορά του ΟΦΗ. Θεωρητικά και το ματς με την Ρεν πρέπει να το αντιμετωπίσει όπως αυτά που έδωσε με την Χοφενχάιμ αλλά και τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, να περιμένει δηλαδή σωστά οργανωμένος με τα τρία σέντερ μπακ του στα μετόπισθεν, αλλά και πάντα έτοιμος να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις που γίνονται επικίνδυνες όταν υπάρχει συμμετοχή παικτών από τις δεύτερες γραμμές (Ανδρούτσος, Αϊτόρ, Φουντας κτλ). Η Ρεν είναι μια πολύ αθλητική ομάδα η οποία δεν σου δίνει εύκολα χώρος και πιέζει πολύ. Απέναντι σε μια τέτοια ομάδα για να έχεις τύχη πρέπει να κυκλοφορήσεις καλά τη μπάλα αλλά αυτό είναι ένα παιχνίδι που ο Κόντης δεν αγαπάει και γι’ αυτό η απορία μου για το πώς θα ανταποκριθεί στις ανάγκες του ματς είναι μεγάλη.

Η δουλειά είναι απλή, όμως…

Μεγάλη και η απορία μου για το πως ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει την Μπάνια Λούκα. Με αντιπάλους ανάλογης δυναμικότητας (Πάκσι, ΤΣΣΚΑ Σόφιας, Χράντετς) ο Παναθηναϊκός έκανε μετριότατα παιχνίδια στο ΟΑΚΑ το καλοκαίρι. Τώρα προέρχεται και από την ήττα από τον Ολυμπιακό και χρειάζεται να αντιδράσει. Αλλά η απορία μου έχει να κάνει με το πώς θα το επιχειρήσει να το κάνει. Ο Νίστροπ έχει δύο επιλογές. Η μία να πειράξει αρκετά την εντεκάδα που αγωνίστηκε στο Καραϊσκάκη δείχνοντας στους βασικούς του ότι μάλλον βιάστηκαν να πιστέψουν ότι είναι αμετακίνητοι από την εντεκάδα. Ο άλλος τρόπος είναι να μην πειράξει τίποτα δείχνοντας πως καταλαβαίνει ότι όλοι έχουν δικαίωμα σε ένα κακό ματς. Κάτι μου λέει πως θα κάνει το δεύτερο.

Τα τρία παιχνίδια των ελληνικών ομάδων προφανώς και δεν είναι ίδια. Οι δυσκολίες του Ολυμπιακού στη Γαλλία θα είναι μεγάλες: ομάδες με δυνατή έδρα όπως η Μαρσέιγ μπορούν να είναι παραγωγικές σε ευρωπαϊκά ματς, ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται στο πρωτάθλημα. Η Ρεν είναι φορμαρισμένη. Ο Ολυμπιακός και ο ΟΦΗ για να πάρουν αποτέλεσμα πρέπει να κάνουν πιθανότατα την καλύτερη εμφάνιση τους φέτος. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται απλά να είναι σοβαρός. Δεν είναι δεδομένο. Το μαρτυρά ότι με την Πασκί, την ΤΣΣΚΑ Σόφιας 1948 και την Χράβετς δεν κέρδισε στο ΟΑΚΑ. Τώρα είναι ως ομάδα πιο δεμένος, πιο σίγουρος, πιο παραγωγικός. Αλλά το ζητούμενο είναι άλλο…