Ομολογώ πως όταν ο Ράφα Μπενίτεθ ανέλαβε τον Παναθηναϊκό είχα μεγάλη περιέργεια και για το τι θα αλλάξει και για το πόσο γρήγορα θα καταφέρει να φανεί στην ομάδα το χέρι του. Μπορούσα να φανταστώ πολλά εκτός από αυτό που συμβαίνει σήμερα και δεν αναφέρομαι στα αποτελέσματα του ΠΑΟ ,αλλά σε κάτι άλλο: στις συζητήσεις που ο ίδιος δημιουργεί για τις επιλογές του.

Ενας λόγος που ακριβοπληρώνονται οι προπονητές είναι και γιατί βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής (και των συζητήσεων) συνεχώς και όχι άδικα. Πολλοί που το ξέρουν έχουν κάνει αυτή την δυνατότητα αυτή κανονικό εργαλείο δουλειάς: εκμεταλλεύονται (και) την προβολή που ο ρόλος τους χαρίζει ώστε με δηλώσεις ή συμπεριφορές να τραβάνε το ενδιαφέρον καθορίζοντας πολλές φορές και την αντζέντα της επικαιρότητας– το κάνει πολύ έξυπνα ο Ρασβάν Λουτσέσκου πχ. Όμως ο Μπενίτεθ είναι από αυτούς που συζητιούνται αποκλειστικά και μόνο για τα όσα αποφασίζει: κατά τα άλλα είναι σχεδόν αόρατος – κι αυτό ειδικά μου ήταν αδύνατον να το περιμένω. Ακόμα κι όταν λέει σημαντικά πράγματα, όπως ότι στον ΠΑΟ θα χρειαστεί να δουλέψει σωστά σε τρεις (!) μεταγραφικές περιόδους για να φτιάξει ένα καλό και πλήρες ρόστερ, οι δηλώσεις του χάνονται και συζητιούνται αποκλειστικά οι επιλογές του. Γιατί; Ο βασικός λόγος είναι ότι ο ερχομός του προβλήθηκε ως η απόλυτη λύση για τα προβλήματα της ομάδας. Ο κ. Γιάννης Αλαφούζος διάλεξε ένα προπονητή που με το όνομα, την εμπειρία του και το βιογραφικό του θα σταματούσε τις συζητήσεις για το τι κάνει ένας προπονητής στον ΠΑΟ. Και η παρουσία του Μπενίτεθ τις πυροδότησε. Πιθανότατα και γιατί το μέγεθός του είναι μεγάλο για το ποδόσφαιρό μας.

Βλέποντας απλά τις συνθέσεις

Στο χθεσινό ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος ΠΑΟ – ΠΑΟΚ, πριν καν το ματς αρχίσει, κατανοούσες την διαφορά των δύο ομάδων βλέποντας απλά τις αρχικές συνθέσεις τους. Ο Λουτσέκου εμφάνισε ξανά τον ΠΑΟΚ που απέκλεισε τον Ολυμπιακό κερδίζοντας τον στο Καραϊσκάκη με μόνη διαφοροποίηση τον Πέλκα αντί του τραυματία Κωνσταντέλια. Ο Μπενίτεθ εμφάνισε μια ακόμα ενδεκάδα του ΠΑΟ αποτελούμενη από παίκτες που δεν θυμάσαι αν και πότε έχουν ξαναπαίξει μαζί.

Ο Παναθηναϊκός μόλις την περασμένη Κυριακή κέρδισε την Κηφισιά με 3-0. Εγραφα μετά το ματς ότι δύσκολα θα ξαναδούμε την ενδεκάδα του σε άλλο παιγνίδι: απέναντι στον ΠΑΟΚ άλλαξαν οι μισοί. Στην διάρκεια του ματς ο ΠΑΟ άλλαξε σχήμα (περνώντας από το 4-2-3-1 της αρχής στο 4-4-2 του δευτέρου ημιχρόνου) και ξανάλλαξε και μετά το γκολ πέναλτι του Γιακουμάκη στο 65΄: ο φορ του ΠΑΟΚ θα πρεπε να πει ευχαριστώ στον Καλάμπρια για την ανοησία του. Τότε ο Μπενίτεθ έβγαλε τον Κοντούρη για να βάλει τον Κάτρη μπροστά από την άμυνα και να πάει σε ένα σχήμα με πέντε αμυντικούς που έπρεπε να κάνουν τους πέντε που έπαιζαν μπροστά να νιώσουν μεγαλύτερη σιγουριά και να πάρουν πρωτοβουλίες: άλλαξε μάλιστα και τους Ζαρουρί και Αντίνο με τους Παντελίδη και Ταμπόρδα για να έχει πιο φρέσκους παίκτες στην επίθεση.

Ο ΠΑΟ είχε μια κεφαλιά του Τεττέη που έβγαλε ο Τσιφτσής και τίποτα άλλο, αλλά όλοι νομίζω όσοι βλέπαμε το ματς συνεχίσαμε να μιλάμε για τις αλλαγές του Ισπανού, να αναρωτιόμαστε τι κάνει γιατί το κάνει κτλ. Ολοι είναι σαν να παίρνουμε μέρος σε ένα τεράστιο ντοκιμαντέρ που λέγεται «ο Μπενίτεθ στην Ελλάδα». Και πολύ φοβάμαι πως σε αυτό το ντοκιμαντέρ παίρνουν μέρος και οι παίκτες του σε βολικούς ρόλους κομπάρσων: η εμφάνιση των παικτών του ΠΑΟ στην Λεωφόρο καθόλου δεν θύμιζε παίκτες που διεκδικούσαν το τελευταίο εθνικό τρόπαιο που έχει μείνει διαθέσιμο. Αλλά πως να την κάνεις αυτή την παρατήρηση όταν το βασικό θέμα συζήτησης είναι ο Μπενίτεθ; Είσαι εκτός θέματος εντελώς.       

Κόσμος πάει κι έρχεται

Η δεύτερη παγίδα την οποία βρίσκεται ο ΠΑΟ αφορά το ζήτημα του υλικού του. Αποκτά διαρκώς παίκτες και είναι δύσκολο να πείσεις τον κόσμο ότι κι αυτό την δεδομένη στιγμή είναι σοβαρό πρόβλημα. Οι ομάδες χτίζονται με σύμμαχο τον χρόνο: στον ΠΑΟ υπάρχει ένα συνεχές «έλα εσύ φύγε εσύ». Κι ο ΠΑΟΚ αποκτά ποδοσφαιριστές: δυο προστέθηκαν στο ρόστερ του αυτό το μήνα (Ζαφείρης, Γερεμέγιεφ) και αναμένεται κι ένας τρίτος ισως κι ένας τέταρτος. Αλλά τον Ολυμπιακό στο κύπελλο τον απέκλεισε με τον ίδιο τρόπο που κέρδισε και τον ΠΑΟ χθες, δηλαδή με μια ενδεκάδα της οποίας οι 10 παίκτες ήταν περσινοί και νέο απόκτημα ήταν μόνο ένα: ο Κένι. Ο ΠΑΟΚ δεν κέρδισε πέρυσι τίποτα όμως δεν διέλυσε την ομάδα του κι ο Λουτσέσκου φρόντισε αυτή φέτος να παίζει καλύτερα. Μια δυο προσθήκες ήταν απαραίτητες (ο Γιακουμάκης πχ) αλλά δεν άλλαξαν τα πάντα γιατί πέρυσι η ομάδα τερμάτισε τρίτη. Αυτό φέτος ο Ρουμάνος προπονητής το εισπράττει: η εμπιστοσύνη που έδειξε στο γκρουπ έχει ως αποτέλεσμα σήμερα ο ΠΑΟΚ να παίζει καλύτερα, γιατί είναι πιο ομοιογενής και πιο δεμένος. Χθες στην Λεωφόρο, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, τρεις – τέσσερις αντεπιθέσεις του ΠΑΟΚ είναι υποδειγματικές κι ας έλειπε ο Κωνσταντέλιας: όσοι ήταν παρόντες καταλάβαινες ότι βρίσκονται με κλειστά μάτια γιατί παίζουν καιρό μαζί.

Φάνηκε και στην Τρίπολη

Ο κανόνας της εμπιστοσύνης στο γκρουπ είναι ο μόνος κανόνας που προπονητικά αποδίδει. Αν σκεφτείτε λίγο της καλές ελληνικές ομάδες θα διαπιστώσετε πως το πρώτο που θυμόσαστε είναι οι παίκτες στους οποίους αυτές στηρίζονταν – οι αρχικές τους ενδεκάδες, οι σκόρερ τους, οι τερματόφυλακές τους. Ολο αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε να κάνουμε με ομάδες αποτελούμενες από παίκτες που έπαιξαν καιρό μαζί – δεν είναι ομάδες που προέκυψαν μαγικά γιατί ένα Ιανουάριο έγιναν επτά – οκτώ μεταγραφές κι όποιος ήρθε έγινε βασικός σε ένα βράδυ.

Φανατικός του κανόνα της εμπιστοσύνης δεν είναι μόνο ο Λουτσέσκου, είναι με τον τρόπο του κι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Χθες ο Ολυμπιακός πέρασε εύκολα από την Τρίπολη κερδίζοντας με 0-3 γιατί ο Βάσκος ξεκίνησε τον Ντάνι Γκαρθία και αυτό το δικό του παιδί με ένα γκολ στο 3΄άνοιξε το σκορ. Λίγο αργότερα, ο Ταρέμι τον οποίο ο Βάσκος προτίμησε στην πορεία της σεζόν από τον Γιάρεμτσουκ, έκανε το 0-2 και στην συνέχεια ένας άλλος από αυτούς που δεν λείπουν ποτέ, ο Ζέλσον δηλαδή, έκανε το 0-3 στέλνοντας τον Ολυμπιακό στην κορυφή του πρωταθλήματος. Αλλά και στην περίπτωση του ΠΑΟΚ και στην περίπτωση του Ολυμπιακού, μολονότι οι προπονητές τους είναι κεντρικές φυσιογνωμίες στην αγωνιστική οργάνωση και στην λειτουργία τους, υπάρχουν περιθώρια για συζητήσεις και για άλλους πολλούς: δεν μιλάμε για τον Λουτσέσκου πιο πολύ από όσο για τον Κωνσταντέλια, δεν είναι μόνο θέμα στον Ολυμπιακό ο Μεντιλίμπαρ όταν πχ υπάρχουν στην βιτρίνα της επικαιρότητάς της ομάδας ο ΕλΚαμπί, ο Τζολάκης, ο Ποντένσε ακόμα κι ο Ρόντινέι. Ενώ στον ΠΑΟ φαίνεται αυτό τον καιρό να υπάρχει μόνο ο Μπενίτεθ και τίποτα άλλο. Κι αυτό δεν είναι καλό.

Ο Λεβαδειακός έτοιμος για τελικό

Είναι χαρακτηριστικό των περίφημων μεγάλων ομάδων η στοχοποίηση και η κατά καιρούς μονοθεματηκότητα της επικαιρότητας, πράγματα που οδηγούν σε εντάσεις; Μπορεί – δεν το ξέρω. Αυτό που βλέπω είναι ότι ο Λεβαδειακός παίρνοντας μια δύσκολη ισοπαλία στο Ηράκλειο είναι ένα βήμα πριν τον τελικό του κυπέλλου. Δέχτηκε ένα καταπληκτικό γκολ από τον Μπόρχα Γκονζάλες στο 5΄, έμεινε με 10 παίκτες εξαιτίας μιας ανόητης αποβολής του Λοντίγκιν στο 75΄, είδε τον Ισάκα να σημαδεύει το δοκάρι στο 94΄αλλά άντεξε και το παράξενο γκολ του Μπάλτσι με χτύπημα φάουλ στο 18΄από το πλάι, του δίνει αβαντάζ ενόψει της ρεβάνς. Και δεν θυμάμαι κανένα να συζητά πως τα κατάφερε να φτιάξει μια τέτοια ομάδα ο Νίκος Παπαδόπουλος. Ενώ θα πρεπε…      

(Gazzeta.gr Iανουάριος του 2026)