Ο Νόβακ Τζόκοβιτς έχει δηλώσει ότι το όνειρο του είναι να φτάσει να αγωνιστεί στους Oλυμπιακούς αγώνες του 2028 με τα χρώματα της Σερβίας. Ο κάθε μεγάλος αθλητής έχει στο μυαλό του έναν τρόπο για να πει αντίο. Ο Τζόκοβιτς θα ήθελε αυτό να συμβεί ιδανικά με ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Στο μεταξύ στο Open της Αυστραλίας μας χάρισε μεγάλες στιγμές. Θυμίζοντας μας ότι η ήττα δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε κάτι που πρέπει να φοβάσαι. Κι ότι τον μεγάλο αθλητή τον θαυμάζουν για τις νίκες του, αλλά τον σέβονται για τις ήττες του.  

Ο Τζον Μακ και μια πρόβλεψη

Η νίκη του Σέρβου απέναντι στον Σίνερ στα ημιτελικά του τουρνουά της Μελβούρνης είχε κάτι το αληθινά συνταρακτικό, όπως όλα τα αθλητικά κατορθώματα τα οποία μοιάζουν εκτός λογικής. Ο Τζον Μακ Ενρόου, ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή σχολιαστής στο τένις γιατί δεν φοβάται να πει την γνώμη του, είχε πει πριν από λίγο καιρό ότι του μοιάζει αδύνατον ο Τζόκοβιτς να κερδίσει ένα τουρνουά στο οποίο θα αγωνιστεί με τον Σίνερ ή τον Αλκαράθ, πόσο μάλλον και με τους δύο. Νομίζω ότι ο Αμερικάνος πρέπει πρώτον να ίδρωσε περισσότερο από όλους βλέποντας το τεράστιο παιχνίδι του Τζόκοβιτς απέναντι στον Ιταλό και μετά να τον χειροκρότησε από την καρδιά του, όπως συμβαίνει με τον καθένα που σε πείθει ότι ξεπερνάει τα όρια του – ειδικά αν εσύ τα όρια τα γνωρίζεις κι ο «Τζον Μακ» τα γνωρίζει καλύτερα από όλους. Το παιχνίδι του Τζόκοβιτς με τον Σίνερ ήταν μια επιβλητική επίδειξη κλάσης και ποιότητας. Ο Σέρβος γύρισε το σε βάρος του 2-1, κερδίζοντας δύο σετ στη σειρά, παίζοντας πάντα τις γνωστές του καταπληκτικές άμυνες και ποντάροντας στο όχι τόσο δυνατό αλλά πολύ αποτελεσματικό σέρβις του, όπως κάνει από τότε που εμφανίστηκε. Ηταν σαν ένα ματς του Τζόκοβιτς πριν από πέντε – έξι χρόνια. Ωστόσο ομολογώ πως ένιωσα ακόμα μεγαλύτερο δέος όταν τον είδα να παίζει όπως έπαιξε στον τελικό με τον Αλκαράθ.

Μια απλή στρατηγική

Το τέταρτο σετ απέναντι στον Ισπανό, αυτό που Τζόκοβιτς έχασε τελικά με 7-5 είναι μια μεγαλειώδης στιγμή στην ιστορία, όχι απλά του τένις αλλά του αθλητισμού γενικότερα, όχι γιατί ο Σέρβος το κέρδισε αλλά γιατί το έχασε. Ο Τζόκοβιτς κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει τον δρόμο του χαρισματικού νεαρού Ισπανού προς την τελική του επικράτηση. Για να το καταφέρει έχει μια απλή στρατηγική: επειδή χάνει με 2-1, πρέπει να κερδίσει το τέταρτο σετ, αλλά να το πάρει γρήγορα. Ξέρει πως αν οδηγήσει το ματς στο πέμπτο σετ ίσως κουραστεί κι ο Αλκαράθ που στον δικό του ημιτελικό με τον Ζβέρεφ έχει παίξει επίσης 4,5 ώρες τένις. Αλλά σε αυτό το δύσκολο τέταρτο σετ ο Αλκαράθ έχει την φρεσκάδα του αντιπάλου που είναι 16 χρόνια νεότερος και ο Τζόκοβιτς δεν θέλει να τον συναγωνιστεί στον τομέα της αντοχής. Στην διαπραγμάτευση με τον αφέντη χρόνο (που κάνει ενώ παράλληλα παίζει υψηλού επιπέδου τένις με τον Αλκαράθ), ο Τζόκοβιτς έχει εχθρό τον χρόνο στο τέταρτο σετ ευελπιστώντας να τον έχει σύμμαχο στο πέμπτο σετ, όπως κόντρα στον Σίνερ. Το ματς, υπό αυτό το πρίσμα, είναι κάτι σπάνιο.    

Πως τον νικάς τον χρόνο; Ενας τρόπος είναι να τον κάνεις να περάσει γρήγορα. Ο Τζόκοβιτς δεν κάνει ηρωικά πράγματα, αλλά τιμά το σπορ παίζοντας όσο μπορεί καλύτερα. Ακυρώνει break point, κράτα την ψυχραιμία του κάθε φορά που Ισπανός μοιάζει έτοιμος να του ξεφύγει, βρίσκει πόντους ακόμα κι από δεύτερα σερβίς. Πιέζει στέλνοντας το μπαλάκι στις γωνίες: κυρίως απαντά δυνατά όποτε έχει την δυνατότητα. Αλλά ο Αλκαράθ δεν πτοείται από τίποτα γιατί τρέχει σαν διάβολος. Μετατρέπει το σετ σε αυτό που ο Σέρβος δεν θέλει, δηλαδή σε άσκηση αντοχής. Ο Τζόκοβιτς ανταποκρίνεται σαν το βάρος της ηλικίας του να μην τον ακουμπάει,  μένοντας ζωντανός μέχρι το 12ο game του παιχνιδιού και χάνει το σετ όχι γιατί ο Αλκαράθ τον κατατροπώνει, ούτε γιατί καταρρέει, αλλά γιατί αναγκάζεται να πάρει επιπλέον ρίσκα. Στο κρίσιμο τελευταίο game θέλει να τρέξει τον αντίπαλο του, αλλά επιχειρώντας δύσκολα χτυπήματα χαρίζει πόντους. Με το ρίσκο όμως και την επιθετικότητα του μας δείχνει (και) κάτι που χαρακτηρίζει τον αληθινό πρωταθλητή: ότι αυτός δεν πρέπει να φοβάται την ήττα.

Στην κορυφή κι ακόμα πιο ψηλά

Αν ψάχνετε το μυστικό των μεγάλων πρωταθλητών είναι αυτό και μόνο. Ο αληθινός πρωταθλητής, αυτός που στην πορεία του προς την αθλητική του αθανασία έχει κερδίσει τον θαυμασμό και την αναγνώριση,  βάζει πάνω απ’ όλα το παιχνίδι. Το εξελίσσει. Το σέβεται. Το τιμάει. Δεν ψάχνει δικαιολογίες. Προσπαθεί, όσο είναι στο γήπεδο, να είναι όσο το δυνατόν καλύτερος δείχνοντας διαρκώς τι ακριβώς μπορεί. Ο Τζόκοβιτς αντιμετωπίζει τον Αλκαράθ γνωρίζοντας ότι απέναντι του έχει το φαβορί της διοργάνωσης Αλλά αυτό που προσπαθεί μανιωδώς είναι να κάνει το παιχνίδι του. Αυτό που τον βοήθησε να φτάσει στην κορυφή του κόσμου κι ακόμα πιο ψηλά.

Παρακολουθούμε οι περισσότεροι τα αθλητικά νιώθοντας έναν τρομερό φόβο για την ήττα – σαν η ήττα να είναι ασθένεια και να φοβόμαστε μην «χτυπήσει» ομάδες ή αθλητές που αγαπάμε. Δεν χαιρόμαστε: φοβόμαστε. Φοβόμαστε ξεχνώντας ότι η ήττα δεν είναι παρά ένα αποτέλεσμα - μια στιγμή ιστορίας ανάλογη με την νίκη. Φυσικά και είναι η νίκη πιο γλυκιά, αλλά η ήττα είναι αυτή που τις περισσότερες φορές δίνει την διάσταση του μεγαλείου. Ο Τζόκοβιτς έχασε στην Αυστραλία προσπαθώντας να κερδίσει. Αυτή η προσπάθεια του δεν μέτρα λιγότερο από άλλες προσπάθειες που του χάρισαν νίκες: ίσα-ίσα. Θα την θυμόμαστε πάντα.

Δεν υπάρχουν σενάρια

Το Open της Μελβούρνης έμοιαζε ιδανικός τόπος για ένα θαύμα. Εκεί που ο Τζόκοβιτς γνώρισε την μεγαλύτερή του ταπείνωση (την αποβολή του από την διοργάνωση για πλαστογραφία πιστοποιητικών εμβολιασμού) θα μπορούσε να ζήσει τον μεγαλύτερο ίσως θρίαμβό του, τον πλέον απρόβλεπτο. Αλλά η ζωή δεν βασίζεται σε σενάρια. Ο Τζόκοβιτς προσπάθησε να ξεπεράσει τα όρια του ως πρωταθλητής στη δύση του. Δεν τα κατάφερε γιατί απέναντι του είχε έναν άλλον μοναδικό και σπάνιο: ο Αλκαράθ με τη νίκη του αυτή έγινε ο νεαρότερος στην ιστορία του τένις που έχει στην τροπαιοθήκη του όλα τα Γκραν Σλαμ. Υπάρχουν επτά που το έχουν καταφέρει: κανείς πριν γίνει 23 χρόνων. Κι ο Ισπανός στην Μελβούρνη έκανε ένα κατόρθωμα, απλά τα κατορθώματα των νεότερων μας φαίνονται πάντοτε μικρότερα από αυτά των βετεράνων. Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε ότι σε κάθε περίπτωση τα κατορθώματα είναι σημαντικότερα από τις νίκες και τις ήττες. Μεγαλώνουν την αγάπη για το σπορ και αυτό είναι που τελικά μετράει.

Μετά την Μελβούρνη η αγάπη για τον Τζόκοβιτς είναι συνώνυμο της αγάπης για το τένις νομίζω για όλους πλέον. Όχι μετά από μια νίκη, αλλά μετά από μια ήττα του…