Αν κρίνω από τα πολλά που κυκλοφόρησαν κυρίως στα social media μετά τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τον ΠΑΟΚ για μια σημαντική μερίδα του κόσμου των Πράσινων ο υπεύθυνος γι’ αυτόν είναι ο Τάσος Μπακασέτας. Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει ποιο ακριβώς είναι το κακό που κάνει στον Παναθηναϊκό ο αρχηγός της εθνικής μας ομάδας. Που τελευταία φταίει για όλα. Πρέπει να πω ότι με τον Μπακασέτα δεν θυμάμαι να έχω πει ούτε καλησπέρα κάπου – δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, δεν έχω ιδέα για τον χαρακτήρα του, δεν έτυχε να τον έχω ποτέ καλεσμένο σε κάποια εκπομπή. Τον συμπάθησα ωστόσο όταν είδα το πρόσφατο βίντεο στο οποίο μοιάζει να απολογείται σε διάφορους που του ζητάνε εξηγήσεις έξω από το γήπεδο της Λεωφόρου. Δεν του αξίζει τέτοια συμπεριφορά: σε κανένα δεν αξίζει.     

Ο Μπακασέτας είναι από τους λίγους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού που έχουν κερδίσει όχι ένα αλλά δύο πρωταθλήματα. Ήταν στην ΑΕΚ όταν αυτή κέρδισε τον τίτλο το 2017-18 και φυσικά στην Τραμπζονσπόρ την οποία το 2021 οδήγησε στην κατάκτηση ενός ιστορικού πρωταθλήματος για τα δεδομένα της Τουρκίας. Όταν επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, τον Ιανουάριο του 2024, έπρεπε να γίνει κάτι σαν αρχηγός του. Είχε γνώση του πρωταθλητισμού, μπορούσε να μιλήσει στα αποδυτήρια, και έχει λόγω και της Εθνικής πολύ καλή σχέση με τους άλλους Ελληνες παίκτες. Δεν νομίζω πως υπήρξε κανείς που να πίστευε πως ο Μπακασέτας μπορεί να κερδίσει το πρωτάθλημα μόνος του ώστε να του αποδίδονται οι αποτυχίες του ΠΑΟ. Λογικό είναι να υπάρχουν από ένα καλό παίκτη προσδοκίες. Κακό να αντιμετωπίζεται όμως ως κάτι που δεν είναι.

Δυόμισι χρόνια ψάξιμο

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά την προσφορά του. Την πρώτη σεζόν ο Μπακασέτας έπαιξε σε 15 ματς πρωταθλήματος και 5 κυπέλλου. Στο κύπελλο τα πράγματα πήγαν πολύ καλά: ο ΠΑΟ το κατέκτησε κερδίζοντας στον τελικό τον Αρη με το γκολ του Βαγιαννίδη στο τέλος. Στο πρωτάθλημα τα πράγματα πήγαν λιγότερο καλά. Στα πέντε ματς της κανονικής περιόδου ο Μπακασέτας ήταν παρών μόνο σε ένα που χάθηκε: το πρώτο του με την φανέλα του ΠΑΟ κόντρα στον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Στα δέκα των play off που ακολούθησαν ο Μπακασέτας ήταν βασικός σε όλα και πέτυχε και 5 γκολ: δυο από αυτά ήταν σε βάρος του Ολυμπιακού (στη νίκη με 3-1 στο Καραϊσκάκη και στην ισοπαλία με 2-2 στην Λεωφόρο) και το ένα σε βάρος της ΑΕΚ. Τα γκολ του ήταν σημαντικά αλλά ο ΠΑΟ ολοκλήρωσε την διαδικασία χωρίς νίκη σε τέσσερα σερί ματς. Αλλαξε και προπονητή καθώς έφυγε ο Τερίμ κι ανέλαβε ο Χρήστος Κόντης.

Την επόμενη σεζόν ο Μπακασέτας αγωνίστηκε σε 21 ματς στην Σουπερλίγκα αλλά δεν έπαιξε σε κανένα ματς των play off εξαιτίας ενός τραυματισμού. Επαιξε όμως σε 9 ματς του Conference League  και συνολικά σε πάνω από 30 παιγνίδια: η παρουσία του ήταν μεγάλη και η προσφορά του αρκετά ικανοποιητική σε σύγκριση με αυτή άλλων παικτών που αγωνίστηκαν στην θέση του. Ο Ουναϊ πχ είχε κλείσει καλά εκείνη την σεζόν μετά από μήνες δύσκολης προσαρμογής. Ο Τζούρισιτς για να βρει χώρο στην ενδεκάδα έπρεπε να παίζει αριστερό χαφ. Φέτος ο Μπακασέτας έχει 15 παρουσίες στο πρωτάθλημα και συνολικά 9 σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Εχει πετύχει τρια γκολ στο πρωτάθλημα και έχει και 4 ασίστ. Δεν είναι εντυπωσιακά νούμερα. Αλλά ποιος έχει καλύτερα; Ο Πελίστρι; Ο Τζούρισιτς; Ο Ζαρουρί; Ο Τετέ που έφυγε; Η ο Τετέι που ήρθε; Που γκολ με τον ΠΑΟ έχει ένα. Θέλω να πω ότι το πρόβλημα του ΠΑΚ δεν είναι ο Μπακασέτας: είναι η κακή επιθετική λειτουργία της ομάδας που από την αρχή της σεζόν έχει αλλάξει τέσσερα πέντε φορ (Σβιντέρσκι, Τετέη, Ντέσερς, Γερεμέγιεφ, Πάντοβιτς – κι αφήνω έξω τον Ιωαννίδη που έπαιζε το καλοκαίρι), αλλά και πέντε εξτρέμ (Ζαρουρί, Τετέ, Πελίστρι, Αντίνο, Τζούρισιτς κι αφήνω τον Μαντσίνι που δεν τον θυμάται κανείς ή τους μικρούς που έπαιζαν στο κύπελλο).

Ο Μπακασέτας από την μέρα που επέστρεψε στην Ελλάδα έχει δουλέψει με πέντε προπονητές. Που ο καθένας είχε μια διαφορετική ιδέα για το πως πρέπει να παίζει ο ΠΑΟ. Και παραδόξως και για το πως πρέπει να παίζει ο Μπακασέτας.

Ο Τερίμ, στο ελεύθερο ποδόσφαιρό του, τον ήθελε ελεύθερο στο 4-3-3 μπροστά από τον Πέρεθ, αλλά τον χρησιμοποιούσε και ως μέσα δεξιά. Ο Κόντης ήθελε να γυρνά πιο πολύ και να βοηθά στο build up λόγω εμπειρίας. Ο Αλόνσο τον ήθελε ψηλά στο γήπεδο στο δικό του 4-2-3-1. Ο Βιτόρια παιδευόταν να τον χωρέσει με τον Ουναϊ – πράγμα δύσκολο. Όπως δύσκολο είναι να συνυπάρξει ο Μπακασέτας με τον Ταμπόρδα πχ όπως είδαμε στην Τούμπα. Αλλά για αυτό δεν φταίει ο Μπακασέτας. Ούτε έχει ζητήσει να παίζει «οκτάρι» (πόσο μάλλον «δεύτερος κόφτης») ούτε απαιτεί να είναι μέλος μιας μεσαίας γραμμής της οποίας οι δυο άλλοι είναι ο Ταμπόρδα και ο Κοντούρης που πρέπει να τρέχει σαν τρελός για όλους. Ο Μπακασέτα συχνά μοιάζει ο σταθερός παίκτης μιας τριάδας στην μεσαία γραμμή που όλο αλλάζει. Εχουν παίξει κοντά του πάνω από δέκα παίκτες σε δυόμισι χρόνια. Πέντε αμυντικά χαφ (Πέρεθ, Σιώπης, Τσιριβέγια, Κοντούρης, ακόμα και ο Κότσιρας – αυτός ήταν βασικός στη θέση όταν ήρθε) αλλά και ένα πλήθος από «οκτάρια» (Μαξίμοβιτς, Τσέριν, Ουναϊ, Σάντσεθ, Βιλένα κτλ) ενώ τώρα πρέπει να γίνει ξαφνικά «οκτάρι» κι ο ίδιος.

Από μικρός ο Μπακασέτας είχε μια παράξενη προσαρμοστικότητα – παράξενη γιατί δεν ήταν αθλητικός, αλλά εύστροφος. Επαιζε και ακραίος και επιτελικός, και δεύτερος κυνηγός. Αλλά νομίζω πως στις καλές του χρονιές το βασικό είναι ότι ήξερε με ποιους έπαιζε. Τώρα κάθε εβδομάδα έχει άλλους γύρω του. Και τα «ακούει», λες κι αυτό το θέλει αυτός.  Αν υπάρχει ένας παίκτης του ΠΑΟ που θα θελε η ομάδα να έχει σταθερή ενδεκάδα είναι αυτός. Κι ας μην έπαιζε που λέει ο λόγος. Διότι σε ένα ΠΑΟ που συνεχώς αλλάζει διατάξεις και παίκτες αυτός έχει το πιο μεγάλο πρόβλημα. Ούτε εξτρέμ παίζει να παίρνει την μπάλα και να τρέχει στο πλάι, ούτε φορ είναι να την περιμένει στην περιοχή.              

Σταθερά αρχηγός στην Εθνική

Ολο αυτό τον καιρό που ο Μπακασέτας δυσκολεύεται στον ΠΑΟ η προσφορά του στην Εθνική – και σε δύσκολους καιρούς – είναι σταθερότατη. Δεν είναι τυχαία αρχηγός της Εθνικής: είναι παίκτης που έχει δώσει στις Εθνικές την ψυχή του. Υπήρξε μέλος όλων των μικρότερων εθνικών ομάδων και συγκεκριμένα της Νέων (Κ-19) την περίοδο 2011–2013 (13 συμμετοχές/3 τέρματα), της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος στην πορεία μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων το 2012, καθώς και της Ελπίδων (Κ-21) το 2013–14. Στην Ανδρών κλήθηκε πρώτη φορά για τους εκτός έδρας φιλικούς αγώνες εναντίον της Αυστραλίας τον Ιούνιο του 2016, όταν και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του. Κι από τότε με όλους τους προπονητές δεν έλειψε ποτέ. Ολοι εκτιμούν την σοβαρότητα του, την προσήλωσή του, το αρχηγικό της παρουσίας του, τα καλά του σουτ. Κι ο ίδιος αποδίδει όσο πιο καλά μπορεί γιατί απλά ξέρει ποιους έχει συμπαίκτες, ποιος είναι ο ρόλος του, τι περιμένουν από αυτόν κτλ.  

Δεν είναι ο Μπακασέτας το πρόβλημα του ΠΑΟ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν να νιώσει πραγματικά αρχηγός της ομάδας. Γιατί του φορτώνουν τα πάντα μάλλον γιατί είναι Ελληνας και μπορεί να τους ακούει: καταλαβαίνει από γκρίνιες κι αυτό δεν είναι καλό. Ισως μάλιστα να τον απόκτησαν ακριβώς για αυτό: για να έχει ο κόσμος κάποιον να του γκρινιάζει...