Μετά την Aστον Bίλα, που την περασμένη Τετάρτη αγωνίστηκε με την Φράιμπουργκ στον τελικό του Γιουρόπα λιγκ και την κέρδισε καλά καλά χωρίς να ιδρώσει, δύο ακόμα αγγλικές ομάδες θα αγωνιστούν σε ευρωπαϊκούς τελικούς αυτή την εβδομάδα. Η Άρσεναλ, που λίγες μέρες πριν κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας, θα αγωνιστεί το Σάββατο στην Βουδαπέστη στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ κόντρα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν. Και η Κρύσταλ Πάλλας, απόψε στην Λειψία, θα διεκδικήσει το Conference League από την γνώστη μας Ράγιο Βαγιακάνο - γνωστή μας γιατί στους προημιτελικούς της διοργάνωσης απέκλεισε την ΑΕΚ. Το ερωτηματικό των εφετινών ευρωπαϊκών διοργανώσεων είναι αν οι ομάδες της Πρέμιερ λιγκ θα πετύχουν αυτό το δύσκολο τρία στα τρία.

Η συμμετοχή τριών αγγλικών ομάδων στους τρεις ευρωπαϊκούς τελικούς πιστοποιεί την αγγλική ηγεμονία στην ποδοσφαιρική γηραιά ήπειρο. Το πράγμα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι οι Αγγλοι έφτασαν και πέρσι πολύ κοντά στο να έχουν  ομάδες τους σε όλους τους ευρωπαϊκούς τελικούς: αυτό που συνέβη φέτος είναι συνέχεια της περσινής σεζόν. Πέρσι η Τότεναμ κέρδισε στον τελικό του Γιουρόπα λιγκ την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Τσέλσι την Μπέτις στον τελικό του Conference League: η πιθανότητα να δούμε  αγγλικές ομάδες σε όλους τους τελικούς έσβησε πέρυσι εξαιτίας του αποκλεισμού της  Άρσεναλ στον ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ από την Παρί Σεν Ζερμέν. Φέτος η Αρσεναλ κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν προσεχτικότερη.  Για να βρει στον τελικό την Παρί.  

Η Πρέμιερ λιγκ ως εξήγηση

Δεν είναι παράξενο ότι αγγλικές ομάδες τα καταφέρνουν πάρα πολύ καλά στην Ευρώπη – ούτε καινούργιο. Το 2019 στους τελικούς που διεξήχθησαν τότε είχαμε μόνο αγγλικές ομάδες: αλλά οι τελικοί δεν ήταν τρεις – ήταν δυο. Η Λίβερπουλ είχε κερδίσει την Τότεναμ στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ και η Αρσεναλ είναι ηττηθεί από την Τσέλσι σε αυτόν του Γιουρόπα λιγκ. Οι επιτυχίες των αγγλικών ομάδων δεν είναι ανεξήγητες. Η Πρέμιερ λιγκ είναι το πρωτάθλημα με τα μεγαλύτερα έσοδα, όχι μόνο από την τηλεόραση αλλά και από τα εισιτήρια, τις χορηγίες και το merchandising. Υπάρχουνε πλέον στο νησί  προπονητές οι οποίοι ξέρουν πάρα πολύ καλά τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπως ο Ουνάι Έμερι που με την Αστον Βίλα αγωνίστηκε σε τελικό του Γιουρόπα λιγκ για έκτη φορά στην καριέρα του. Και υπάρχουν φυσικά και πάρα πολλοί καλοί και ακριβοί ποδοσφαιριστές.

Το ενδιαφέρον είναι ότι φέτος έφτασαν σε ευρωπαϊκούς τελικούς αγγλικές ομάδες οι οποίες δεν είναι καθόλου συνηθισμένες να κάνουν κάτι τέτοιο. Η Αστον Βίλα είχε να αγωνιστεί σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης από το 1982 όταν είχε κάνει την έκπληξη και είχε φτάσει στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών κερδίζοντας την Μπάγερν. Η Κρύσταλ Πάλλας, που θα δούμε απόψε, δεν είχε ποτέ της αγωνιστεί στην Ευρώπη και στην πρώτη συμμετοχή κατάφερε να φτάσει σε έναν τελικό. Αλλά και η Άρσεναλ που έχει σαφώς μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πείρα από την Αστον Βίλα και την Κρύσταλ Πάλας σε τελικό Τσάμπιονς λιγκ έχει να αγωνιστεί είκοσι χρόνια. Από την άλλη, σε κάθε περίπτωση, το σημάδι της ηγεμονίας μίας χώρας στην Ευρώπη είναι ακριβώς αυτό: οι διακρίσεις των ομάδων που δεν συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των παραδοσιακών φαβορί για τις κατακτήσεις τίτλων.

Πάντα έτσι συμβαίνει

Δεν συμβαίνει μόνο τώρα με τους Αγγλους αυτό. Το 1979 αγωνίστηκαν στους ημιτελικούς του τότε κυπέλλου UEFA τέσσερις γερμανικές ομάδες: μεταξύ αυτών ήταν η Μπάγερν Μονάχου που ευρωπαϊκούς τίτλους είχε και κέρδισε κι άλλους, αλλά η παρουσία της Στουτγκάρδης, της Γκλάντμπαχ και της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης που τελικά κατέκτησε τον τρόπαιο μαρτυρούσε την τότε πρόοδο του γερμανικού ποδοσφαίρου. Την δεκαετία του 90, όταν υπήρχε η ιταλική ηγεμονία, κατέκτησαν ευρωπαϊκά τρόπαια όχι μόνο η Μίλαν, η Ίντερ και η Γιουβέντους αλλά και η Λάτσιο, η Πάρμα και η Σαμπντόρια. Οι Ιταλοί είναι οι μόνοι που έχουν δει ομάδες τους να κερδίζουν τρεις τελικούς: τον Μάιο του 1990 η Μίλαν κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, η Σαμπντόρια το Κύπελλο Κυπελλούχων και η Γιουβέντους το κύπελλο UEFA. Κι όταν τους Ιταλούς διαδέχτηκαν οι Ισπανοί σε ηγεμονικό ρόλο είδαμε να πανηγυρίζουν κατακτήσεις τροπαίων (συνήθως την κατάκτηση του Γιουρόπα λιγκ) όχι μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα (που ασχολούνται με το Τσάμπιονς λιγκ), ούτε μόνο η Σεβίλλη και η Ατλέτικο Μαδριτης (που έχουν ευρωπαϊκές παραδόσεις) αλλά και η Βιγιαρεάλ, και η Βαλένθια, ενώ η Μπιλμπάο, η Αλαβές και η Εσπανιόλ αγωνίστηκαν σε τελικούς.

Τέσσερα χρόνια το ονειρεύονται

Εδώ και τέσσερα χρόνια οι Αγγλοι ονειρεύονται να κερδίσουν οι ομάδες τους και τα τρία ευρωπαϊκά τρόπαια, αλλά ανακάλυπταν ότι το πράγμα δεν είναι απλό. Στην διάρκεια της σεζόν φαίνεται η υπεροχή των ομάδων τους από τις υπόλοιπες καθώς χάρη στο ανταγωνιστικό τους πρωτάθλημα έχουν ρυθμό, πολλές λύσεις, και βέβαια αγωνιστική ταυτότητα - χωρίς αυτά στην Πρέμιερ λιγκ δεν στέκεσαι, κι αν τα έχεις ώστε να παίρνεις ευρωπαϊκό εισιτήριο μέσω αυτής, η Ευρώπη σου φαίνεται πιο εύκολη. Ωστόσο όλα αυτά τον Απρίλιο και τον Μάιο μετράνε λιγότερο. Τους μήνες που οι διοργανώσεις φτάνουν στα ημιτελικά και στα τελικά οι ίδιες ομάδες που όλη την χρονιά τρέχουν πολύ, συχνά συμβαίνει να περπατάνε: η κούραση που αθροίζουν εξαιτίας ενός πρωταθλήματος χωρίς εύκολα ματς (αλλά και εξαιτίας της συνεχούς τους προσπάθειας να διακριθούν στο κύπελλο Αγγλίας και στο Καραμπάο Καπ) τις γονατίζει. Εχουμε δει φυσικά και ομάδες τους να κερδίζουν τελικούς (όχι μόνο την Μάντσεστερ Σίτυ, την Τσέλσι, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά ακόμα και την Γουεστ Χαμ που κατέκτησε το Conference League) αλλά έχουμε δει και πολλές αγγλικές ομάδες που τον Μάρτιο έμοιαζαν απλησίαστες, τον Απρίλιο να αποκλείονται ή στους τελικούς να εμφανίζοντας αγνώριστες. Ωστόσο ακόμα και ήττες σε τελικούς ή ημιτελικούς δεν επιτρέπουν αμφισβήτηση της αγγλικής ηγεμονίας. Αυτή φαίνεται από τον συνολικό αριθμό των ομάδων που παίρνουν μέρος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.  

Θα μετρήσει;

Οι Αγγλοι δεν έχουν αποσπασματικές επιτυχίες: ισχύει για αυτούς το κάθε χρόνο και καλύτερα. Και οι Ιταλοί το 2023 είχαν ομάδες σε όλους τους τελικούς: είχαν την Ιντερ στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ (και την είδαν να χάνει από την Μάντσεστερ Σίτυ), την Φιορεντίνα στο Conference League (και τους πείραξε η ήττα της από τoν Ολυμπιακό) και την Αταλάντα που κέρδισε την Λεβερκούζεν στον τελικό του Γιουρόπα λιγκ. Αλλά εκείνη η επιτυχία τους ήταν μια φωτοβολίδα. Το ότι οι επιτυχίες των αγγλικών ομάδων θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια μοιάζει δεδομένο. Στην πραγματικότητα το μεγάλο ερωτηματικό των ευρωπαϊκών διοργανώσεων είναι αν θα φτάσουμε ποτέ να δούμε τελικούς μόνο με αγγλικές ομάδες. Αν ποτέ βρεθούν με δυο εκπροσώπους στο Conference League μπορεί να το δούμε κι αυτό. Στο μεταξύ απόψε ας δούμε τι θα κάνει η Κρύσταλ Πάλλας απέναντι στην Ράγιο Βαγιεκάνο. Δυο πρωτάρες σε τελικούς δεν επιτρέπουν προγνωστικά: να δούμε αν και πόσο θα μετρήσει το ότι η Κρύσταλ Πάλλας έρχεται από την Πρέμιερ λιγκ.