Η ιστορία του Ράφα Μπενίτεθ στον ΠΑΟ είναι αναμφίβολα μια ενδιαφέρουσα ιστορία, όχι τόσο για τον Παναθηναϊκό, οι οπαδοί του οποίου ζουν το πράγμα φτάνοντας κάποιοι τουλάχιστον στα όρια της απόγνωσης, αλλά για τους απλούς ποδοσφαιρόφιλους που αγαπάνε το σπορ και παρακολουθούν το πράγμα με περιέργεια. Χωρίς τον ερχομό του Ράφα το εφετινό πρωτάθλημα θα ήταν μάλλον βαρετό – παίζεται μέτρια μπάλα, όλοι φοβούνται να παίξουν μήπως χάσουν, την τελευταία αγωνιστική είδαμε μια μόνο νίκη. Αλλά με τον Μπενίτεθ δεν πλήττεις. Αν όπως πιστεύω εγώ όλο αυτό που συμβαίνει στον ΠΑΟ μοιάζει με σειρά ντοκιμαντέρ είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Κι ας έχει πολλά ακατανόητα.   

Προπονητές, παίκτες και διοικήσεις

Ας δούμε τα νέα δεδομένα. Ένας φίλος, οπαδός του Παναθηναϊκού με ρώτησε τις προάλλες αν τελικά ο Παναθηναϊκός για να κερδίσει την ΑΕΛ στη Λεωφόρο χρειάζεται να έχει προπονητή τον Μπενίτεθ κι αυτός να παρουσιάσει την καλύτερη δυνατή ενδεκάδα, να έχει την καλύτερη δυνατή στρατηγική και να κάνει και την καλύτερη διαχείριση στην διάρκεια του ματς. Του απάντησα ότι οι προπονητές έχουν μικρή βαρύτητα συνήθως στην εξέλιξη αυτού του είδους των παιχνιδιών. Αλλά είναι απαραίτητοι για κάτι άλλο: για να μαθαίνουν στις ομάδες τους να παίζουν καλό ποδόσφαιρο. Κι όσο ο ΠΑΟ δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο κάθε παιγνίδι του μπορεί να αποδειχτεί δύσκολο. Ακόμα και αυτό με την ΑΕΛ.

Αυτό είναι ένα λάθος που γίνεται στον ΠΑΟ χρόνια τώρα: συνδέονται τα αποτελέσματα με τους προπονητές κι όλοι έχουν ξεχάσει την δουλειά τους. Επειδή ο ΠΑΟ έχει ανάγκη από αποτελέσματα (δεκαπέντε χρόνια χωρίς πρωτάθλημα δημιουργούν μια ανάγκη απερίγραπτη…) ο κόσμος έχει δεχτεί πως η ομάδα χρειάζεται ένα προπονητή που να κερδίζει κι αν τον βρει θα λυθούν δια μαγείας τα προβλήματα. Μόνο που η συμμετοχή κάθε προπονητή στις νίκες είναι μικρή: η δουλειά του είναι να φτιάξει μια ομάδα που να μπορεί να παίζει όσο πιο καλά μπορεί με βάση το υλικό της, το γούστο του κόσμου, τις απαιτήσεις εντός της σεζόν κτλ – κατά τα άλλα οι παίκτες παίζουν και οι διοικήσεις διοικούν.

Όλα αυτά τα έχουν ξεχάσει στην Ελλάδα οι πιο πολλοί. Ολοι αποδίδουν στους προπονητές αυτό στο οποίο η συμμετοχή τους είναι μικρή, δηλαδή το αποτέλεσμα. Κι όταν αυτό δεν υπάρχει ο προπονητής γίνεται ο βολικός φταίχτης. Ο Μπενίτεθ δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση σε ένα τέτοιο περιβάλλον.    

Δύσκολες και εύκολες δουλειές

Βέβαια κι ο Μπενίτεθ για την ώρα μοιάζει ιδανικός άνθρωπος για να μας τρελάνει όλους. Κανείς δε γνωρίζει ποιος είναι ο Παναθηναϊκός του, δηλαδή ποιοι είναι οι βασικοί του, και οι αναπληρωματικοί του, αλλά ποιοι είναι οι ηγέτες του. Στον ΠΑΟ έχει δώσει πολύ λιγότερα απ’ όσα ο Σάββας Παντελίδης στην ΑΕΛ, την οποία ανέλαβε πολύ αργότερα από όταν ο Μπενίτεθ ανέλαβε τον Παναθηναϊκό. Το χέρι του Ισπανού στον Παναθηναϊκό φαίνεται λιγότερο από αυτό του Χρήστου Κόντη, που μεταμόρφωσε τον ΟΦΗ και τον οδήγησε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Προφανώς ούτε ο Κόντης ούτε ο Παντελίδης θα έπαιρναν ποτέ το συμβόλαιο που πήρε ο Μπενίτεθ από τον Παναθηναϊκό και θα τύγχαναν και της προβολής που έγινε στον Ισπανό όταν αυτός ήρθε στην Ελλάδα. Σίγουρα όμως κανείς από τους δύο δεν θα γινόταν πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής της UEFA - το θυμίζω γιατί κάποιοι νομίζουν ότι ο Μπενίτεθ ήρθε στην Ελλάδα από τα αζήτητα, ενώ μόνο έτσι δεν είναι. Και για να είμαστε δίκαιοι μαζί του η δουλειά του δεν είναι απλή. Ο καλός Παντελίδης έπρεπε πρώτα από όλα να σουλουπώσει την άμυνα της ΑΕΛ: παλιά του τέχνη κόσκινο. Ο Κόντης να ξυπνήσει τους κυνηγούς του ΟΦΗ. Ο Ισπανός πρέπει να αξιοποιήσει 9 νεοφερμένους και να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή.  

Το παράδοξο στην περίπτωση του Μπενίτεθ δεν είναι ότι έχει κάνει τον Παναθηναϊκό χειρότερο από ό,τι τον βρήκε: αν αυτό συμβαίνει είναι γιατί η ομάδα άλλαξε πάρα πολύ στις μεταγραφές του Ιανουαρίου και οι προσθήκες, όταν είναι πολλές, έχουν συχνά και αγωνιστικό κόστος. Οσο καλοί κι αν είναι οι νεοφερμένοι παίκτες θέλουν παιχνίδια, δουλειά και χρόνο προσαρμογής για να δώσουν ό,τι μπορούν. Με παίκτες εννέα παίκτες να έρχονται και δέκα να φεύγουν (και μερικούς να παραμένουν και να εξαφανίζονται) είναι λογικό ο Παναθηναϊκός να έχει σκαμπανεβάσματα. Δεν είναι ωστόσο λογικό να μην μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς μπορεί να κάνει καλά μετά από τέσσερις μήνες που δουλεύει με τον Ισπανό.

Η λάθος εντύπωση

Μετά το ντέρμπι του Καραϊσκάκη και τη νίκη με τον Ολυμπιακό δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να κερδίζει παιχνίδια στα οποία αμύνεται και περιμένει χτυπώντας σε αντεπιθέσεις με κυνηγούς γρήγορους και καλούς με την μπάλα. Ο Μπενίτεθ επιχείρησε να κάνει το ίδιο πράγμα στην Τούμπα κόντρα στον ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός ήταν κάκιστος. Αλλά το αληθινά παράδοξο είναι ότι δεν είναι πάντα κάκιστός. Στην Ευρώπη πήρε μια ισοπαλία με την Φερεντσβάρος αντιδρώντας, σε ένα ματς που συνολικά ήταν καλύτερος. Στάθηκε καλά με τη Ρόμα, που βρέθηκε να παίζει με παίκτη λιγότερο από νωρίς, αλλά σε εκείνο το δύσκολο ματς είχε και ο ΠΑΟ του κόσμου τις απουσίες. Δεν τα πήγε άσχημα με την Πλιζέν, την οποία και θα αντιμετωπίσει ξανά. Πήγε να γυρίσει ένα παιχνίδι με την ΑΕΚ, ενώ βρέθηκε με παίκτη λιγότερο και στο επόμενο απέναντι στην ίδια ομάδα ενώ ήταν καλύτερος της για ένα ημίχρονο έχασε με 4-0.

Το χειρότερο στην ιστορία είναι δύο δηλώσεις που έχει κάνει ο Μπενίτεθ και που πραγματικά με προβληματίζουν. Το πρώτο που είπε και κομμάτι τρομάζει είναι ότι ο ΠΑΟ χρειάζεται να ακολουθήσει το πλάνο του σε τρεις τουλάχιστον μεταγραφικές περιόδους για να αποκτήσει ρόστερ ανάλογο με αυτό που έχουν ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός. Το δεύτερο που είπε είναι ότι με βάση το υλικό που έχει η ομάδα του δεν μπορεί να παίξει ούτε άμεσο ποδόσφαιρο ούτε φυσικά ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας βασισμένο στην κατοχή της μπάλας. Αν αυτά τα πιστεύει δεν ξέρω τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει.

Υπομονή και βλέπουμε

Ή μάλλον ξέρω. Ο Μπενίτεθ πιστεύει ότι με το υλικό που έχει μπορεί να προετοιμάζει παιχνίδια στρατηγικής - ματς προσαρμοσμένα στο πως θα περιορίσει τον αντίπαλο και θα τον χτυπήσει στις αδυναμίες του. Αυτό προσπαθεί και ενίοτε τα καταφέρνει, αλλά δεν ξέρω πόσο αυτό ταιριάζει στον Παναθηναϊκό. Από την άλλη οι κραυγές διώξτε τον κτλ δεν βλέπω να έχουν και κανένα νόημα. Τι θα κερδίσει δηλαδή ο Παναθηναϊκός διώχνοντάς τον; Θα μπει στα paly off και θα πάρει την τέταρτη θέση; Σιγά το ιστορικό κατόρθωμα.

Οπότε τι κάνουμε; Ο ΠΑΟ πρέπει να κάνει υπομονή και απολογισμό στο τέλος της χρονιάς. Οι υπόλοιποι απλά μπορούμε να παρακολουθούμε το παράξενο αυτό ποδοσφαιρικό έργο που έχει ενδιαφέρον και γιατί δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε τη συνέχεια. Τα προηγούμενα δεν οδηγούν σε συμπεράσματα. Ο Τερίμ έφυγε μετά από ελάχιστο καιρό. Ο Γιοβάνοβιτς, που την πρώτη του σεζόν δεν κέρδιζε εκτός έδρας παιχνίδι για τέσσερις μήνες, έμεινε σχεδόν δυόμιση χρόνια. Αν δεν είναι απλό να καταλάβεις τι έχει στο μυαλό του ο Μπενίτεθ, είναι απίστευτα πιο δύσκολο να καταλάβεις τι έχει στο μυαλό του ο Γιάννης Αλαφούζος για τη συνέχεια...