Στα πολλά παράξενα που συμβαίνουν στον Ολυμπιακό τον τελευταίο καιρό να προσθέσω κι άλλο ένα: μια περίεργη αμφισβήτηση που έχει να κάνει με τον Ελ Καμπί. Ξεκίνησε από πέρυσι, όταν και είχαμε γκρίνιες για την απόδοσή του στα play off κυρίως. Κυκλοφόρησε τότε η άποψη πως κουράστηκε στα ματς του Μαρόκου στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, πως έχει το μυαλό του στο μουντιάλ κτλ. Τώρα, και με αφορμή το χαμένο πέναλτι κόντρα στον Ατρόμητο, ακούγονται πολλά. Αδικα; Πιθανόν.

Αλλά ένας προβληματισμός επιβάλλεται.  

Ο δύσκολος Αύγουστος κι ο δύσκολος Σεπτέμβρης

Κάθισα και κοίταξα λίγο τα προηγούμενα του ΕλΚαμπί με τον Ολυμπιακό. Ο χαρισματικός αυτός σκόρερ σπανίως ξεκινά την σεζόν του σκοράροντας κατά ρυπάς. Αύγουστο μήνα έχει σκοράρει δυο γκολ σε ένα ματς με την Λαμία (την σεζόν 24-25) και ένα πέρυσι (κόντρα στον Αστέρα στην πρεμιέρα στις καθυστερήσεις). Την πρώτη του σεζόν στον Ολυμπιακό  (2023-24) όχι μόνο δεν σκόραρε αλλά δημιουργούσε και ερωτηματικά με την απόδοσή του. Τα έσβησε γρήγορα.            

Τα πάει κάπως καλύτερα τον Σεπτέμβρη, αλλά όχι πάντα. Την πρώτη του σεζόν, μετά το νωχελικό αυγουστιάτικο ξεκίνημα, πήρε φόρα κι έβαλε 7 γκολ ζώντας τον πιο παραγωγικό του Σεπτέμβρη. Σκόραρε εναντίον της Λαμίας (3 Σεπτεμβρίου), στο ντέρμπι με την ΑΕΚ (17 Σεπτεμβρίου), πέτυχε δυο γκολ στο ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στους ομίλους του Europa League απέναντι στη Φράιμπουργκ (21 Σεπτεμβρίου), και συνέχισε βάζοντας ένα γκολ στην Κηφισιά (24 Σεπτεμβρίου) και ακόμη δυο στον Άρη (27 Σεπτεμβρίου). Αλλά αυτό είναι μάλλον η εξαίρεση στον κανόνα.

Την επόμενη σεζόν, με τον Μεντιλίμπαρ πλέον προπονητή, δεν πέτυχε γκολ αν και αγωνίστηκε κανονικά σε όλα τα παιχνίδια του πρωταθλήματος (όπως στο 0-0 με τον Παναιτωλικό και στην ήττα από τον Άρη με 1-0) καθώς και στην πρεμιέρα του Europa League κόντρα στη Λυών. Και πέρυσι άργησε να πάρει μπροστά. Σημείωσε ένα γκολ στην ευρεία νίκη του Ολυμπιακού με 5-0 επί του Πανσερραϊκού (13 Σεπτεμβρίου) και ένα γκολ στο ισόπαλο 1-1 ντέρμπι απέναντι στον Παναθηναϊκό (21 Σεπτεμβρίου) στη Λεωφόρο. Είτε αρχίζει φουριόζος (σπάνια...), είτε όχι, στη συνέχεια βρίσκει τα συνηθισμένα για αυτόν είκοσι γκολ το χρόνο (τουλάχιστον) από τα οποία τα 18 είναι σταθερά στο πρωτάθλημα.

Αν αυτά τα πράγματα τα είχαμε στα υπόψιν μας δεν θα συζητούσαμε τον ΕλΚαμπί. Πόσο μάλλον όταν φέτος από τα δυο γκολ που έχει πετύχει ο Ολυμπιακός σε τρια ματς έχει πετύχει το ένα. Αν η συζήτηση φούντωσε είναι γιατί έχασε το πέναλτι κόντρα στον Ατρόμητο. Κι αν πολλοί δυσαρεστήθηκαν, σε σημείο να ανησυχούν για το αν μεγάλωσε, αν έχασε την ρέντα του κτλ, αυτό συμβαίνει γιατί τον είδαν να χτυπά ένα πέναλτι με τον τρόπο που το χτύπησε.

Ο σωστός προβληματισμός θα έπρεπε να αφορά αυτό το γεγονός δηλαδή το γιατί ο Ελ Καμπί έκανε αυτού του τύπου την ανόητη εκτέλεση. Δεν είναι πρώτη φορά που χάνει πέναλτι. Έχει μάλιστα ξαναχάσει πέναλτι εκτελώντας το με αυτό τον τρόπο: το έπαθε σε ένα ματς κόντρα στον Αρη όταν ο τερματοφύλακας Κουέστα έμεινε όρθιος και μπλόκαρε την μπάλα σαν σε προπόνηση. Αλλά τότε ο Ολυμπιακός προηγούταν και το πέναλτι δεν εκτελέστηκε δέκα λεπτά πριν το τέλος του ματς.  

Ένα βήμα παρακάτω

Από τον ΕλΚαμπί περιμένεις σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή ενός παιχνιδιού που μάλιστα γίνεται στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος να έχει μια διαφορετική απόφαση. Κανείς δεν έχει συμβόλαιο με την ευστοχία από τη βούλα του πέναλτι. Αλλά άλλο να αστοχήσεις, άλλο να κάνεις αυτό που έκανε ο Μαροκινός. Γιατί το έκανε; Γιατί έχει λίγο κακομάθει εξαιτίας της απόλυτης εμπιστοσύνης του Μεντλίμπαρ. Πέρσι γύρισε από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής και καλά καλά πριν κατέβει από το αεροπλάνο βρέθηκε στο γήπεδο για να παίξει εναντίον της Λεβερκούζεν, λες και ο Ολυμπιακός δεν είχε κανένα άλλο ποδοσφαιριστή. Στη συνέχεια και μολονότι όλοι βλέπαμε την κόπωση που απέκτησε παίζοντας για την Εθνική του ομάδα, χρησιμοποιούταν συνεχώς βασικός και γιατί στο μεταξύ είχε φύγει ο Γιαρεμτσουκ που βαρέθηκε να παριστάνει την ρεζέρβα ακόμα και όταν ο ΕλΚαμπί βρισκόταν στο Μαρόκο.

Φέτος πήγαμε ένα βήμα παρακάτω. Ο Μαροκινός δεν είναι απλώς βασικός και στα τρια παιχνίδια που ο Ολυμπιακός έχει δώσει, αλλά δεν είχε σε αυτά ούτε αναπληρωματικό! Με τους Ταρέμι Γιάρεμτσουκ και Κλέιτον εκτός, και στα ματς με την Ναϊμέγκεν και φυσικά κόντρα στον Ατρόμητο, ο Μαροκινός ήξερε ότι από το γήπεδο δεν θα βγει ποτέ, όποια κι αν ήταν η απόδοσή του. Και όποιος κι αν ήταν ο τρόπος που θα διάλεγε για να χτυπήσει ένα κρίσιμο πέναλτι.

Ομορφαίνει δυο χρόνια τα πάντα

Είναι άδικη η εμπιστοσύνη του Μεντιλίμπαρ; Όχι φυσικά. Ο ΕλΚαμπί υπήρξε η αληθινή τύχη του Βάσκου προπονητή από την αρχή που βρέθηκε εδώ. Πίσω από κάθε μεγάλη νίκη του Μεντιλίμπαρ υπάρχουν προσωπικά γκολ του Μαροκινού που δεν επέτρεπαν για καιρό καμία συζήτηση για την επιθετική δυσκολία. Κόντρα στην Μακάμπι κάποτε με ένα γκολ με «ψαλίδι» ο Μαροκινός έχει μετατρέψει ένα τυφλό γέμισμα σε ασίστ. Με την Αστον Βίλα στο Καραϊσκάκη έχει σκοράρει μετά από γέμισμα του τερματοφύλακα. Το ίδιο το ιστορικό του γκολ κόντρα στην Φορεντίνα έρχεται από μια τυφλή βαθιά μπαλιά του Εσε, σε μια φάση που ένας Θεός ξέρει πως ο ΕλΚαμπί έχει καταφέρει να στείλει τη μπάλα στα δύχτια. Ο τρόπος του Βάσκου στην επίθεση προβλέπει συγκεκριμένα πράγματα: ο ΕλΚαμπί ήταν που τον ομόρφυνε.

Πέρυσι το μπλοκάρισμά του έβγαλε στο φως τις αδυναμίες. Κι ο προπονητής το γνωρίζει και τον στηρίζει. Αλλά χρειάζεται μέτρο.  Αν ένα ποδοσφαιριστή τον κάνεις να πιστέψει ότι είναι αναντικατάστατος τέτοιου τύπου αποφάσεις σαν το πέναλτι που χτύπησε με τον Ατρόμητο θα προκύψουν. Για ποδοσφαιριστές μιλάμε: όχι για καθηγητές πανεπιστημίου της λογικής.

Ο Μαροκινός δεν έχασε το πέναλτι επίτηδες. Ήθελε να σκοράρει με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο για να δείξει ότι όλη αυτή η εμπιστοσύνη που υπάρχει στο πρόσωπό του είναι απολύτως δικαιολογημένη. Απλώς αντί να σκέφτεται πως πρέπει να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να προηγηθεί, ήθελε να αποσπάσει χειροκροτήματα από την εξέδρα δείχνοντας ότι παραμένει ο πιο προικισμένος ποδοσφαιριστής του - και γι’ αυτό άλλωστε δεν χρειάζεται καλά καλά αναπληρωματικό. Κι ας έχει χάσει λόγω μουντιάλ την μισή προετοιμασία.  

Κομμάτι δύσκολο

Ποδοσφαιριστή που τον κακομαθαίνεις θα σου κάνει τέτοια. Όποιος κι αν είναι κι όποια και αν είναι η προσφορά του ο παίκτης δεν πρέπει να νοιώθει πως θα είναι πάντα και ό,τι κι αν κάνει βασικός. Ο Ολυμπιακός αποφάσισε να επενδύσει σε ένα νεαρό παιδί, τον 23χρονο χαρισματικό Μεξικανό Γκονζάλες. Θέλω πραγματικά να δω αν αυτός θα καταφέρει να βγάλει τον ΕλΚαμπί από την εντεκάδα. Να παίξει δίπλα του όπως πέρσι ο Ταρέμι ή πρόπερσι σε κάποιες περιπτώσεις ο Γιάρεμτσουκ το βλέπω πολύ πιθανό. Να καθίσει ο ΕλΚαμπί στον πάγκο μου μοιάζει κομμάτι δύσκολο. Ακόμα κι αν εκτελέσει και χάσει κι άλλο πέναλτι με τον ίδιο τρόπο. Γιατί ο Μαροκινός είναι παιδί του κόουτς κι ο κόουτς τα παιδιά του τα στηρίζει.

Τα παιδιά μαζί του

Το ίδιο κάνουν και τα παιδιά του. Τον σέβονται, τον εκτιμούν και παίζουν για αυτόν. Κι απ’ ό,τι βλέπω τα παιδιά του Μεντιλίμπαρ αυτό τον καιρό, ίσως επειδή σκέφτονται πολύ τον προπονητή τους, έχουν λίγο άγχος. Μπορεί να είναι τυχαίο αλλά μπορεί και όχι αλλά ξαφνικά ο ΕλΚαμπί χάνει πέναλτι, ο Φορτούνης αποβάλλεται για πρώτη φορά στην καριέρα του με την Ναϊμέγκεν κι ο Ροντινέι αποβάλλεται επίσης στο ματς με τον Ατρόμητο, όταν μάλιστα ο Ολυμπιακός κέρδιζε και δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει εκνευρισμός. Ολοι είναι παλιοί, όλοι θα πρεπε να συμβουλεύονται την εμπειρία τους. Να είχαν άγχος οι νεοφερμένοι θα το καταλάβαινα. Οι παλιοί δεν το περίμενα. Αλλά η σχέση με τον κόουτς είναι καθώς φαίνεται στενότατη. Η όποια δυσκολία του γίνεται και δυσκολία των παιδιών του. Συνέβαινε στον Ολυμπιακό κάποτε και με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς: αν τον συζητούσαν «θόλωναν» οι παίκτες που τον αγαπούσαν.   

Δεν είναι κακό να παίζεις για τον προπονητή. Αλλά είναι καλύτερο να σκέφτεσαι πάντα λίγο πιο πολύ την ομάδα.