Στο για πολλούς και διάφορους λόγους χωρίς φαβορί πρωτάθλημα που ξεκίνησε χθες η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και εκτός έδρας ο Αρης έκαναν μια καλή πρεμιέρα παίρνοντας νίκες με διαφορετικούς τρόπους απέναντι στον Ηρακλή, τον Ατρόμητο και την Καλαμάτα αντίστοιχα. Υπήρξαν στα παιγνίδια τους αρκετά που χρήζουν υπογράμμισης, μολονότι είμαστε στο πρώτο κιόλας ματς. Συμπεράσματα απαγορεύονται – οι επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες.

Η καλύτερη πρόβα

Η ΑΕΚ έπρεπε απέναντι στον Ηρακλή να κάνει μια νίκη και μια καλή εμφάνιση για τρείς λόγους. Πρώτον για να ξεκινήσει ήρεμα την χρονιά – είχαν προηγηθεί η απώλεια του Σούπερκάπ από τον ΟΦΗ και η επαγγελματική ισοπαλία με την Λέφσκι, αποτελέσματα δεκτά λόγω της εποχής, αλλά που δεν σκόρπισαν ενθουσιασμό. Δεύτερον η νίκη και η καλή εμφάνιση ήταν πράγματα απαραίτητα ενόψει της ρεβάνς στα play off του Τσάμπιονς λιγκ απέναντι στην πρωταθλήτρια Βουλγαρίας: δεν ξέρω αν ο Μάρκο Νίκολιτς έκανε ένα είδος γενικής δοκιμής απέναντι στον Ηρακλή, αλλά αν αυτό υπήρξε η πρόβα ήταν απολύτως επιτυχημένη. Το τρίτο χρήσιμο ήταν ότι η ΑΕΚ έπρεπε να στείλει ένα σημάδι απέναντι στους ανταγωνιστές της ότι ξεκινά περισσότερο έτοιμη από όλους. Κι αυτό το έδειξε.

Ο Νίκολιτς έχει στο μυαλό του την αξιοποίηση των νεοφερμένων και θέλει να δείξει αμέσως ότι τους υπολογίζει όλους. Χθες ξεκίνησε τον Βιτάλις δίπλα στον Μάριν και έδωσε φανέλα βασικού στον Ζουμπκοφ: οι υπόλοιποι εννέα ήταν οι γνωστοί συνήθως βασικοί του με τον Γκατσίνοβιτς να κερδίζει την θέση από τον Κοϊτά.

Η σταδιακή άνοδος της απόδοσης των δυο νεοφερμένων ομόρφυνε την εικόνα της πρωταθλήτριας που κατά τα άλλα μας θύμισε με το καλημέρα πολλές από τις περσινές αρετές της. Η ΑΕΚ ξέρει να παίζει με δυο κυνηγούς καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα: ο Βάργκα και Γιόβιτς την βοηθάνε στην έδρα της να ξεκινά τα ματς στο 1-0 – χθες ο Ούγγρος σκόραρε στην πρώτη τελική του ενώ ο Σέρβος έδειξε πως μετά την περσινή χρονιά της επιστροφής του είναι έτοιμος να βάλει τριάντα γκολ στην σεζόν! Η άμυνα ήταν σχεδόν αψεγάδιαστη (ο Ηρακλής δεν απείλησε σε πιο πολλές από τρεις φάσεις κι αυτό γιατί δεν έκαναν την καλύτερη δουλειά οι χαφ) και φυσικά ο πάγκος είναι πάντα γεμάτος από παίκτες έτοιμους να βοηθήσουν: ο Ζίνι μπήκε και σκόραρε, αλλά και ο Κουτέσα και ο Μάγερ εμφανίστηκαν κεφάτοι.

Μόνος αστερίσκος ότι όλα αυτά έγιναν απέναντι στον Ηρακλή η εμφάνιση του οποίου δεν ήταν καν θλιβερή: ήταν αχαρακτήριστη. Ο Ηρακλής θα μπορούσε να χάνει με 5-0 στο ημίχρονο, δεν είχε τίποτα που να δείχνει πως έχει Ιταλό προπονητή και θα πρέπει να ξεχάσει γρήγορα το ματς. Ο Ματσάρι, που έκανε τρεις αλλαγές στο ημίχρονο, μάλλον δεν έχει ακόμα καταλάβει τι παίκτες έχει στα χέρια του. Είναι νωρίς, αλλά δεν υπάρχει ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις μια πρώτη καλή εντύπωση. Το 4-0 με το οποίο ο Ηρακλής έχασε τελικά είναι μάλλον κολακευτικό. Ας πούμε ότι για αυτόν το πρωτάθλημα δεν ξεκίνησε ακόμα κι ας περιμένουμε να τον δούμε προσεχώς. Αλλιώς όλοι το ξέρουμε πως με τον Μονεμβασιώτη πρόεδρο δεν θα βλέπουμε τον Ματσάρι στον πάγκο του για καιρό.

Προσπάθεια για νέα αρχή

Αν η ΑΕΚ έκανε κάτι σαν επίδειξη δύναμης ο Ολυμπιακός ήταν σαν να έδειχνε ότι έχει καταλάβει ότι πρέπει να αλλάξει – και πολύ. Κέρδισε τον επιθετικά ανύπαρκτο Ατρόμητο με 1-0 με ένα γκολ του Κάρμο στο 82΄στην εξέλιξη μιας εκτέλεσης κόρνερ κι ενώ δυο λεπτά πιο νωρίς ο ΕλΚαμπί είχε χάσει πέναλτι γιατί είχε την φαεινή ιδέα να το χτυπήσει αλά Πανένκα – το χει ξανακάνει: ο Χουτεσιώτης που είχε ζεσταθεί πρώτα έπεσε και μετά πρόλαβε και σηκώθηκε για να μπλοκάρει την μπάλα! Η εκτέλεση από τον Μαροκινό φορ ενός πέναλτι με τέτοιο τρόπο, αλλά και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός ξεκινά την σεζόν του με δυο αποβολές έμπειρων παικτών του (μετά τον Φορτούνη στην Ολλανδία χθες αποβλήθηκε και ο Ροντινέι) δείχνει ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται και δουλειά σε άλλα πολλά εκτός από τα αγωνιστικά του. Στα οποία υπήρξε απλώς λίγο βελτιωμένος κι όχι γιατί κέρδισε. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως αν δεν κέρδιζε, οι κρίσεις θα ήταν διαφορετικές: όχι πάντως οι δικές μου.

Ο Ολυμπιακός πέταξε ένα ημίχρονο (το πρώτο) όπως έκανε σε αντίστοιχα ματς και πέρυσι. Για περίπου μια ώρα ζούσε και ανέπνεε χάρη στις πρωτοβουλίες του Φορτούνη που έμοιαζε ο μόνος εμπνευσμένος στο γήπεδο: ο τρόπος που σημαδεύει τον ΕλΚαμπί στο 48΄στην επι της ουσίας πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Ολυμπιακού είναι εξαιρετικός. Ο Μεντιλίμπαρ ωστόσο, σε μια καλή βραδιά του, πήρε το ρίσκο να τον βγάλει από το γήπεδο γιατί έβλεπε πως με το πέρασμα της ώρας ο Ολυμπιακός γινόταν στατικός και προβλέψιμος: πέρασε τον Ρόκα που με τις εμπνεύσεις και την ταχύτητα του έκανε τον Ολυμπιακό τουλάχιστον πιο γρήγορο. Βοήθησαν σε αυτό και οι υπόλοιπες αλλαγές (ο Ζότα και ο Τικνιζιάν έδωσαν κίνηση στο πλάι, ο Σιπιόνι κέρδισε μπάλες κι απελευθέρωσε τους Ζέλσον και Εσε κι ο Κάρμο σκόραρε) και στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός έμοιαζε πιο λογική ομάδα: στο πρώτο χτυπούσε στο μάτι η δυσκολία συνύπαρξης του Μουζακίτη με τον Σα – είναι δύσκολο να παίξουν μαζί δυο παιδιά κάτω από 21 χρονών που κάνουν περίπου την ίδια δουλειά.

Η βελτίωση της εικόνας (θα λεγα ότι αυτή απλά προέκυψε γιατί βρέθηκε στο γήπεδο μια λογική ενδεκάδα…) έφερε τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες κι ένα γκολ στην επανάληψη και κάμποση πίεση στο τελευταίο μισάωρο, αλλά το πιο ενθαρρυντικό ίσως είναι ότι έβλεπες μια ομάδα με θέληση που παιδευόταν να σου δείξει ότι θέλει να παίξει λίγο διαφορετικά από αυτό στο οποίο έχει συνηθίσει: η μπάλα κρατήθηκε πιο πολύ χαμηλά, οι νεοφερμένοι ήθελαν να παίξουν κανονικό ποδόσφαιρο, ενώ έφτασαν σε θέση βολής και παίκτες που το κάνουν σπάνια όπως ο Μπρούνο και ο Εσε. Ωστόσο ο Ολυμπιακός θα γίνει καλύτερος σε αυτού του τύπου τα ματς μόνο αν μάθει να μπαίνει πιο δυνατά και να σκοράρει νωρίς κι όταν οι παίκτες του σταματήσουν να φοβούνται να πατήσουν περιοχή – κυρίως οι μέσοι του.

Στο μεταξύ έχει διαμορφωθεί μια συνθήκη με βάση την οποία την δεδομένη στιγμή, μετά από ένα τέτοιο καλοκαίρι και με εκκρεμείς πολλές μεταγραφικές επιθέσεις, μετράνε πραγματικά μόνο οι νίκες, καθώς απαιτήσεις καλού ποδοσφαίρου από ένα ασχημάτιστο ρόστερ δεν μπορεί να υπάρχουν. Κι αυτό σίγουρα βοηθά τον Μεντιλίμπαρ. Η αντίληψή του για το ποδόσφαιρο είναι απλή και μας ξέρει καλά: αν κερδίζεις, σε αποθεώνουν. Το πως δεν ενδιαφέρει κυρίως το γηπεδικό κοινό της ομάδας που χθες τραγουδούσε το όνομά του γιατί ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Ατρόμητο με ένα γκολ στο 82΄περίπου όπως πέρυσι είχε κερδίσει τον Αστέρα Τρίπολης με γκολ στο 90΄.

Νέος Αρης, τρομερό φινάλε          

Στο τέλος κέρδισε την Καλαμάτα και ο Αρης. Χρειάστηκε μια έμπνευση του Γρηγορίου: να στείλει τον στόπερ Φαμπιάνο να κάνει τον σέντερ φορ δίπλα στον Μορόν και τον Αλφαρελά όταν ο Αρης βρέθηκε με παίκτη παραπάνω. Ο Φαμπιάνο βρήκε στις καθυστερήσεις δύο γκολ και λύγισε την Καλαμάτα όμως όσο μέτρησαν τα γκολ του στόπερ του Αρη και η έμπνευση του προπονητή του, άλλο τόσο μέτρησε και η ανόητη αποβολή του πολύ καλού Μπολιβάρ που άφησε τους γηπεδούχους με παίκτη λιγότερο για δέκα λεπτά – αποδείχτηκαν πολλά. Αντίθετα από τον Ηρακλή η νεοφώτιστη Καλαμάτα μοιάζει κανονική ομάδα, με ατέλειες και προβλήματα στην άμυνα, αλλά και με ποιότητα στην επίθεση: η νίκη του Αρη είναι μεγάλη, κυρίως γιατί είναι το είδος της νίκης που πέρυσι δεν θα έπαιρνε ποτέ.

Ο Αρης είναι αρκετά διαφορετικός, αλλά μοιάζει να έχει πιο πολλές λύσεις: είναι παράξενο να βλέπεις τον Μορόν, τον Αλφαρελά και τον Μπουσαϊντ να έρχονται από τον πάγκο! Ο βασικός στόχος του πρέπει να είναι να κάνει τον κόσμο του να ξεχάσει γρήγορα την περσινή του χρονιά. Με τέτοιες νίκες ακόμα κι αυτό γίνεται.    

(Gazzeta.gr, Αυγουστος του 2026)