Βαριέμαι τις συζητήσεις για την διαιτησία που γίνονται ειδικά φέτος γιατί όλα όσα λέγονται τα έχω ξανακούσει. Πολύ φοβάμαι πως λέγονται για να λέγονται. Δεν παράγουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Και δεν αποκλείεται όποιος τις προκαλεί, να πάθει και ζημιά και ας φαίνεται ότι στην Ελλάδα όποιος γκρινιάζει μπορεί να έχει μια καλή αντιμετώπιση ενώ όποιος δεν γκρινιάζει θεωρείται κορόιδο. Αν ο σκοπός όσων γκρινιάζουν είναι να δείχνουν ότι δεν είναι κορόιδα, ας μην ανησυχούν: κανείς δεν το πιστεύει. Αλλά και κανείς δεν πιστεύει πως γκρινιάζοντας αλλάζεις κάτι.   

Κάνει ό,τι θέλει

Ο Νορβηγός διαιτητής Σάγκι και οι συνεργάτες του που ήταν στο VAR στο παιχνίδι της ΑΕΚ με τον Άρη στο Βικελίδης έκαναν ένα βαρύ λάθος αποφασίζοντας να ακυρώσουν το γκολ του Ντουντού για ένα φάουλ στον Ζοάο Μάριο στην αρχή της φάσης - φάουλ που δεν φαίνεται να υπάρχει. Το λάθος αυτό δημιουργεί δυστυχώς την κακή βεβαιότητα ότι ακόμα και στον καιρό του VAR υπάρχουν περιθώρια για ερμηνείες φάσεων δηλαδή για κρίσεις διαιτητών που δεν βασίζονται σε εφαρμογή κανονισμού, αλλά στην διάθεσή τους. Όπου ακούγεται η λέξη «ερμηνεία» να ξέρετε ότι αυτό σημαίνει ότι ο διαιτητής μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Κι όταν ο διαιτητής μπορεί να κάνει ό,τι θέλει όλοι πιστεύουν ότι επηρεάζοντάς τον μπορεί να έχουν κάποιο όφελος. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν πως αυτό είναι πρόβλημα. Το θέμα είναι πως λύνεις το πρόβλημα.

Ερμηνείες και κακοπιστία

Ας υποθέσουμε ότι όλες οι ομάδες θέλουν απλά καλές διαιτησίες, δηλαδή να μην αδικούνται ποτέ. Μπορεί να γίνει αυτό; Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αποδεικνύουν ότι δεν είναι καθόλου απλό. Πέρα από τα λάθη υπάρχει και κακοπιστία. Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών, στους οποίους οι ομάδες απευθύνονται όταν γκρινιάζουν, πιστεύουν πως όταν μιλάμε για διαιτητές δεν υπάρχει ανθρώπινο λάθος. Όταν το λάθος το κάνει Ελληνας αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι επηρεάζεται από τους ανθρώπους της ΕΠΣ από την οποία προέρχεται ή ότι το κάνει γιατί χρωστάει σε αυτούς που τον βοήθησαν να φτάσει στην μεγάλη κατηγορία ή σε αυτούς που τον έκαναν διεθνή. Για να σταματήσει όλη αυτή η καχυποψία επιλέχθηκαν ως λύση οι ξένοι διαιτητές. Και τα δικά τους τα λάθη όμως με τον καιρό έχουν σταματήσει να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινα. Δίνονται πλέον για αυτά διάφορες ερμηνείες - πάλι στην συζήτηση προκύπτει η καταραμένη «ερμηνεία». Δηλαδή το αδιέξοδο.

Οι φωνές και το αυτογκόλ

Επειδή είναι δύσκολο κάποιος να ισχυριστεί σοβαρά ούτε ένας Νορβηγός πχ επηρεάζεται από δεν ξέρω ποιον, η γκρίνια καταλήγει στον αρχιδιαιτητή και στις επιλογές του. Λένε πχ όλοι ότι θα πρέπει να είναι προσεκτικότερος, ότι πρέπει να φέρνει καλύτερους, ελίτ κτλ. Δεν έχω αντίρρηση. Ο Λανουά, για τον οποίο γίνεται πολύς λόγος, νόμιζε φέτος ότι θα αρκούσε μια συμφωνία του με την γερμανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου για να λυθεί το πρόβλημα: θα έρχονταν οι Γερμανοί και θα τα έκαναν όλα τέλεια. Οταν όμως σε ένα πρωτάθλημα έρχονται συνεχώς οι ίδιοι διαιτητές, είναι δεδομένο ότι στην πρώτη στραβή κάποιος θα πει πως από τη στιγμή που έρχονται συνεχώς οι ίδιοι κάποιοι μπορούν και να τους επηρεάζουν καθώς με τον καιρό τους γνωρίζουν. Και το γαϊτανάκι των υποψιών θα ξεκινήσει.

Κάπως έτσι προκύπτουν οι φωνές. Όμως οι φωνές έχει αποδειχτεί ότι δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Αν όποιος φωνάζει κερδίζει το πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός δεν θα έχει 15 χρόνια να κερδίσει τον τίτλο: θα είχε κάνει το μεγαλύτερο σερί κατακτήσεων πρωταθλημάτων στον κόσμο. Είναι αλήθεια ότι γκρινιάζοντάς μπορεί κάτι να πάρεις, αλλά από την άλλη κινδυνεύεις να πείσεις τους παίκτες σου ότι δεν θα κερδίσουν το πρωτάθλημα ό,τι και να κάνουν. Αυτό είναι ένα αληθινό αυτογκόλ που στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου το έχουν σημειώσει όλοι, όταν το μέτρο χάνεται.

Υπάρχει σύστημα;

Δεν θέλω να αποφύγω την ερώτηση για το αν υπάρχει ένα σύστημα κεντρικής καθοδήγησης στην διαιτησία σήμερα. Αν υπάρχει, αυτοί που έχουν την ευθύνη του είναι κομμάτι ανίκανοι καθώς στην κορυφή του πρωταθλήματος υπάρχουν τρεις ομάδες και το σύστημα αποκλείεται να δουλεύει και για τις τρεις δεδομένο ότι το πρωτάθλημα το κερδίζει ένας. Εγώ νομίζω ότι το τελευταίο πανίσχυρο σύστημα που υπήρξε και λειτούργησε ήταν εκείνο της «εξυγίανσης» στην διετία 2017-18. Σκοπός τότε ήταν να μην πάρει κανένα σφύριγμα ο Ολυμπιακός. Οποιοι το σχεδίασαν το πράγμα πίστευαν ότι έτσι θα υπάρξει ηρεμία και χαρά, αλλά το πράγμα διαλύθηκε όταν ο Ιβάν Σαββίδης μπούκαρε στο γήπεδο σε εκείνο το αξέχαστο ΠΑΟΚ - ΑΕΚ. Μετά ο Ολυμπιακός έφερε τον Πέδρο Μάρτινς. Του έδωσε χρόνο, έκανε καλές μεταγραφές,  κέρδισε τρία πρωταθλήματα με καμιά εικοσαριά βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, έκανε ευρωπαϊκές πορείες άλλαξε νοοτροπία και χάρη σ’ αυτό έφτασε και στην κατάκτηση του Conference league σε μια χρονιά μάλιστα που στο πρωτάθλημα είχε τερματίσει τρίτος.

Κάπως έτσι μειώθηκε η επιρροή των διαιτητών στην έκβαση των πρωταθλημάτων: οι διαιτητές μπορεί να κάνουν λάθη, αλλά δεν θυμάμαι πλέον να κρίνουν τίποτα. Η ΑΕΚ κέρδισε το τελευταίο πρωτάθλημα με τον Αλμέιδα γιατί κατέρρευσε ο Παναθηναϊκός στο τέλος: κανείς διαιτητής δεν τον πείραξε, ίσα-ίσα. Προ διετίας το πρωτάθλημα το πήρε ο ΠΑΟΚ στα play off γιατί δεν άντεξε η ΑΕΚ: ούτε αυτό το πρωτάθλημα θυμάμαι να κρίνεται από διαιτητικά σφυρίγματα. Πέρσι ο Ολυμπιακός έκανε το νταμπλ με την κεκτημένη ταχύτητα που του έδωσε η κατάκτηση του Conference league: όλα κρίθηκαν στο τέλος όταν η ΑΕΚ έγραψε ένα κακό σερί χωρίς προηγούμενο - ο ΠΑΟΚ κι ο ΠΑΟ είχαν βγάλει τα μάτια τους νωρίτερα χωρίς να τους φταίνε οι διαιτητές.

Ο Σάββας είχε δίκιο

Υπάρχει πρόβλημα ελληνικής διαιτησίας; Σαφώς και υπάρχει γι’ αυτό έρχονται ακόμα ξένοι διαιτητές. Αλλά δεν βλέπω λύση. Αν γυρίσουν στα ντέρμπι οι Ελληνες θα συμβούν χειρότερα. Να βρεθεί κάπου μια μαγική χώρα με ξένους διαιτητές που δεν θα κάνουν κανένα λάθος το βλέπω δύσκολο. Να πιστέψουμε ξαφνικά ότι ένα λάθος μπορεί να είναι ανθρώπινο, επίσης μοιάζει απίθανο. Να σταματήσουν να ασχολούνται με την διαιτησία  οι παράγοντες πάλι δεν το βρίσκω πιθανό: οι πιο πολλοί αυτό ξέρουν αυτό κάνουν και υπάρχει κι ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, πρώην διαιτητές, παραγοντίσκους κτλ που τους σπρώχνει να ασχολούνται. Οπότε τι μένει; Μένει αυτό που έλεγε κάποτε ο Σάββας Θεοδωρίδης. Να έχεις μια ομάδα η οποία να είναι τόσο δυνατή ώστε να κερδίζει και τους διαιτητές - για την ακρίβεια να είναι όσο καλή χρειάζεται ώστε να μην χρειάζεται την βοήθεια τους και να μπορεί άνετα να ξεπερνά και τα λάθη τους.

Αυτό είναι που λείπει

Καλές είναι οι συζητήσεις και οι ανακοινώσεις, αλλά δε λύνουν κανένα πρόβλημα. Το ότι ο Λεβαδειακός έχει την πρώτη επίθεση του πρωταθλήματος, θα πρέπει να είναι λόγος προβληματισμού κυρίως όσων αυτό το πρωτάθλημα θέλουν να το κερδίσουν. Φυσικά χρειάζεται προβληματισμός και για τον Λανουά. Είναι δύσκολο να περιμένεις ότι θα βελτιώσει την ελληνική διαιτησία κάποιος που από το φόβο του να πάρει θέση για τις αμφισβητούμενες φάσεις της κάθε αγωνιστικής κατέληξε να καταργήσει τα βίντεο στα οποία μιλούσε για αυτές. Αλλά άλλο είναι ο Λανουά κι άλλο το ποδόσφαιρο: μην τα μπερδεύουμε. Ακόμα κι αν βρεις τον καλύτερο αρχιδιαιτητή, αυτός είναι δύσκολο να σε βοηθήσει να παίξεις καλό ποδόσφαιρο: αυτό είναι που λείπει. Το βλέπουν όλοι. Αλλά η συζήτηση γιατί αυτό λείπει είναι δύσκολη. Οπότε ας μιλάμε για τον Τσιμεντερίδη, τον Σάγκι, τον Φωτιά, τον Κατοίκο και την συνάντηση της Παναγιώτας. Είναι εύκολο. Αλλά δεν σε βοηθά να παίξεις μπάλα της προκοπής. Κι αυτό είναι που λείπει, γιατί οι πιο πολλοί για αυτό δεν ενδιαφέρονται. Νίκες θέλουν. Το μαγικό χαλάκι δηλαδή που τα σκεπάζει όλα…