Ο Ολυμπιακός κέρδισε στον πρώτο από τους τελικούς της Α1 τον ΠΑΟ με 82-76 στο ΣΕΦ σε ένα ματς από τα πιο παράξενα των τελευταίων χρόνων κι όχι μόνο γιατί ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 17 πόντους στο ξεκίνημα του τρίτου δεκαλέπτου κι ο ΠΑΟ μάζεψε την διαφορά. Οι παραδοξότητες ήταν μεγαλύτερες. Οι δυο ομάδες παρατάχθηκαν με 11 παίκτες, ο Ολυμπιακός πήρε 47 ριμπάουντ έναντι 23 του Παναθηναϊκού και το πράγμα κρίθηκε στο τέλος με ένα τρίποντο του Τόμας Γουόκαπ (!), το μοναδικό του στο ματς σε ένα βράδυ που ο Ολυμπιακός είχε συνολικά μόλις 7/28 τρίποντα. Στα παράδοξα επίσης η μαύρη νύχτα του Χέις Ντέιβις, που είχε 1/13 σουτ, κι όμως αγωνίστηκε σχεδόν 34 λεπτά, αλλά και η εντυπωσιακή εμφάνιση του Μήτογλου που με 4/6 τρίποντα λίγο έλειψε να γυρίσει το ματς μόνος του. Ωστόσο το παιγνίδι ανήκει στην κατηγορία των παιγνιδιών που περιπλέκονται πριν αρχίσουν. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν είχε τον Ντόρσεϊ κι αυτό στοίχισε στον Ολυμπιακό μάλλον πιο πολύ από όσο στον ίδιο και στα σχέδια του. Κι ο Αταμάν δεν είχε τον Κώστα Σλούκα κι αυτό του στέρησε λογικά και τον Χουάντσο που θα ήταν στην εξάδα των ξένων αν ο Ελληνας γκαρντ μπορούσε να αγωνιστεί: θα έμενε έξω λογικά ο Σόρτς. Κυρίως όμως το ματς ήταν περίπλοκο εξαιτίας του πως έφτασαν οι δυο ομάδες σε αυτό. Ο Ολυμπιακός κατέβηκε με την αύρα του πολύ μεγάλου φαβορί, πράγμα που αν δεν ξέρεις να το διαχειριστείς δημιουργεί έπαρση. Κι ο ΠΑΟ με την υποχρέωση να αντιδράσει απέναντι σε πολλά που του έχουν συμβεί τελευταία κι αυτή η υποχρέωση της αντίδρασης τον κράτησε ζωντανό σε ένα ματς που φαινόταν να έχει χάσει και μάλιστα από σχετικά νωρίς. Να δούμε αν αυτή η υποχρέωση της αντίδρασης τον βοηθήσει και να παλέψει στην συνέχεια της σειράς.

Στόχευση και άμυνα

Ο Ολυμπιακός πήρε ένα μάθημα χωρίς κόστος κι αυτό μόνο κακό δεν το λες. Ο Μιλουτίνοφ, αληθινός ΜVP του ματς διότι για σχεδόν τριανταπέντε λεπτά ήταν άλυτο πρόβλημα για την άμυνα του ΠΑΟ ενώ δέσποζε στην άμυνα του Ολυμπιακού, είπε στο τέλος ότι ο Ολυμπιακός για περίπου 25 λεπτά έπαιξε άψογα – δεν έπαιξε άψογα ο πρωταθλητής Ευρώπης, γιατί όλο το βράδυ δεν είχε τα καλύτερα σουτ, αλλά ήταν πολύ καλύτερος από τον αντίπαλό του κυρίως γιατί έπαιζε πιο στοχευμένα.

Μετά από ένα νωθρό ξεκίνημα με κάμποσα λάθη που ο ΠΑΟ τιμωρούσε με αιφνιδιασμούς ο Ολυμπιακός βρήκε τρόπο να πάει κοντά στο καλάθι και να πάρει διψήφιες διαφορές διότι ο ΠΑΟ, έχοντας επί της ουσίας ως σέντερ μόνο τον Λεσόρ, ήταν δύσκολο και να αμυνθεί και να διεκδικήσει επιθετικά ριμπάουντ. Ο Ολυμπιακός «τάιζε» τους ψηλούς (εκτός από τον Μιλουτίνοφ είχε προσφορά και ο Ταρίκ Τζόουνς ενώ και ο Βεζένκοφ βρήκε τους πόντους του πηγαίνοντας κοντά) και είχε ένα Φουρνιέ ικανό για όλα: ο έλεγχος του παιγνιδιού ήταν απόλυτος και γιατί οι αλλαγές στην άμυνα λειτουργούσαν. Ο ΠΑΟ έμεινε σχετικά κοντά χάρη στον ασταμάτητο Οσμαν που ταλαιπώρησε και τον Παπανικολάου και τον Γουόρντ και χάρη στα πολύ μακρινά σουτ του Ναν απέναντι στα οποία δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Το πρώτο ημίχρονο που ολοκληρώθηκε στο +12 χάρη σε ένα τρίποντο του Παπανικολάου στη εκπνοή με πέταγμα της μπάλας πίσω από την σέντρα, φαινόταν ωστόσο πως παρά την υπεροχή του Ολυμπιακού το ματς θα μπορούσε να πάρει φωτιά καθώς οι γηπεδούχοι είχαν και τα προβλήματα τους. Κι ο Αταμάν δύσκολα θα έδινε ένα δεύτερο πεντάλεπτο στον Τολιόπουλο που ο Ολυμπιακός μόλις τον είδε στο παρκέ «χτύπησε» με όλους τους τρόπους.  

Μήτογλου και πίεση

Ο Αταμάν είδε αυτά τα προβλήματα και βρήκε στο τρίτο δεκάλεπτο το κατάλληλο σχήμα. Προφανώς ήταν καθοριστική η παρουσία και η ευστοχία του Μήτογλου που με 4 τρίποντα στην σειρά μάζεψε την διαφορά όταν αυτή έφτασε στη μέγιστη τιμή της, αλλά δεν ήταν μόνο ο Μήτογλου το πρόβλημα του Ολυμπιακού. Ο ΠΑΟ παίζοντας στην άμυνα περίπου όπως η Ρεάλ στον πρόσφατο τελικό της Ευρωλίγκας (χωρίς σέντερ αλλά με σκληρά hands out) δημιούργησε στον Ολυμπιακό προβλήματα στην κυκλοφορία της μπάλας: ήταν κυρίως σε αυτό το διάστημα που φάνηκε η απουσία του Ντόρσεϊ. Χωρίς παίκτη να βγει από το σχήμα ο Ολυμπιακός έγινε πολύ προβλέψιμος κι επιθετικά αργός, η δε συνεχής αναζήτηση της έξτρα πάσας ακυρωνόταν από την απόλυτη έλλειψη ευστοχίας από μακριά. Όχι τυχαίο στο πιο δύσκολο επιθετικά διάστημά του κράτησε τον Ολυμπιακό ο Τζόζεφ με κάποιους προσωπικούς πόντους: ο έμπειρος αυτός γκαρντ πήρε πρωτοβουλίες που η άμυνα του ΠΑΟ δεν περίμενε. Την ίδια στιγμή ο ΠΑΟ έτρεχε στην επίθεση και ο Σορτς κυρίως δημιουργούσε σουτ για όλους.

Ο Μπαρτζώκας με ψυχραιμία απάντησε στο τέλος με το σχήμα που του έδωσε την νίκη και στο ματς με την Ρεάλ: η πεντάδα Ταρίκ Τζόουνς, Βεζένκοφ, Φουρνιέ, Πίτερς και Γουόκαπ έπαιξε και καλή άμυνα δυσκολεύοντας κάπως το «γύρω γύρω όλοι» παιγνίδι του ΠΑΟ. Με τον Ντέιβις εξουθενωμένο, τον Λεσόρ να μην έχει επιθετική προσφορά και τον Μήτογλου να σταματά μετά το μεγάλο του ξέσπασμα, ο ΠΑΟ βασίστηκε στο τέλος στους Ναν, Σόρτς και Οσμαν – αλλά ο μεν Ναν δεν είχε χώρους, ο Οσμαν δεν μπορούσε να τα βάζει όλα κι ο Σορτς είναι δύσκολο να γίνει επιθετικός Χ Factor: κάποιες στιγμές διστακτικότητας των τριών πληρώθηκαν ακριβά. Όπως φυσικά και η ιδέα να αφήσουν τον Γουόκαπ εντελώς αμαρκάριστο στο τέλος: ο Τεξανός δεν είναι ο καλύτερος σουτέρ της γης, αλλά όταν τον προκαλείς τόσο ένα σουτ μπορεί να το βάλει – κι έβαλε το πιο κρίσιμο της βραδιάς. Ο ανακουφισμένος Μπαρτζώκας δήλωσε πως το πρώτο ματς των τελικών είναι πάντα το δυσκολότερο. Ισως να έχει δίκιο, αλλά μέχρι το 25^ο λεπτό το ματς ήταν μάλλον περίπατος. Πρέπει να προβληματιστεί για το τι συνέβη μετά: ο Ολυμπιακός μάλλον το παράκανε με το κοντρόλ μπάσκετ στην επίθεση στο δεύτερο ημίχρονο – ίσως να έφταιξε η μεγάλη διαφορά, αλλά μετά το +17 πολλοί έπαιζαν κοιτώντας το ρολόι υπερβολικά.

Και οι απαραίτητες γκρίνιες

Ο ΠΑΟ ολοκλήρωσε με γκρίνιες για την διαιτησία. Φωνάζει για τις βολές του Ολυμπιακού που ήταν πολλές, φωνάζει για ένα φάουλ που δόθηκε στον Ναν για ένα μαρκάρισμα στον Φουρνιέ 40 δευτερόλεπτα πριν το τέλος κι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τα ζει με τον Λιόλιο, την κυβέρνηση, την Νέα Δημοκρατία κτλ. Να τα δεχτώ όλα. Αλλά ο ΠΑΟ είχε φέτος με τον Κολοσσό βολές 35 υπέρ και 13 κατά και έχασε και στα ματς με την Βαλένθια (και σε άλλα πολλά) έφταιγε η Ευρωλίγκα, ο Μποντίρογκα που του κατέβασαν την φανέλα και δεν θυμάμαι αν και τότε υπήρχε ευθύνη του Μητσοτάκη προσωπικά. Ο ΠΑΟ μετά τις βολές του Φουρνιέ κάνει δυο κάκιστες επιθέσεις και μετά αποφασίζει να κάνει τον Γουόκαπ ήρωα της βραδιάς. Κι αν το παρακάνει με τις φωνές για την διαιτησία, το μόνο που θα καταφέρει είναι να δημιουργήσει ένα άλλοθι στους παίκτες και τον προπονητή του για την απώλεια ενός πρωταθλήματος. Που μετά από έξι σερί ήττες από τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα έδειξε χθες πως με λίγη σοβαρότητα θα μπορούσε να το διεκδικήσει. Το ζήτημα του δεν είναι η διαιτησία: είναι η σοβαρότητα. Δηλαδή η έλλειψή της…