Δεν το κρύβω ότι παρακολουθώ όλη αυτή την ιστορία της διένεξης του Τόμας Γουόκαπ με τον Ολυμπιακό, όχι με αγωνία για το πως θα καταλήξει, αλλά με μια μόνιμη απορία για το πως γίνεται οι οπαδοί που σχολιάζουν τα όσα συμβαίνουν να μην καταλαβαίνουν πως οι παίκτες είναι χρόνια τώρα μεγάλες επιχειρήσεις με στόχους και ατζέντα που ελάχιστα έχουν να κάνουν με το σε ποια ομάδα αγωνίζονται. Ο Γουόκαπ κατηγορείται για έλλειψη σεβασμού στον προπονητή του που τον ανέδειξε και τον στήριξε, για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά απέναντι στην ομάδα, για προδοσία του κόσμου του Ολυμπιακού κτλ κτλ. Κι αν υποθέσουμε πως όλα αυτά ισχύουν και πάλι τα ανάθεμα μου φαίνονται απλές εκρήξεις ανωριμότητας. Διότι δεν διακρίνω κάποιο πρόβλημα του Γουόκαπ: ο Τεξανός κοιτάζει την πάρτι του. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως γίνεται τόσος πολύς κόσμος να μην καταλαβαίνει ότι ο επαγγελματίας αθλητής δεν είναι οπαδός, δεν νιώθει υποχρέωση απέναντι σε κανένα και δεν αισθάνεται ότι χρωστάει. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά ο κανόνας είναι άλλος.

Μάλλον θα γελούσε

Δεν χωρά αμφιβολία πως ο Ολυμπιακός βοήθησε τον Γουόκαπ να χτίσει μια καριέρα που πριν αυτός βρεθεί στον Ολυμπιακό έμοιαζε αρκετά δύσκολο να αποκτήσει τέτοια λάμψη. Αν του έλεγες του Γουόκαπ όταν έπαιζε στην Ζαλγκίρις ότι στην πορεία της καριέρας του θα κέρδιζε την Ευρωλίγκα και θα έπαιζε στο Final 4 σχεδόν κάθε χρόνο μάλλον θα γελούσε: το λέω μετά λόγου γνώσεως γιατί τον έχω γνωρίσει και ξέρω ότι έχει και χιούμορ. Κάποιος θα πει ότι το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβησαν θα πρεπε να του δημιουργεί ένας είδος ηθικής υποχρέωσης απέναντι και στον Γιώργο Μπαρτζώκα και στον Ολυμπιακό. Οποιος το λέει δεν ξέρει τι μυαλά κουβαλάνε οι παίκτες. Ελάχιστοι παίκτες πιστεύουν ότι μια ομάδα – πόσο μάλλον ένας προπονητής – έφτιαξε την καριέρα τους. Η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί ότι η ομάδα τους χρωστάει. Ότι είναι η δική τους παρουσία που της επέτρεψε να κάνει βήματα μπροστά. Και σχεδόν όλοι νιώθουν, όταν η ομάδα πιάσει ένα στόχο, ότι πρέπει να τους δώσει κάτι παραπάνω. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις όπως του Γουόκαπ, που έχει γνωρίσει αποθεώσεις απλά γιατί έκανε κάποιες χαμαλίδικες δουλειές, το ότι θα σκεφτόταν ότι δεν χρωστά τίποτα και του χρωστάνε τα πάντα μου έμοιαζε δεδομένο. Απλά δεν περίμενα ότι οι Αγγελόπουλοι θα έδειχναν τέτοια ψυχραιμία και δεν θα του έδιναν τα λεφτά που απαιτεί. Γνωρίζοντας πως ίσως ο πιο βασικός λόγος για να τα πάρει είναι και το ελληνικό του διαβατήριο.

Πόσα να δώσει στον Φουρνιέ;

Διαβάζω ότι ο Γουόκαπ ήταν λέει δυσαρεστημένος γιατί ένοιωθε ότι επτά παίκτες που βρίσκονται στον Ολυμπιακό και παίρνουν πιο πολλά λεφτά από αυτόν δεν είναι καλύτεροί του. Λογικό. Ολο αυτό τον καιρό που βρίσκεται στην Ελλάδα τον πείσανε ότι είναι κάτι σπάνιο και ότι η χρησιμότητα του είναι μοναδική. Όταν συνεχώς υπερβάλεις σε κρίσεις είναι λογικό αυτός που αποθεώνεις να νομίζει αργά ή γρήγορα πως είναι πραγματικά κακοπληρωμένος και ότι αξίζει πιο πολλά. Ο Γουόκαπ λέει ότι έχει πρόταση από το Ντουμπάι της τάξης των 3,5 εκατ το χρόνο: αν ισχύει μπράβο του. Θα γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος χαμάλης μπασκετμπολίστας στον κόσμο. Αλλά αλίμονο αν ο Ολυμπιακός του έδινε αυτά τα χρήματα. Θα έπρεπε να δώσει 10 στον Φουρνιέ που πήρε την Ευρωλίγκα μόνος του, και 8 τουλάχιστον στον Βεζένκοφ που τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης τον έχει κερδίσει δυο φορές. Κι έπρεπε να δώσει άλλα τόσα και στον Μιλουτίνοφ πχ γιατί είναι αναντικατάστατος. Πράγμα που δεν είναι ο Γουόκαπ. Αλίμονο αν ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να βρει κάποιον με τις δικές του δυνατότητες. Όταν μάλιστα στην πορεία του χρόνου έχει αντικαταστήσει τον Σπανούλη, τον Πρίντεζη, τον Σλούκα, τον Χάινς – παίκτες δηλαδή που έδωσαν προκρίσεις σε Final 4 και κρίνανε τελικούς και πρωταθλήματα.

Το εγώ, η ομάδα και τα επικολυρικά

Δεν τον ακυρώνω τον Γουόκαπ: για τα χρήματα που έπαιρνε ήταν μια χαρά. Αλλά το να ζητάς περισσότερα από τα διπλά, όταν μάλιστα δεν προκύπτει από κάπου πως  στην συνέχεια θα είσαι καλύτερος, δείχνει απλά έπαρση και τίποτα άλλο. Αν η ιστορία έχει ενδιαφέρον είναι γιατί για μια ακόμα φορά οι οπαδοί έχουν την δυνατότητα να καταλάβουν πως δεν υπάρχουν «ομάδες-οικογένειες», αποδυτήρια «με καλούς χαρακτήρες», παίκτες που «βάζουν το εγώ τους κάτω από την ομάδα» και άλλα τέτοια επικολυρικά.

Όταν μιλάμε για επαγγελματίες από τους οποίους περιμένεις μια καλή συμπεριφορά, σημασία έχουν άλλα και μεταξύ αυτών – όσο κι αν ακούγεται παράδοξο – δεν συμπεριλαμβάνονται ούτε καν οι επιτυχίες. Ο Ολυμπιακός πχ πέρυσι κέρδισε το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα. Αν για τους παίκτες σημασία είχαν οι επιτυχίες, θα ήθελαν όλοι να μείνουν στην ομάδα για να επαναλάβουν αυτή την ωραία χρονιά. Αλλά ο Πίτερς είχε συμφωνήσει να φύγει πριν η χρονιά ολοκληρωθεί – το ίδιο και ο ΜακΚίσικ. Ο Φαλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάει στον ΠΑΟ. Ο Λαρεντζάκης επίσης μετά τα πανηγύρια άρχισε να ψάχνει ομάδα. Κι ο Γουόκαπ απέδειξε πως τον ένοιαζε όχι μόνο τι συμβόλαιο έχει ο ίδιοςμ αλλά και τι λεφτά παίρνουν οι άλλοι. Τα «μέλη της οικογένειας». Οι «συμπολεμιστές». Οι συμπαίκτες με τους οποίους «περνούσε υπέροχα όχι μόνο στους αγώνες αλλά και στις προπονήσεις». Το τι έχει ειπωθεί δεν περιγράφεται. Κι ένα πρωί μετά απο όλα αυτά καταλαβαίνεις πως ο κύριος Γουόκαπ έχει κουράσει - που έλεγε και μια ψυχή.  

Τι τους απασχολεί

Τι απασχολεί στην πραγματικότητα τους καλούς επαγγελματίες; Πρώτα από όλα το συμβόλαιό τους: αν τους πείσεις ότι αξίζουν πιο πολλά, θα σου ζητάνε τα διπλά. Επειτα το πόσο παίζουν: αν αισθανθούν ότι ο ρόλος τους θα μειωθεί, μουτρώνουν γιατί η μείωση του ρόλου φέρνει και μειώσεις αποδοχών μελλοντικά. Toυς απασχολεί - και πολύ - η οικογένεια τους, το πως δηλαδή δεν θα τους γκρινιάζουν για τις επιλογές τους στο σπίτι. Τέλος τους ενδιαφέρει η γενικότερη προβολή τους, τα social, οι γνώμες αυτών που μετράνε και που σπανίως είναι των οπαδών. Η γνώμη όσων μπορούν να τους βρουν μελλοντικά ομάδα πχ καμιά φορά μετρά πιο πολύ ακόμα και από την γνώμη όσων τους πληρώνουν. Και τα συμβόλαια; Αυτά είναι για να διασφαλίζουν τον αθλητή και μόνο. Το να καρφώσεις το συμβόλαιο του Γουόκαπ στον τοίχο (που δεν είναι απλό) σου επιτρέπει απλά να τον πληρώνεις για ένα χρόνο χωρίς να σου προσφέρει τίποτα. Δεν βλέπω κέρδος.

Οι δύο κόσμοι

Δεν είναι φυσικά μόνο ο Γουόκαπ μια ωραία ευκαιρία για να ωριμάσουν οι οπαδοί: φέτος υπήρξαν πολλές. Ο Τζολάκης ζήτησε να φύγει λέγοντας ότι έχει συμπληρώσει επτά ωραία χρόνια στον Ολυμπιακό, αλλά οι οπαδοί λένε ότι φταίει ο Μαρινάκης που τους πουλάει όλους. Ο Πινέδα γύρισε στο Μεξικό, ενώ οι οπαδοί της ΑΕΚ φαντάζονταν ότι μετρά τις μέρες για να παίξει στο Τσάμπιονς λιγκ. Ο Κωνσταντέλιας πήγε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ και στον ΠΑΟΚ κάνουν καταλήψεις και τα βάζουν με τον Σαββίδη γιατί ο «Ντέλιας» μόνος του δεν θα έφευγε ποτέ. Αλλος είναι ο πραγματικός κόσμος κι άλλος ο κόσμος  των οπαδών. Κανονικά θα πρεπε να προτρέπω τους οπαδούς να μάθουν να ζουν στον πραγματικό κόσμο. Αλλά ο άλλος έχει πιο μεγάλη πλάκα.