Η ΑΕΚ έχασε από την Σαχτάρ σχεδόν μόνη της κι αυτό είναι το πικρό συμπέρασμα μιας βραδιάς που θα μπορούσε να είναι ολότελα διαφορετική. Η πρωταθλήτρια Ελλάδος έχοντας κερδίσει την Λασκ στην πρεμιέρα είχε κάνει την δουλειά της. Στο Λονδίνο έπρεπε να βρει το δεύτερο στη σειρά καλό αποτέλεσμα, αυτό που θα μεγάλωνε και τις ελπίδες της για πρόκριση. Είχε επίγνωση και της ευκαιρίας και της δυσκολίας της αποστολής. Αλλά αυτό δεν αρκεί πάντα.

Τα αδύνατα σημεία

Η ΑΕΚ ήξερε πολύ καλά τα αδύνατα σημεία της Σαχτάρ και το έδειξε γρήγορα. Οι πρωταθλητές Ουκρανίας έχουν μεγάλα προβλήματα στις στημένες φάσεις και ο Μουκουντί πήγε να το εκμεταλλευτεί αυτό αμέσως: η κεφαλιά του μετά από κόρνερ του Μάριν σταμάτησε στο δοκάρι του Ρίζνικ αμέσως με την έναρξη του ματς. Η Σαχτάρ έχει επίσης προβλήματα στην άμυνα, ειδικά στο πλάι εκεί που έχει δυο πολύ καλούς με την μπάλα ακραίους αμυντικούς (τον Τομπάιας και κυρίως τον Πέδρο Ενρίκε, που είναι να απορείς πως μένει ακόμα εκεί)  που όμως όταν δέχονται πίεση δεν είναι και οι πλέον αξιόπιστοι: όποιος είχε δει το ματς με την PSV το ήξερε – ο Μάρκο Νίκολιτς πρώτος. Ο Πήλιος, πιο πολύ από τον Ρότα, πήρε πολλές επιθετικές πρωτοβουλίες. Στις δυο σημαντικότερες από αυτές γράφτηκε κατά κάποιο τρόπο η ιστορία του ματς. Στο 28΄ σε μια φάση που είναι υπέροχη από την αρχή της (με την ντρίπλα και την σπουδαία πάσα του Κοϊτά) γίνεται ο παίκτης που δίνει την ασίστ στο Μάγερ για το 0-1. Στο 53΄διασχίζει το γήπεδο, φτάνει απέναντι από τον Ρίζνικ με την μπάλα στα πόδια, αλλά ένα ελάχιστα κακό κοντρόλ του στερεί την δυνατότητα να κάνει το 1-2: αν είχε σκοράρει ενδεχομένως όλα στην συνέχεια να ήταν διαφορετικά.

Ο Νίκολιτς ξεκίνησε τον Ζίνι για να χτυπήσει στους χώρους, έβαλε τον Βιτάλις για να βοηθήσει τον Μάριν, πήρε το ρίσκο να αφήσει τον Ρότα σχεδόν μόνο απέναντι στον Πέδρο Ενρίκε που είχε μια σέντρα σουτ στο δοκάρι. Η ΑΕΚ, κλείνοντας καλά τους χώρους, για μια τουλάχιστον ώρα ήταν καλύτερη από την Σαχτάρ παίζοντας πιο στοχευμένα. Όμως και αυτή έχει και τις δικές της αρετές.

Πολλοί ίδιοι, αλλά όλα διαφορετικά

Η ομάδα του Αρντά Τουράν ελάχιστα θυμίζει την Σαχτάρ που τον Αυγουστο του 2025 απέκλεισε ο ΠΑΟ μετά από δυο λευκές ισοπαλίες και με τον Ντραγκόφσκι ήρωα στη διαδικασία των πέναλτι. Η βάση της είναι ίδια (εννέα παίκτες που αγωνίστηκαν στα ματς με τον ΠΑΟ αγωνίστηκαν και χθες), πλην όμως το παιγνίδι της είναι πιο επιθετικό και μερικοί από τους Βραζιλιάνους πιτσιρικάδες της έχουν κατά κάποιο τρόπο ωριμάσει. Ο Τουράν διόρθωσε στο 62΄ το αρχικό του λάθος να μην ξεκινήσει τον Μεντόζα (καλύτερο παίκτη και σκόρερ των Ουκρανών στο ματς με την PSV) και τον πέρασε στο παιγνίδι μαζί με τον Ιζάκε Σίλβα, θυσιάζοντας μάλιστα τον Πεδρίνιο που μόνο κακός δεν ήταν. Ο Τούρκος φρεσκάροντας την ομάδα του την βοήθησε να τελειώσει το ματς πολύ καλά γεμίζοντας ταλέντο τις πλάγιεςγραμμές: το τελευταίο εικοσάλεπτο είναι όλο δικό της κι αυτό μέτρησε.

Πέναλτι και άλλα λάθη

Καθοριστικές και δυο άλλες λεπτομέρειες: το λάθος του Μπρινιόλι στη φάση του γκολ του Βινίσιους με το οποίο γίνεται το καθοριστικό 2-1 και τα ελάχιστα πράγματα που παίρνει ο Νίκολιτς από τις αλλαγές του. Μετά την έξοδο του κουρασμένου Μάγερ η ΑΕΚ δεν μπορεί να κρατήσει την μπάλα και σταματά να είναι επικίνδυνη. Κι όταν υποχρεώνεται να αμυνθεί θυμίζει λίγο την ΑΕΚ που πέρυσι υπέφερε από τη Ράγιο Βαγιεκάνο στην Ισπανία: και σε εκείνο το ματς η εικόνα της δεν ήταν κακή, είχε όμως δεχτεί τρία γκολ. Και τότε και τώρα, σατανικά στις ιστορίες, υπάρχει ένα βαρύ πέναλτι του Ρέλβας: τότε είχε δοθεί για χέρι και είχε γίνει με αυτό το βαρύ τελικό 3-0, τώρα δόθηκε για ανατροπή και χάρη σε αυτό η Σαχτάρ ισοφάρισε.

Ο Νίκολιτς και οι παίκτες του διαμαρτυρήθηκαν πολύ, αλλά κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα σε αυτές τις περιπτώσεις: η εξέταση αυτών των φάσεων από το VAR συνήθως τις κάνει να φαίνονται πιο ύποπτες από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις είναι να ξέρεις κανονισμούς – πράγμα πιο χρήσιμο από τα παράπονα για την διαιτησία. Η διαχείριση της αλλαγής του Γιόβιτς στο 80΄είναι ένα σεμινάριο κακής συμπεριφοράς όλων. Ο Σέρβος, που χωρίς τον Βάργκα δεν έχει το στήριγμα και τους χώρους που θέλει και κατά συνέπεια δεν μπόρεσε να είναι επικίνδυνος, έχει νεύρα και σχεδόν αρνείται να βγει από το γήπεδο. Κανείς δεν του φωνάζει γιατί μάλλον έχουν ξεχάσει (ή δεν ξέρουν;) πως αυτό στοιχίζει. Ο Βάργκα δεν παίρνει την άδεια του διαιτητή να μπει και όλοι διαμαρτύρονται για αυτό άνευ λόγου. Και η Σαχτάρ που παίζει με παίκτη παραπάνω βρίσκει (και) εξαιτίας αυτής της αναμπουμπούλας το γκολ που κρίνει το ματς. Πριν ο Μεντόσα κάνει το 3-1 με μια προσωπική ενέργεια δείχνοντας στον προπονητή του πως κάτι αξιολόγησε λάθος.

Ασχημα και τα υπόλοιπα αποτελέσματα

Το ματς ολοκληρώνεται και με ένα σουτ στο δοκάρι του Ζουπκοφ. Δύσκολα θα άλλαζε το αποτέλεσμα αν ερχόταν ένα γκολ στο 92΄αλλά σε μια διοργάνωση που όλα μετράνε ίσως αυτό το γκολ θα μπορούσε να αποδειχτεί μελλοντικά χρήσιμο. Η ΑΕΚ έχασε ένα ματς που έλεγχε για μια ώρα, στο οποίο ένας από τους καλύτερους των αντιπάλων ήταν ο τερματοφύλακάς τους, και στο οποίο αν κάτι είναι λόγος προβληματισμού είναι η φανερή έλλειψη δυνάμεων στο τέλος. Μερικές φορές δεν αρκεί για να πάρεις αποτέλεσμα να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, πρέπει και να μπορείς.
Ελπίζω αυτό να είναι απλά το συμπέρασμα της χθεσινής βραδιάς και όχι όλης της συμμετοχής της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ. Μετά την ήττα αυτή ακολουθεί ανηφόρα κι όχι γιατί η ΑΕΚ θα πάει την επόμενη Τρίτη να δώσει στο Μάντσεστερ αυτό που λογικά είναι το πιο δύσκολο ματς που έχει εκτός έδρας. Το κακό είναι ότι αυτή την αγωνιστική έχασαν σχεδόν όλοι οι μελλοντικοί της αντίπαλοι: εκτός από την Σίτυ και η Κόμο, η Γαλατά, η Ρόμα, η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Δύσκολα θα βρει ομάδα που στα ματς μαζί της δεν θα καίγεται για βαθμούς. Αλλά έτσι κι αλλιώς στο Τσάμπιονς λιγκ αδιάφορους δύσκολα συναντάς στο δρόμο σου…   

(Gazzeta.gr, Οκτώβριος του 2026)