Στην 18η αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος είχαμε έξι ματς γιατί το έβδομο (ΠΑΟ – Κηφισιά) αναβλήθηκε. Στα πέντε από τα έξι ματς σημειώθηκαν 4 γκολ. Τέσσερα ματς (Ολυμπιακός – Βόλος, Αστέρας – ΑΕΚ, ΟΦΗ – Αστέρας και ΑΕΛ – Πανσερραϊκός) έληξαν 1-0. Ένα μόνο, το Αρης – Λεβαδειακός τελείωσε με γκολ και των δυο (2-2). Δεν νομίζω ότι υπάρχει εικόνα ανάλογης αγωνιστικής στην Ευρώπη. Αφήνω έξω τα ακριβά πρωταθλήματα της Δυτικής Ευρώπης. Χθες στο πρωτάθλημα Σερβίας είχαμε πέντε ματς με ένα γκολ: στα άλλα τρία όμως γκολ μπήκαν συνολικά 11. Στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος Αλβανίας μπήκαν 11 γκολ σε πέντε ματς: τα 1-0 ήταν τρία. Το πρωτάθλημα Βουλγαρίας έχει διακοπή. Με αυτά τα πρωταθλήματα μπορεί να γίνουν συγκρίσεις ως προς την παραγωγικότητα των ελληνικών ομάδων. Και το παράδοξο, αλλά όχι μη εξηγήσιμο, είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χρονιά που οι ελληνικοί σύλλογοι στην Ευρώπη τα έχουν πάει πολύ καλά, πράγμα που σημαίνει πως το πρόβλημά τους δεν είναι η ποιότητα. Αν στην Ευρώπη παίζουν κατά κανόνα καλύτερα αυτό συμβαίνει γιατί παίζουν με λιγότερη πίεση. Βοηθάει και το γεγονός ότι βρίσκουν ομάδες που παίζουν περισσότερο ποδόσφαιρο, δηλαδή τους δίνουν χώρους. Εδώ το πράγμα είναι αλλιώς. Εδώ βλέπεις κυρίως παιγνίδια ομάδων που φοβούνται να παίξουν επιθετικό ποδόσφαιρο. Η δεν ξέρουν τι είναι αυτό. Το άλλο ποδόσφαιρο, της καταστροφής και της ακύρωσης του αντιπάλου, το χαίρονται.
Ποδόσφαιρο αυστηρά για οπαδούς
Είναι μόνο η μεγάλη ικανότητα στην καταστροφή αυτό που κάνει τα ματς των ελληνικών ομάδων μετριότατα; Είναι η έλλειψη ποιότητας; Δεν συμφωνώ. Ναι οι ομάδες είναι καταστροφικές, αλλά είναι προβλέψιμες: όποιος πχ κάνει πρωταθλητισμό ξέρει ότι στο 80% των παιγνιδιών του, αντιμετωπίζει κλειστές άμυνες και θα πρεπε να έχει τρόπους να ανταπεξέλθει. Προφανώς τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος είναι δυσκολότερα από αυτά που γίνονται στην Ολλανδία στην Γερμανία, στο Βέλγιο κτλ (αν και το σωστό είναι να λέμε διαφορετικά…), αλλά δεν έχει γεμίσει Μουρίνιο η χώρα μας και δεν το ‘χουμε καταλάβει.
Η εξήγηση για όσα (δεν) βλέπουμε είναι πιο σύνθετη. Και έχει να κάνει με δυο πράγματα: το πρώτο είναι ότι οι μεγάλες ελληνικές ομάδες επενδύουν στην βιομηχανία παραγωγής ασταμάτητων δικαιολογιών ώστε να γλυτώνουν την υποχρέωση να είναι θεαματικές και το δεύτερο είναι ότι όλες σχεδόν οι ομάδες έχουν στο μυαλό τους ένα και μόνο πράγμα: το πως θα γλυτώσουν την οπαδική γκρίνια. Οι ομάδες γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Ελληνας οπαδός δεν θέλει ήττες και στραβοπατήματα. Δεν τον ενδιαφέρει τι βλέπει (ειδικά αυτός που δεν πάει στο γήπεδο…), αλλά το αποτέλεσμα. Με τα social media το κοινό που δεν πάει στο γήπεδο αλλά ακούγεται πολύ, είναι πλέον μεγαλύτερο από αυτό που πάει στο γήπεδο. Είναι αξιοπερίεργο αλλά οι ελληνικές ομάδες (και οι διοικήσεις και οι παίκτες και οι προπονητές) σκέφτονται ολοένα και περισσότερο ένα κοινό που δεν πάει στο γήπεδο μόνο και μόνο γιατί αυτό δημιουργεί θόρυβο: το είδος της γκρίνιας που κανείς δεν αντέχει. Για να είναι ήσυχο αυτό το κοινό η ομάδα πρέπει μόνο να κερδίζει: το πως το κάνει απασχολεί συνεχώς και λιγότερο. Αν κερδίζει παίζοντας άσχημα είναι δεδομένο πως τις νίκες αυτές θα βρεθούν χιλιάδες οπαδοί να τις υπερασπιστούν και δεκάδες δημοσιογράφοι πρόθυμοι να μιλήσουν για πρόοδο, σοβαρότητα, επαγγελματισμό κτλ.
Ολο αυτό θα λειτουργούσε τέλεια (ποιο είναι το κακό το να πιέζει ο κόσμος για νίκες;), αν δεν υπήρχε ένα πρόβλημα. Όταν το θέαμα είναι τόσο κακό και το παιγνίδι τόσο μίζερο, στα πρώτα στραβά αποτελέσματα στους καταρράχτες της γκρίνιας δεν υπάρχει ανάχωμα. Η ισοπέδωση είναι πλήρης γιατί όταν τα καλά αποτελέσματα σταματήσουν όλα σχεδόν διαγράφονται. Κανείς δεν υπερασπίζεται νίκες που ούτε καν θυμάται. Προκύπτουν κατηγορίες κατά των πάντων. Με ποδοσφαιριστές, αλλά κυρίως διοικήσεις και προπονητές να στήνονται στο ειδώλιο του κατηγορούμενου. Και το μπλέξιμό του έχει να κάνει με το ότι προσπαθούν απλά να παρουσιάσουν ομάδες που κερδίζουν, ώστε να μην γκρινιάζουν οι οπαδοί. Που στο μυαλό τους είναι το μοναδικό κοινό, ενώ δεν είναι ακριβώς έτσι. Καλοί είναι οι οπαδοί. Αλλά ο Λεβαδειακός που πολλούς τέτοιους δεν έχει και από αυτούς δεν άγεται και φέρεται, παίζει φέτος την καλύτερη μπάλα.
Κόσμος πάει κι έρχεται
Ο ΠΑΟ, αλλά και ο εφετινός Αρης είναι παραδείγματα του αδιέξοδου στο οποίο οδηγούν συχνά οι καλύτερες προθέσεις. Οι παράγοντες των δύο ομάδων έκλεισαν την περσινή σεζόν τους χωρίς να αξιολογήσουν το ποδόσφαιρο που οι ομάδες έπαιζαν. Κι όχι μόνο. Και οι δυο έβαλαν στόχους αγωνιστικούς ξεχνώντας (;) πως πριν από τους στόχους πρέπει να υπάρχει μια ομάδα με ταυτότητα, συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και παιγνίδι που να ικανοποιεί τον κόσμο. Ο Αρης έκανε πανευρωπαϊκό ρεκόρ μεταγραφών και νόμιζε πως μπορούσε να φτιάξει μια ομάδα με 17 καινούργιους παίκτες σε είκοσι μέρες. Οποιος επεσήμανε ότι αυτά δεν γίνονται, ότι οι ομάδες που παίρνουν μέρος στα ευρωπαϊκά προκριματικά χρειάζονται ραχοκοκαλιά κτλ ήταν εχθρός της ομάδας – η απάντηση ήταν ότι «οι παίκτες είναι καλοί», «υπάρχει τεχνικός διευθυντής που ξέρει» και άλλα τέτοια. Μετά ήρθε ο Χιμένεθ για να κάνει διαχείριση, δηλαδή νίκες, και ήθελε κι αυτός μεταγραφές: κάπως έτσι ο Αρης συνεχίζει τον Ιανουάριο από εκεί που σταμάτησε τον Σεπτέμβρη – κόσμος πάει κι έρχεται. Με τον Λεβαδειακό κατάφερε να μην κερδίσει όντας καλύτερος γιατί στο τέλος του ματς πνίγηκε από το άγχος. Προηγήθηκε νωρίς με τον Μορόν, ξαναπήρε προβάδισμα με την οβίδα του Ράτσιτς αλλά στα δέκα τελευταία λεπτά νόμιζες πως όλοι θα πέσουν στα γόνατα να προσευχηθούν μη γίνει το καλό: ο καλός Κωστή κάνει επίδειξη τεχνικής στο τέλος απέναντι σε μια ομάδα που φοβάται και την κάνει γιατί αυτός παίζει σε μια ομάδα που χαίρεται το ποδόσφαιρο που παίζει.
Το βασικό ζητούμενο
Ο ΠΑΟ από την πλευρά του δεν κερδίζει τον Ατρόμητο, αλλά το χειρότερο είναι πως θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος που δεν έχασε. Ο ΠΑΟ έκανε μια τεράστια επένδυση στον Μπενίτεθ και κινδυνεύει να τον κάνει πρόβλημα σε χρόνο ρεκόρ, μάλλον γιατί κατά πως φαίνεται δεν υπήρχε μεγάλη γνώση των μεθόδων του: για την ώρα έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως επαναλαμβάνεται η ιστορία του Τερίμ με την διαφορά πως με τον Τούρκο ο ΠΑΟ έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο. Ο Μπενίτεθ έχει εμφανίσει σε μια εβδομάδα τον Παναθηναϊκό με τρεις διαφορετικές διατάξεις και τρεις διαφορετικές στρατηγικές γιατί ο ΠΑΟ έπαιξε με τρεις διαφορετικές ομάδες κι ο προπονητής του ψάχνει κάθε φορά τον τρόπο αντιμετώπισης του αντιπάλου – το πως θα παίξει η ομάδα του έπεται. Αν ο τρόπος του είναι αυτός, ο ΠΑΟ θα χρειαστεί πάρα πολύ χρόνο και η ερώτηση δεν είναι πότε ακριβώς θα βελτιωθεί, αλλά πόση υπομονή θα υπάρξει. Κι ο Ατρόμητος άλλαξε προπονητή, αλλά ο Κέρκες που ήρθε άλλαξε τουλάχιστον την ψυχολογία του κι αυτό φαίνεται: μια ομάδα που δεν κέρδιζε στο Περιστέρι κανένα, κέρδισε τον ΠΑΟΚ και αν ο Λαφόν δεν έπιανε το πέναλτι του Μίχορλ θα χε κερδίσει και τον ΠΑΟ. Ακούω συνεχώς ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι ομάδα θέλει να κάνει ο Μπενίτεθ: ισχύει και το έχω επισημάνει κι εγώ όταν ακόμα ήταν σε ισχύ ο μήνας του μέλιτος. Οντως ο ΠΑΟ μοιάζει να κάνει μια ατελείωτη προετοιμασία μέσα στο χειμώνα. Αλλά μου φαίνεται πως το μόνο που δεν έχουν κατά νου όλοι είναι να παρουσιαστεί κάποια στιγμή μια ομάδα που να παίξει ωραίο ποδόσφαιρο. Αυτό θα πρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο. Όχι τώρα. Χρόνια τώρα.
Άλλη βαθμολογία στην ουρά
Τουλάχιστον μετά τις τελευταίες αγωνιστικές γίνεται χαμός και στην ουρά. Αυτή την αγωνιστική οι νίκες του ΟΦΗ και της ΑΕΚ επί του Παναιτωλικού και του Πανσερραϊκού δημιούργησαν μια νέα κατάσταση. Ηταν νίκες με 1-0 που ήρθαν και γιατί υπήρξαν διαιτητικά λάθη: αυτά στην Λάρισα που προκάλεσαν την έκρηξη του προέδρου του Πανσερραϊκού ήταν τεράστια. Στην περίπτωση του Παναιτωλικού πολύ φοβάμαι πως θα την πληρώσει ο κόουτς Γιάννης Αναστασίου. Ενας από τους λίγους που θα θελε η ομάδα του να παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο. Αλλα ποιος τον ακούει…
