Οι περιπέτειες του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα ήταν αυτή την εβδομάδα μάλλον λιγότερο συναρπαστικές. Ο Ολυμπιακός έκανε την δουλειά του κάνοντας δυο νίκες, μια απέναντι στην Μακάμπι στο ΣΕΦ την Τρίτη (100-93) και μια απέναντι στην Εφές την Πέμπτη (68-74). Η νίκη στην Πόλη θα έπρεπε να θεωρείται μεγάλη, και εξαιτίας της κακής παράδοσης αποτελεσμάτων που έχει ο Ολυμπιακός με την τουρκική ομάδα εκεί. Με δεδομένες ωστόσο τις πολλές απουσίες της Εφές (έλειψαν ο Λόιντ, ο Πουαριέ κι ο Παπαγιάννης και κυρίως ο αναντικατάστατος Λάρκιν) η νίκη είναι λογική και χρησιμότατη: έτσι όπως είναι η Ευρωλίγκα πρέπει να κερδίζει όποτε έχεις την ευκαιρία και γιατί ακόμα και οι ομάδες που είναι μακριά από την δεκάδα (η Εφές είναι προτελευταία…) μπορούν να μεταμορφωθούν σε ένα βράδυ και να κάνουν μεγάλες ζημιές. Δείτε την Παρτιζάν: όταν ο Ολυμπιακός την διέλυσε στο Βελιγράδι πολλοί μιλούσαν για «ομάδα φάντασμα» - αυτό το «φάντασμα» χθες κέρδισε την πρωτοπόρο Χάποελ Τελ Αβίβ.

Ο ΠΑΟ από την μεριά του είχε μια εύκολη νίκη με την Μπασκόνια στο κλειστό του ΟΑΚΑ (94-74) και μια πικρή εκτός έδρας ήττα από την Μακάμπι Τελ Αβίβ (71-75): έπαιξε και στα δυο ματς άμυνα (και γιατί οι απουσίες του ήταν μεγάλες – στο Τελ Αβίβ δεν είχε και τον Οσμαν εκτός από τους Μήτογλου - Ναν), αλλά η Μακάμπι ήταν για αυτό περισσότερο προετοιμασμένη και τον λύγισε στις λεπτομέρειες βάζοντας πλέον σε κίνδυνο την παρουσία του ακόμα και στην πρώτη εξάδα.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.      

Οι γκαζιές του Ολυμπιακού

Ο Ολυμπιακός είναι καλά και του αρκεί να κερδίζει – ειδικά ομάδες που βρίσκονται κάτω από το μισό της βαθμολογίας – χωρίς καν να παίξει περισσότερο από 20- 30 λεπτά. Στο ΣΕΦ την περασμένη Τρίτη βρήκε την Μακάμπι χωρίς τον Λόνι Γουόκερ και κυριολεκτικά την διέλυσε σε ένα πεντάλεπτο. Πεντέμισι λεπτά πριν το τέλος του δεύτερου δεκαλέπτου το σκορ του ματς ήταν 35-32. Το ημίχρονο ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό στο 58-34. Τα όσα έχει κάνει η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα σε αυτό το κομμάτι του παιγνιδιού είναι για σεμινάριο: με πίεση στην άμυνα και πλουραλισμό στην επίθεση ο Ολυμπιακός, που παίρνει πόντους από επτά διαφορετικούς παίκτες, τρέχει ένα 20-0 (που γίνεται τελικά 23-2) που κάνει το παιγνίδι να μοιάζει με ματς ελληνικού πρωταθλήματος ακόμα και στην χαλάρωση που ακολουθεί. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πόλη, που ναι μεν ο Ολυμπιακός δεν ρίχνει μια ακόμα κατοστάρα, πλην όμως ο Ολυμπιακός που έχει μπει καλά, έχει ένα εντυπωσιακό δεύτερο δεκάλεπτο που επίσης εκτοξεύει την διαφορά στο +17 στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου (31-48) με τον Βεζένκοφ να έχει κρύο αίμα και αφανή ήρωα τον Γουόρντ. Το ματς τελειώνει σε αυτό το σημείο: στο δεύτερο υπάρχει απλά άμυνα και προσοχή στο τέλος, όταν η Εφές επιστρέφει, (61-63 με τον Λι πρωταγωνιστή 4΄πριν το τέλος), αλλά δεν μπορεί να πάρει φάουλ από τον Γουόκαπ και να αφήσει τον Ολυμπιακό χωρίς καθοδηγητή αφού λείπει κι ο Νιλικίνα.

Το ερωτηματικό είναι πάντα κατά πόσο αυτά μπορεί να γίνουν απέναντι σε ομάδες πιο δυνατές, πλην όμως αυτό που είναι φανερό είναι πως το πρόβλημα του Ολυμπιακού στην αρχή της σεζόν δεν ήταν ζήτημα ποιότητας (η ομάδα δεν ξέχασε το μπάσκετ που ξέρει να παίζει…) αλλά κυρίως ήταν ζήτημα ποσότητας: όταν ο Ολυμπιακός γέμισε το ρόστερ του με παίκτες που είτε αποκτήθηκαν, είτε επέστρεψαν από τραυματισμούς, είτε βρήκαν φόρμα άρχισε να παίζει και καλύτερα και στην άμυνα όπου πλέον παίκτες όπως ο Μιλουτίνοφ πχ δεν φοβούνται το να κάνουν ένα φάουλ παραπάνω. Το παράδειγμα του Μιλουτίνοφ δεν το χρησιμοποίησα τυχαία: ο Σέρβος έλειψε κόντρα στην Εφές. Λίγοι το κατάλαβαν κι ας μην είχε ο Τζόουνς στατιστική σαν την δική του: αρκούσε η παρουσία του.

Επειδή είναι φανερό πως γεμίζοντας ο Ολυμπιακός παίζει και καλύτερα ήρθε και ο Κόρι Τζόζεφ. Οσοι από το καλοκαίρι λέγαμε πως ο Ολυμπιακός χρειαζόταν κι άλλο ένα περιφερειακό (και γιατί ο Γουόκαπ που έπαιξε 33 λεπτά με την Εφές είναι στα 34 του χρόνια…) δεν αισθανθήκαμε έκπληξη: έγινε έστω και τώρα αυτό που έπρεπε. Ο Τζόζεφ δεν έμεινε στην Μονακό γιατί ο Βασίλης Σπανούλης που τον δοκίμαζε έχει ήδη πέντε γκαρντ και ο Τζέιμς και ο Οκόμπο θέλουν να παίζουν 30 λεπτά. O παίκτης φέρεται να συζήτησε με τον Αρη, αλλά προφανώς στον Ολυμπιακό δεν μπορούσε να πει όχι. Στον Ολυμπιακό μπορεί να βρει χώρο και γιατί είναι παίκτης για πικ εν ρόλ και πλέον υπάρχει ο Ταρίκ Τζόουνς και κάποιος πρέπει να «ταϊσει». Είναι επίσης καλός σουτέρ – αλλά θα χρειαστεί λίγη υπομονή και γιατί δεν είχε ομάδα καιρό τώρα αλλά και για να καταλάβει που βρίσκεται. Ελειπε πάντως. Και γιατί όπως αποδεικνύεται και ο Νιλικίνα και ο Μόντε Μόρις δεν είναι από σίδερο. Μην γελάτε με όσους έβλεπαν τον Ολυμπιακό «γεμάτο και πλήρη» πριν αποκτηθούν τελικά τρεις παίκτες: ο οπαδισμός είναι ασθένεια ευτυχώς όχι για νοσηλεία.         

Παρουσίες και απουσίες  

Ολοένα και περισσότεροι λένε ότι παίκτη πρέπει να ψάξει κι ο ΠΑΟ. Δεν είμαι βέβαιος. Ο Αταμάν βασανίζεται με αυτούς που έχει ενώ πάντα περιμένει τον ΛεΣόρ. Δεύτερος Ναν σε μια ομάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρχει: είναι μεγάλη πολυτέλεια. Αλλά το σπουδαιότερο στην ιστορία είναι πως ο ίδιος ο προπονητής δεν ζητά παίκτες γιατί δεν βλέπει το λόγο και θα ήταν λάθος κάποιον να του φορτώσουν. Ο Αταμάν, αν μπορούσε να διαλέξει κάτι, θα ήταν να σταματήσουν οι τραυματισμοί που ταλαιπωρούν τον ΠΑΟ πολύ από την αρχή της σεζόν – ίσως γιατί προηγήθηκε ένα δύσκολο EuroBasket (με πολλούς παίκτες του ΠΑΟ παρόντες), μια μικρή χρονικά προετοιμασία και μια περιοδεία στην Αυστραλία που μάλλον ήταν τουριστική περιπέτεια. Ο ΠΑΟ έχει αρκετό βάθος ως ομάδα για να αντιμετωπίσει κάποιες μεγάλες ελλείψεις και το έκανε με την Μπασκόνια όπου βγήκαν μπροστά ο Τολιόπουλος με 21π και ο Σαμοντούροφ με 11π. Αλλά στο Τελ Αβίβ στις ελλείψεις προστέθηκε κι ο Οσμαν, που παρά το συμπαθητικό ματς του Ρογκαβόπουλου (13 π σε 34 λεπτά) είναι αναντικατάστατος. Κι όταν βλέπεις τον Σλούκα να χρησιμοποιείται μόνο για 11 λεπτά καταλαβαίνεις πως κι αυτός κουβαλάει κάποιες ενοχλήσεις καιρό τώρα.

Ο ΠΑΟ δεν είχε πρόβλημα με την Μπασκόνια χάρη στο επιθετικό κρεσέντο του Τολιόπουλου κυρίως – ο Γκαλμπιάτι μάλλον δεν ήξερε με ποιον έχει να κάνει. Αλλά στο Τελ Αβίβ ο Αταμάν βρήκε μια ομάδα (και μια εξέδρα…) που τον περίμεναν. Η Μακάμπι έπαιξε πολύ στοχευμένα χτυπώντας τον Σορτς, έφερε πολλές φορές τη μπάλα κοντά στο καλάθι κουράζοντας τους Χολμς και Χουάντσο, είδε τον Μπλατ με έξι τρίποντα να γίνεται Λόνι Γουόκερ για ένα βράδυ και είχε και λίγη τύχη στο τέλος όταν ο κρύος Σλούκας και ο κουρασμένος μετά από 31 λεπτά παρουσίας Γκραντ αστόχησαν σε βολικά σουτ. Ο ΠΑΟ έχει αυτή την στιγμή πιο πολλές ήττες από όσες είχε πέρυσι σε όλη την σεζόν κι αυτό μεγαλώνει την γκρίνια. Η οποία είναι και απολύτως αντιφατική: από την μια πιέζουν τον Αταμάν να χρησιμοποιεί παίκτες για περισσότερο χρόνο (λες και θα μπορούσε να έχει στο παρκέ 7 ταυτόχρονα…) και από την άλλη πιέζουν για προσθήκες. Ξεχνώντας ότι πέρυσι πχ ο κόουτς πήρε τον Πλάις για να σταματήσει μια ανάλογη μουρμούρα και δεν τον χρησιμοποίησε παρά ελάχιστα.

Είναι η εποχή που ο Αταμάν χάνει απο τον Μπαρτζώκα στο πεδίο των εντυπώσεων. Ακόμα και για την διαχείριση των απουσιών γίνονται συγκρίσεις: ο ένας πάει στο Τελ Αβίβ χωρίς Οσμάν, Ναν, Μίτογλου και χάνει ο άλλος πάει στην Πόλη χωρίς Μιλουτίνοφ, Νιλικίνα κιαι Μόρις και κερδίζει κι αυτά πυροδοτούν συζητήσεις. Ολυμπιακός και ΠΑΟ είναι σαν να παίζουν κάθε εβδομάδα. Δεν ισχύει, οι συγκρίσεις είναι λάθος, αλλά όταν δυο ομάδες μονοπωλούν ένα σπορ έτσι γίνεται και έτσι πρέπει. Να δείτε που ο ΠΑΟ θα πάει ένα παίκτη κόντρα στα θέλω του προπονητή του γιατί απλά πήρε ο Ολυμπιακός έναν που του έλειπε...