Ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός είχαν χθες βράδυ ως βασικό ζητούμενο στα παιγνίδια τους στο Γιουρόπα λιγκ να πάρουν αποτελέσματα που θα τους έδιναν και μαθηματικά την πρόκριση στον επόμενο γύρο. Τα κατάφεραν με διαφορετικό τρόπο γιατί είναι και διαφορετικές ομάδες και ζουν κι ένα διαφορετικό μομέντουμ και δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Ο ΠΑΟΚ το έκανε κερδίζοντας την Μπέτις με 2-0 στην Τούμπα και ο ΠΑΟ αποσπώντας μια ισοπαλία στην Βουδαπέστη από την Φερενσβάρος με 1-1. Και οι δυο έχουν και μαθηματικές πιθανότητες να διεκδικήσουν είσοδο στην πρώτη οκτάδα και να αποφύγουν τον ενδιάμεσο γύρο – ο ΠΑΟΚ περισσότερες, αλλά έχει και πιο δύσκολο τελευταίο ματς: η Λιόν που τον φιλοξενεί είναι με την Αστον Βίλα πρώτη στον όμιλο. Αλλά δεν ήταν η πρώτη οκτάδα το βασικό ζητούμενο. Η πρόκριση ήταν. Και ήρθε.

Και μετά μπήκε ο Κωνσταντέλιας  

Ο ΠΑΟΚ έκανε απέναντι στην Μπέτις ένα από τα πιο ώριμα εφετινά του ματς. Η διαφορά του εφετινού ΠΑΟΚ σε σχέση με πέρυσι πχ είναι οι εύκολες τακτικές μεταβολές του. Για να το πω απλά ο Λουτσέσκου μπορεί να χρησιμοποιεί την ίδια ενδεκάδα και αυτή να προσαρμόζεται στην περίσταση παίζοντας εντελώς διαφορετικά – καταλαβαίνοντας δηλαδή την ανάγκη. Η Μπέτις είχε απουσίες – μερικές σημαντικές. Είχε επίσης παίκτες που μόλις επέστρεψαν από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Είχε όμως και την κεκτημένη ταχύτητα που της έδινε το γεγονός ότι έφτασε στην Τούμπα αήττητη. Μια τέτοια ομάδα πρώτα από όλα δεν την αφήνεις να κάνει το παιγνίδι της. Αυτό ήταν το μυστικό, ο Λουτσέσκου φυσικά και το ήξερε και η ερώτηση ήταν κατά πόσο ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να ανταποκριθεί διότι – κακά τα ψέματα – στο πρωτάθλημα αυτή την ανάγκη δεν την έχει.  

Η ενδεκάδα του ΠΑΟΚ ήταν η προβλεπόμενη: απλά ξεκίνησε ο Πέλκας αντί του Κωνσταντέλια που ταλαιπωρήθηκε από ίωση τις προηγούμενες μέρες. Η τακτική του όμως ήταν κομμάτι διαφορετική. Τακτοποιημένος πολύ καλά στην άμυνα και έτοιμος να χτυπήσει όποτε είχε χώρους ο ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο αφόπλισε την ισπανική ομάδα που σημειωτέων στο εφετινό πολύ ισορροπημένο Γιουρόπα λιγκ είναι κι ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του τρόπαιου.  Όταν ο Λουτσέσκου είδε μετά το τέλος του πρώτου ημιχρόνου ότι η ομάδα του έχει μεγάλη σιγουριά στα μετόπισθεν (ο Μπάμπα και ο Κένι πχ ήταν μεταξύ των καλύτερων αυτή την φορά περιμένοντας) έριξε στο 54΄στο ματς τον Κωνσταντέλια που δεν έχει 90 λεπτά στα πόδια του αλλά σε 40΄ μπορεί να κάνει την διαφορά και συγχρόνως ζήτησε από την ομάδα να ανεβεί πιο ψηλά και να κάνει μεγαλύτερη κατοχή μπάλας δηλαδή να παίξει όπως παίζει. Η συμβολή του Κωνσταντέλια ήταν απόλυτη στην αλλαγή του τρόπου, αλλά το σημαντικό είναι ότι υπάρχει ο τρόπος: το γκολ με το οποίο ο ΠΑΟΚ άνοιξε το σκορ με τον Ζίβκοβιτς είναι η απόδειξη του δομημένου επιθετικού παιγνιδιού του. Επειτα από μια άψογη επίθεση που στήνει ο Κωνσταντέλιας βγαίνοντας από τα δεξιά και πασάροντάς στον Μεϊτέ, αυτός «σκάβει» την μπάλα με το δεξί για τον Γιακουμάκη, που κάνει το γύρισμα από τα αριστερά δίνοντας την δυνατότητα στον Ζίβκοβιτς στο δεύτερο δοκάρι να κάνει το 1-0 με κεφαλιά: τέσσερις παίκτες συνεργάζονται εντός περιοχής!

Ο Κωνσταντέλιας, που παίζει σαν σούπερ σταρ, φτιάχνει δυο ευκαιρίες στην συνέχεια για τον Γιακουμάκη και τον Τάισον που δεν αξιοποιήθηκαν και στο 80΄παίρνει πέναλτι από τον νεαρό Μοράντε με το οποίο ο Γιακουμάκης ψύχραιμα κάνει το 2-0: η Μάρκα τον αποθεώνει. Ο ΠΑΟΚ θα πάει στο ματς με την Λιόν χωρίς άγχος να ψάξει νίκη που ακόμα κι αν δεν του δώσει θέση στην πρώτη οκτάδα μπορεί να μεγαλώσει κι άλλο την αυτοπεποίθησή του.

 Η τάξη αποκαταστάθηκε

Ανάγκη από αυτοπεποίθηση έχει κι ο ΠΑΟ: μεγάλη ανάγκη. Αυτή την δημιουργούν και την μεγαλώνουν κυρίως τα αποτελέσματα. Η ισοπαλία που πήρε από την Φερενσβάρος χάρη σε ένα γκολ στο 86΄του Ζαρουρί που αποδείχτηκε η χρυσή αλλαγή του Μπενίτεθ είναι ένα τέτοιο αποτέλεσμα γιατί προέκυψε σε ένα παιγνίδι που ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος, έλεγχε το ματς, και έμπλεξε μόνος του. Αν έχανε, η γκρίνια θα ήταν τεράστια γιατί μια ήττα μετά από καλή εμφάνιση μπορεί να δικαιολογηθεί το καλοκαίρι, αλλά όχι στο τέλος του Γενάρη: το καλοκαίρι ο κόσμος μπορεί να δει στην εμφάνιση μια κάποια προοπτική και να ξεχάσει την ήττα, τον Ιανουάριο μια τέτοια ήττα γίνεται απόδειξη ανικανότητας.

Δεν χρησιμοποιώ τυχαία το παράδειγμα: το λέω γιατί μερικά πράγματα που έκανε χθες ο ΠΑΟ μου θύμισαν το χαμένο ματς με τους Ρέιτζερς στην Γλασκόβη – ο ΠΑΟ κουβαλά ακόμα προβλήματα που είχαμε δει στο πρώτο κιόλας ματς της σεζόν. Και χθες πχ  είχε μοιραίο παίκτη τον Πελίστρι. Η διαφορά του από τον Τετέ που έφυγε και του άφησε το δικαίωμα να αγωνίζεται στη θέση που θέλει χωρίς άγχος, είναι ότι ο Βραζιλιάνος, με όλες του τις μεταπτώσεις, είχε γκολ στα πόδια του και σε ευρωπαϊκά ματς (με τον Αγιαξ, την Λανς, την Φιορετίνα κτλ): αυτός όχι. Δεν έφταιγε βέβαια ο Πελίστρι για το ότι ο ΠΑΟ βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 62΄όταν η άμυνα του (πρώτα ο Μπράουν και μετά ο Λαφόν) έκανε δυο πέναλτι στην ίδια φάση για να σκοράρει ο Γιουσούφ, αλλά όταν η Φερενσβάρος προηγήθηκε όλοι σκέφτηκαν τις χαμένες ευκαιρίες. Η φάση του πέναλτι μαρτυρά και την κακοδαιμονία που έχει ο ΠΑΟ αυτό τον καιρό. Ο Μπενίτεθ άλλαξε χθες όλη την άμυνα (και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς μετά την ήττα από την ΑΕΚ), η Ταμπόρδα, Κυριακόπουλος, Μπράουν, Ιγκασον και Τουμπά τα πήγαν καλά κι όμως αρκούσε μια και μόνη φάση για να βρεθεί ο ΠΑΟ πίσω στο σκορ.    

Το καλό για τον ΠΑΟ, που θα ήταν άδικο να χάσει από μια ομάδα που είχε καλύτερο παίκτης της τον τερματοφύλακα της Νταβίντ Γκροφ, είναι ότι δεν σταμάτησε να παίζει – ίσα ίσα που η απόδοσή του ανέβηκε και μετά τις αλλαγές του Μπενίτεθ, που άργησε λίγο, αλλά φρέσκαρε σωστά την επίθεση όχι μόνο με τον σκόρερ Ζαρουρί αντί του Σάντσες (χάρη σε αυτόν ο ΠΑΟ εκτός από γκολ βρήκε και ένα εξτρέμ που στα αριστερά μέχρι να μπει δεν υπήρχε), αλλά και με τους Πάντοβιτς και Κώτσιρα που μπήκαν αντί του Κυριακόπουλου και του Μπράουν και βοήθησαν ώστε να κλειστεί κι άλλο η Φερενβάρος που φάνηκε να υπογράφει για την ισοπαλία. Στο τέλος η τάξη αποκαταστάθηκε: ο ΠΑΟ γυρίζει από την Βουδαπέστη με μια πρόκριση, αλλά κυρίως χωρίς γκρίνια. Αυτή είναι που τον καταδιώκει κι από αυτή προσπαθεί να γλυτώσει…