Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ είχαν αυτή την εβδομάδα τα ίδια αποτελέσματα στην Ευρωλίγκα – μια νίκη και μια ήττα. Ο Ολυμπιακός έχασε στο Ντουμπάι στην παράταση με 108-98 την Τρίτη και διέλυσε την Βίρτους με 109-77 χθες βράδυ στο ΣΕΦ. Ο ΠΑΟ κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης 84-83 στο ΟΑΚΑ και διαλύθηκε την Πέμπτη από την Παρτιζάν χάνοντας 78-62. Τα αποτελέσματα των δύο είναι ίδια  όμως αυτό δεν σημαίνει πως έχουν και την ίδια εικόνα.

Ο Ολυμπιακός είναι φανερό πως μετά τις μεταγραφικές του προσθήκες βάζει πλώρη όχι απλά για την πρώτη τετράδα της βαθμολογίας, αλλά ίσως και για την πρωτιά στην βαθμολογία: θα την είχε ήδη αν δεν είχε βάλει στην αρχή της περιόδου αρκετά στοιχήματα με τον εαυτό του. Πολλοί λένε πως αν γινόταν τώρα το Final 4 o Ολυμπιακός θα ήταν φαβορί για την κατάκτησή του: η εξέλιξη που έχει ως ομάδα συγκρίνεται μόνο με αυτή της Φενέρ – κατά την γνώμη μου είναι και λίγο μεγαλύτερη. Ακριβώς επειδή υπάρχει εξέλιξη, ο Ολυμπιακός μπορεί τον επόμενο μήνα να είναι ακόμα καλύτερος, οπότε δεν χρειάζεται να συζητάμε τι θα συνέβαινε αν το Final 4 γινόταν τώρα. Ο ΠΑΟ από την άλλη διαπιστώνει πως πέρα από την εξάρτηση από τον Ναν υπάρχουν κι άλλα πολλά που πρέπει να προβληματίσουν. Υπάρχει χρόνος και υπάρχει και πιθανότητα για κάποια μεταγραφική προσθήκη ή για αλλαγή προπονητή, πράγμα που από πολλούς θεωρείται η λύση. Αλλά στο μεταξύ, περισσότερο από το να συζητάει ο ΠΑΟ πρέπει να κοιτάζει τις πλάτες του: η απόδοσή του είναι τέτοια που δεν του επιτρέπει να θεωρεί βέβαιο τίποτα.

Η ήττα στο Ντουμπάι

Περισσότερο και από την εύκολη νίκη κόντρα στην Βίρτους αυτό που δείχνει την πρόοδο του Ολυμπιακού είναι η ήττα του στο Ντουμπάι από την καλή ομάδα των μισθοφόρων που έχουν βρεθεί εκεί. Το παιγνίδι αυτό είναι μάλλον το χειρότερο που έχει κάνει ο Ολυμπιακός μέσα στο 2026. Ο Βεζένκοφ υποφέρει το 2+2 γιατί ο μη διαφημισμένος κόουτς Γκόλεματς έχει βάλει τον Ντάνγκουμπιτς να τον κυνηγά παντού και δεν τον αφήνει να βρει ρυθμό: ο Σάσα τελειώνει το ματς με μόλις 12 πόντους γιατί δεν παίρνει την μπάλα και κατά συνέπεια και σουτ – έχει για παράδειγμα μια όλη κι όλη προσπάθεια για τρίποντο. Ο Γουόκαπ και ο Τζόζεφ για διαφορετικούς λόγους δεν μπορεί να γίνουν απειλητικοί. Ο Γουόρντ μένει στους 5 πόντους τους οποίους βρίσκει σχετικά γρήγορα και στο μεγαλύτερο διάστημα από τα 23 λεπτά που παίζει δεν έχει επιθετική προσφορά. Ο Μιλουτίνοφ μένει στους 13 κι ο Τζόουνς που αποβλήθηκε και δεν αγωνίστηκε στην κρίσιμη τελική ευθεία του ματς μένει στους 12. Ο Ολυμπιακός σουτάρει άσχημα στο τρίποντο (8/26) και ειδικά ο Ντόρσεϊ είναι σε κακή βραδιά καθώς έχει 1/8. Από την άλλη ο Γκόλεματς αντιμετωπίζει το ματς σαν κανονικό παιγνίδι play off δίνοντας πολύ χρόνο στους βασικούς του γιατί τους βλέπει σε καλό βράδυ. Ο Καμπεγκέλε τρελαίνει κυρίως τον Μιλουτίνοφ παίζοντας 34 λεπτά. Ο Μπέικον παίζει 38 και είναι ασταμάτητος. Ο Αβράμοβιτς 25, ο Ράιτ 33 όσα και ο Μούσα – ο Πετρούσεφ παίζει 25 γιατί ο Ντάνγκουμπιτς πρέπει να κυνηγά τον Βεζένκοφ. Ενώ στον Ολυμπιακό αναζητούνται διακριθέντες, στον αντίπαλό του δεν υπάρχουν υστερήσαντες. Κι όμως αρκεί λίγη βοήθεια από τον πάγκο (με τους Πίτερς και ΜακΚίσικ να δίνουν αρκετά), και κυρίως αρκεί ο Φουρνιέ να βάλει λίγη τάξη στην επίθεση, για να γυρίσει ο Ολυμπιακός στο ματς: το τρίποντο – μαχαιριά του Γάλλου στην εκπνοή είναι η σφραγίδα του. Στην παράταση χάνει γιατί κανείς δεν μπορεί να περιορίσει τον Καμπεγκέλε – ίσως χρειαζόταν ο Χολ, αλλά ο Μπαρτζώκας δεν τον είχε ζεστάνει.

Ο Ολυμπιακός στο Ντουμπάι γνωρίζει την ήττα στην παράταση σε ένα ματς που δεν είναι καλός και χάνει από μια ομάδα που στην έδρα της έχει ρεκόρ που δεν βλέπεις ούτε σε ομάδες της πρώτης τετράδας: όχι τυχαία στη συνέχεια η Ντουμπάι κερδίζει και την Ρεάλ Μαδρίτης μάλλον εύκολα. Αλλά το θέμα είναι ο Ολυμπιακός. Όταν μια ομάδα οδηγεί στην παράταση ένα ματς στο Ντουμπάι έχοντας ελάχιστους διακριθέντες είναι λογικό να κάνει πάρτι με την αδύναμη εκτός έδρας Βίρτους στο ΣΕΦ. Ο Μπαρτζώκας καταδιασκέδασε βλέποντας παίκτες να έρχονται από τον πάγκο και να συμμετέχουν στο σόου. Ο Τζόζεφ λύνεται και παίζει και άμυνα, ο ΜακΚίσικ βρίσκει πατήματα μετά την μεγάλη απραξία, ο Ντόντα Χολ παίζει όλα κι όλα 8 λεπτά κι όμως έχει συμμετοχή στο μεγάλο σερί του δευτέρου δεκαλέπτου με το οποίο το ματς ολοκληρώνεται: το 37-11 του δευτέρου δεκαλέπτου έρχεται με τους (θεωρητικά) αναπληρωματικούς – το ματς τελειώνει στο «άψε σβήσε».

Κι όσο κι αν η νίκη είναι εύκολη επιτρέπει κάποια συμπεράσματα. Το πρώτο ότι φέτος ο Φουρνιέ δεν χρειάζεται να είναι σταθερά δεύτερος ή πρώτος σκόρερ για να κερδίζει ο Ολυμπιακός. Το δεύτερο  ότι η πρόοδος της ομάδας που ξεκίνησε με τις προσθήκες του Μόρις, του Τζόζεφ και του Τζόουνς θα συνεχιστεί όσο οι τρεις αυτοί θα βελτιώνονται – ο Μόρις σε λίγο γυρνά. Θα συνεχιστεί και γιατί η παρουσία τους επιτρέπει πλέον οποιαδήποτε απουσία – λείπουν τελευταία ο Παπ και ο Νιλικίνα, ποιος το κατάλαβε;

Το στοπ στην κατηφόρα

Στον ΠΑΟ το θέμα δεν είναι η πρόοδος: είναι πρώτα από όλα πως θα σταματήσει η κατηφόρα. Δεν περίμενα ότι ο ΠΑΟ μπορεί να κερδίσει την ανεβασμένη Παρτιζάν στο Βελιγράδι παρόλο που κι αυτή είχε την σοβαρή απουσία του Γουάσιγκτον. Ο Παναθηναϊκός για να κερδίσει την Ρεάλ Μαδρίτης στο τέλος είχε δώσει τα πάντα: δύσκολα θα έβρισκε την ενέργεια για ένα ακόμα απαιτητικό ματς μετά από 48 ώρες απόντος του Ναν. Επρεπε να βοηθήσουν αυτοί που την Τρίτη είχαν παίξει λιγότερο από τον Γκραντ, τον Σλούκα και τον Χουάντσο αλλά δεν είναι παίκτες που κάνουν την διαφορά στον εφετινό ΠΑΟ και δεν είναι τυχαίο ότι ο μόνος που πέρασε τους 10 πόντους στο Βελιγράδι ήταν ο Σόρτς που βρήκε 21 – βέβαια τον «χτυπούσαν» στην άμυνα ανελέητα ο Μπράουν, ο Πέιν, ακόμα κι ο Νικ Καλάθης που βρήκαν την χαρά τους. Οσο η σεζόν προχωρά γίνεται αντιληπτό πως πολλοί από το ρόστερ του ΠΑΟ είναι εντελώς ετερόφωτοι: ο Χόλμς, ο Φαρίντ, ο Τολιόπουλος, ο Σαμοντούροφ, ο Ρογκαβόπουλος, ο μετά τους τραυματισμούς Γκριγκόνις, μπορεί να βοηθήσουν σε βραδιές που ο ΠΑΟ είναι πλήρης και οι βασικοί του σηκώνουν το βάρος – να πάρουν αυτοί την ομάδα στις πλάτες τους μοιάζει δύσκολο. Οι υπερβάσεις δεν γίνονται κατά παραγγελία κι όταν είναι κι απαραίτητες απλά η πίεση μεγαλώνει: κάπως έτσι προκύπτουν φάσεις όπως η αποβολή του Ρογκαβόπουλου πχ.

Κακό σημάδι   

Πριν την καταστροφή στο Βελιγράδι είχε προηγηθεί η νίκη απέναντι στην Ρεάλ – πολλοί είδαν σε αυτή την αληθινή δύναμη του ΠΑΟ που στην έδρα του μπορεί να γυρίσει ένα ματς που έμοιαζε τρεις φορές χαμένο: διαφωνώ. Η νίκη με την Ρεάλ ήταν ένα πολύ ειδικό ματς και εξαιτίας της ήττας από τον Αρη και του ξεσπάσματος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Η ομάδα συνασπίστηκε μπροστά στην ανάγκη, αντέδρασε όσο μπορούσε καλύτερα, πάλεψε. Αλλά τέτοια ματς μπορεί μια ομάδα να τα κάνει δυο – τρεις φορές το χρόνο: αν η πίεση είναι διαρκής γίνεται και αβάστακτη. Ο ΠΑΟ μου μοιάζει ομάδα που είχε σχεδιάσει την σεζόν της ολότελα διαφορετικά: πίστευε πως θα φτάσει στο Final4 κάνοντας απλά την δουλειά του και τώρα διαπιστώνει, πως μια – δυο αναποδιές αρκούν για να φέρουν εκτροχιασμούς. Κι αν το χειρότερο στο Βελιγράδι ήταν η μοιρολατρική αντιμετώπιση της ήττας από τον Αταμάν (με την συμπεριφορά του έδειξε από νωρίς πως δεν περιμένει τίποτα) και η συμπεριφορά του στο ΟΑΚΑ μετά το ματς με την Βασίλισσα δεν είναι καλό σημάδι: το να δείχνεις πχ το τρόπαιο της τελευταίας Ευρωλίγκας και να θυμίζεις πως στην κατάκτησή της είχες συμμετοχή, σημαίνει πως βγάζεις τον εαυτό σου έξω από την τωρινή κρίση. Το να θυμίζεις τι έχεις κάνει είναι εύκολο: το δύσκολο είναι να βάλεις τάξη στο τωρινό χάος.

Θα γυρίσει ο Ναν και θα βελτιωθούν όλα; Δύσκολο να το πεις μετά την εικόνα στο Βελιγράδι. Αυτή η εβδομάδα ήταν για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ ιδιαίτερη: θύμισε πως νίκες και ήττες δεν είναι ίδιες. Το να κερδίζεις εύκολα και το να χάνεις δύσκολα σε πάει μακριά. Οτιδήποτε άλλο όχι.