Θα το πω χωρίς προλόγους και εισαγωγές. Καμία ήττα στην Ευρωλίγκα δεν είναι καταστροφή, πολλές ήττες όμως μια καταστροφή μπορεί στο τέλος να την φέρουν. Ο Ολυμπιακός την Τετάρτη από την Ζαλγκίρις Κάουνας και εξαιτίας της απουσίας του Βεζένκοφ και του Μιλούτινοφ, αλλά και εξαιτίας της ελάχιστης προσφοράς του Μόρις και του Τζόζεφ δηλαδή των δύο Αμερικανών γκαρντ που ήρθαν στη μέση της περιόδου για να αντικαταστήσουν τον και να βοηθήσουν τον Τόμας Γουόκαπ. Ο ΠΑΟ τα έκανε ακόμα χειρότερα χάνοντας από την Παρί στο ΟΑΚΑ. Η ήττα δεν τον πήγε απλά πίσω: τον βάζει σε σοβαρές δυσκολίες για την συνέχεια καθώς σχεδόν του αφαιρεί την πιθανότητα να έχει πλεονέκτημα έδρας. Το ματς με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ γίνεται πάλι παιγνίδι της χρονιάς. Κι αυτό καλό δεν το λες.
Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.
Τα ίσια ανάποδα
Στα τελευταία παιχνίδια του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα - ειδικά στα εκτός έδρας - παρατηρείται το ίδιο ακριβώς γεγονός : Ο Ολυμπιακός κάνει ένα πολύ καλό δεκάλεπτο (τουλάχιστον) και στην πορεία του παιχνιδιού χάνει τη διαφορά. Στο Κάουνας ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά με +11 στο ξεκίνημα του τέταρτου δεκαλέπτου. Κι όχι μόνο έχασε την διαφορά αλλά χρειάστηκε να παίξει και πάρα πολύ καλή άμυνα στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού απλά για να στείλει το ματς στην (πρώτη) παράταση. Ακολούθησε και δεύτερη.
Πιο ενδιαφέρουσα κι από το ίδιο το σπουδαίο ματς αυτή την φορά είναι η μεγάλη εικόνα. Ελειπαν ο Βεζένκοφ και ο Μιλουτίνοφ αλλά αυτές οι απουσίες δεν είχαν να κάνουν με τα σκαμπανεβάσματα: αυτά υπάρχουν και με αυτούς. Το που οφείλονται τα σκαμπανεβάσματα εντός του ματς είναι πολύ απλό: όταν η προσφορά των παικτών που αποκτήθηκαν για να βοηθήσουν τον Τόμας Γουόκαπ είναι μικρή, τα σκαμπανεβάσματα είναι μεγάλα. Στο Κάουνας ο Μόρις δεν πάτησε το παρκέ. Ο Τζόζεφ αγωνίστηκε μόλις 6 λεπτά χωρίς να πετύχει καλάθι. Μπροστά σε αυτούς τους δύο η προσφορά του Νιλικίνα είναι γιγάντια (3 πόντοι σε 16 λεπτά) αλλά πέρα από τα χωρατά κι αυτή ελάχιστη είναι. Το αποτέλεσμα ήταν να μείνει στο γήπεδο για 27 λεπτά ο Γουόκαπ και να δούμε και σχήματα του Ολυμπιακό χωρίς κανονικό άσσο, με τον Φουρνιέ, τον Ντόρσεϊ αλλά και τον ΜακΚίσικ να αναλαμβάνουν να κάνουν δουλειές που δεν τις γνωρίζουν πολύ καλά. Μεγάλα σκαμπανεβάσματα βλέπαμε και πριν τον ερχομό των δύο Αμερικανών, τον καιρό δηλαδή που όλοι στον Ολυμπιακό περίμεναν τον Κίναν Εβανς. Θυμίζω το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι όταν ο Ολυμπιακός ή κυριαρχούσε στο γήπεδο ή χανόταν.
Όσο προχωράει η χρόνια γίνεται νομίζω και πιο κατανοητό ότι από την προσφορά των δύο Αμερικανών (και του Νιλικίνα) είναι αρκετά πιθανό να κριθούν όλα – κι αυτό είναι παιγνίδι με τη φωτιά. Ο Μπαρτζωκας δεν διστάζει να χρησιμοποιεί πεντάδες και χωρίς αυτούς και δεν αποκλείεται ακριβώς επειδή ο Ολυμπιακός είναι μια δεμένη ομάδα σε ένα κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς τις επιθετικές λύσεις να τις δώσει μία πεντάδα στην οποία θα βρίσκονται μαζί ο Φουρνιέ και ο Ντόρσεϊ (που δυσκολεύονται πάντως να συνυπάρξουν) ή ο Φουρνιέ και ο ΜακΚίσικ που είχαν παίξει πάρα πολύ καλά μαζί και στους περσινούς τελικούς της Α1. Ωστόσο είναι μάλλον περισσότερο πιθανό αν οι τρεις γκαρντ δεν μπορώ να βοηθήσουν στην οργάνωση και στο σκοράρισμα να δούμε σε κρίσιμα ματς να συμβαίνει ότι στο Κάουνας το οποίο σημειωτέων ήταν το ίδιο το που είχε συμβεί και πέρσι στον ημιτελικό του Final4 που ο Ολυμπιακός έχασε από την Μονακό. Σ’ αυτά τα παιχνίδια, από τη στιγμή που λείπει ένας «άσσος» να βοηθήσει τον Γουόκαπ ή ένα «δυάρι» ικανό να δώσει λύσεις στο σετ παιχνίδι, αποφασίζει ο Φουρνιέ να τα κάνει όλα μόνος του. Ο Γάλλος έχει κατά καιρούς δώσει νίκες στον Ολυμπιακό. Αλλά όταν υπερβάλει κουράζεται και όταν κουράζεται αυτό έχει επίπτωση στο παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο παιχνίδια στα οποία είχε τη μεγαλύτερη επιθετική του παραγωγικότητα (πέρασε και στις δύο περιπτώσεις τους 30 πόντους) ο Ολυμπιακός τα έχει χάσει. Συνέβη και στο Κάουνας κόντρα στην Ζαλγκίρις και στον ημιτελικό με την Μονακό.
Ο Φουρνιέ αναγκάζεται να κρατήσει περισσότερο την μπάλα (και να επιτεθεί και περισσότερο) με συνέπεια να κάνει και λάθη. Οι πρωτοβουλίες του μπορεί να εξοργίσουν τον Μπαρτζώκα, πράγμα που στο Κάουνας το έδειξε στο Γάλλο με τον τρόπο του. Ο Φουρνιέ επειδή ξέρει τον προπονητή του Ολυμπιακού δήλωσε ότι τους συνδέει το ίδιο πάθος για τη νίκη και γι’ αυτό και τον αγαπάει. Ο Μπαρτζώκας είναι τυχερός που ο καλύτερός του παίκτης τον καταλαβαίνει. Άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν και τόσο πολύ. Και έχουν και το κακό συνήθειο όταν τον βρίσκουν αντίπαλο αφού έχουν φύγει από τον Ολυμπιακό να του θυμίζουν και πόσο καλοί παίκτες είναι. Το έχει κάνει ο Σλούκας, το έχει κάνει ο Πετρούσεφ, ο έκανε με την Ζαλγκίρις και ο Γκος. Που βοήθησε καθοριστικά τον Φρανσίσκο και τον Μαντάο Λο να πάρουν το παιχνίδι. Οι τρεις έβαλαν μαζί 61 πόντους, ενώ ο Νιλικίνα ο Γουόκαπ και ο Ζόζεφ μόλις οκτώ. Που σημαίνει ότι δεν είναι να απορείς πως ο Ολυμπιακός έχασε ένα παιχνίδι στο οποίο ήταν 11 πόντους μπροστά δέκα λεπτά πριν το τέλος του αλλά στο πως το οδήγησε το πράγμα σε δύο παρατάσεις. Και μάλιστα αν ο Ντόρσεϊ στο τέλος της πρώτης παράτασης είχε χρησιμοποιήσει και λίγο περισσότερο το μυαλό του μπορεί να το έχει κερδίσει κιόλας.
Χωρίς μυαλό και αντίδοτο
Και η περίπτωση του ΠΑΟ είναι απλή ενόψει της τελικής ευθείας: αν ο Ναν είναι καλά, ο ΠΑΟ μπορεί να είναι ανταγωνιστικός, αν δεν είναι ο ΠΑΟ θα έχει πάντα δυσκολίες και τα ματς θα κρίνονται στο τέλος τους. Ο ΠΑΟ δεν έχει το απόλυτα οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι – προέκυψε ως ομάδα πριν από δυο χρόνια με δώδεκα μεταγραφές και από τότε για διάφορους λόγους αλλάζει συνεχώς. Χωρίς τον Ναν αλλάζει εντελώς το επιθετικό του παιγνίδι καθώς αναζητείται αυτός που θα κουβαλήσει την ομάδα. Χθες ο Ντέιβις πήγε να γυρίσει το ματς μόνος του, με μια συνολικά επιβλητική εμφάνιση και πολλές πρωτοβουλίες στο τέλος, αλλά το να περιμένεις να σου πάρει ένα ματς ένα νεοφερμένο «τεσσάρι» σε μια διοργάνωση στην οποία πάντα οι γκαρντ κάνουν την διαφορά, είναι κομμάτι οξύμωρο. Η λύση απέναντι στην Παρί ήταν άλλη: ήταν η καλή άμυνα. Αλλά ο ΠΑΟ με το μυαλό στα σύννεφα μετά την ανακουφιστική κατάκτηση του κυπέλλου αυτό δεν το κατάλαβε: πρώτος δεν το κατάλαβε ο προπονητής του.
Ο Αταμάν δεν είχε κανένα αντίδοτο απέναντι στο καταπληκτικό τρέξιμο της Παρί που στην καλή της βραδιά είναι πάντα χάρμα ιδέσθαι καθώς με μικρό μπάτζετ (και σχετικά άγνωστους παίκτες) παίζει μπάσκετ του 2026. Ο ΠΑΟ έπρεπε να σταματήσει τον Ιφί και τον Ρόμπινσον, αλλά έμπλεξε και με τους Στίβενς και Μόργκαν, δυο παίκτες που για τις κοντές αλλά γρήγορες πεντάδες του Ταμπελίνι αποδείχτηκαν σπουδαίοι. Ο ΠΑΟ βρέθηκε από νωρίς να κυνηγάει καθώς χωρίς τον Ναν δεν είχε και καλές επιλογές στο τρίποντο: πριν ο Ντέιβις βάλει τα δυο συνεχόμενα στο επεισοδιακό φινάλε είχε όλα κι όλα έξι απέναντι στην Παρί που βρήκε χάρη στο γρήγορο και τολμηρό παιγνίδι της 17! Ο Αταμάν, που ξέχασε τον Μίτογλου που του έδωσε το κύπελλο και θυσιάζει πολύ από τον χρόνο του Χουάντσο για να χωρέσει τον Ντέιβις, πίστευε πως αρκεί η νίκη επί του Ολυμπιακού για να αποκτήσει ο ΠΑΟ κεκτημένη ταχύτητα, αλλά δεν είναι έτσι: συχνά μια ήττα σε ένα ντέρμπι σε αποδιοργανώνει, αλλά ακόμα συχνότερα μια νίκη σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες την λύση για όλα κι αυτό είναι πρόβλημα – ο ΠΑΟ δεν παίζει με τον Ολυμπιακό κάθε εβδομάδα.
Ο Τούρκος προπονητής πρέπει να αρχίσει να μελετά αντιπάλους και να σχεδιάζει ματς πιο πολύ από όσο το κάνει τώρα γιατί η δέκατη θέση που έχει ο ΠΑΟ αυτή την στιγμή (με ομάδες όπως η Μακάμπι και η Ντουμπάι να βελτιώνονται) είναι μια θέση τρομερά επικίνδυνη. Κι αν ο ΠΑΟ χάσει στο ΣΕΦ θα πρέπει να σταματήσει να συζητά για το τι θα κάνει στο Final 4 της Αθήνας αλλά για το πως θα φτάσει σε αυτό καθώς τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Με αυτά και με αυτά ακολουθεί ένα Ολυμπιακός – ΠΑΟ που δεν χάνεται. Βλέπεις το πρόγραμμα και λες «δεν μπορώ να περιμένω»…
