Ο τελικός του US Open εξελίχτηκε λίγο-πολύ όπως αναμενόταν. Παρά την αυτοπεποίθησή του, ο Μπεν Σέλτον δεν φάνηκε να έχει κανένα σχέδιο για το πώς θα δυσκολέψει τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Ηθελε να σερβίρει καλά, να παίρνει την πρωτοβουλία, να χτυπάει δυνατά, να βάζει τον Ζβέρεφ σε θέση διαρκούς άμυνας: ουσιαστικά, να τον βάλει δηλαδή να παίζει ακριβώς όπως αυτός θέλει. Αν ο Ζβέρεφ για να κερδίσει μπορεί να ποντάρει σχεδόν αποκλειστικά στην αμυντική του ικανότητα, από τη στιγμή που είναι στην καλύτερη του φόρμα, θα κερδίσει. Ο Σέλτον έπρεπε να αξιοποιήσει την ενέργεια του πλήθους της Νέας Υόρκης ενθουσιάζοντάς το κι αυτό προσπάθησε. Αλλά αυτή η συνθήκη ήταν ιδανική για τον αντίπαλό του που τον άφηνε απλά να εκτεθεί κρατώντας χαμηλά τον ρυθμό του αγώνα. Και τον κέρδισε πολύ πιο άνετα από όσο δείχνει το τελικό 3-1.

Ποντάροντας σε λάθη

Σοφός μετά από τη νίκη του στο Ρολάν Γκαρός, ο Ζβέρεφ έπαιξε τον τελικό με μεγάλη ψυχραιμία. Δεν ένιωσε ποτέ φόβο, ούτε καν όταν έχασε το τρίτο σετ στο τέλος. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ήταν πολύ συγκεντρωμένος στο τι έπρεπε να κάνει: τίποτα το εξαιρετικό. Καλό σερβίς, δύναμη στις επιστροφές, ώστε να βάλει τον Σέλτον να τρέχει, και ποντάρισμα στα λάθη του αντιπάλου του. Ήταν ο ίδιος Ζβέρεφ όπως πάντα, απλώς λίγο πιο επιθετικός.

«Το ενστικτώδες τένις του Σέλτον φάνηκε  βιαστικό και ανοργάνωτο. Για να νικήσεις τον Ζβέρεφ πρέπει να τον πείσεις ότι αυτό που κάνει δεν είναι αρκετό, ότι πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα. Πρέπει να κάνεις λίγα λάθη σε υψηλό ρυθμό. Δεν είναι εύκολο. Λίγοι τα καταφέρνουν και ο Σέλτον δεν είναι ανάμεσά τους» είπε ο Ματς Βιλάντερ – κι έχει δίκιο. Ο Ζβέρεφ κέρδισε τόσο εύκολα που δεν κατάλαβε καν ότι το παιγνίδι είχε τελειώσει! Μετά το κερδισμένο ματς μπολ πήγε να σερβίρει. Εκανε στο μυαλό του όλο το ματς μια απλή διαδικασία. Εκανε μάλιστα και ανάλυση του ματς στο τέλος λέγοντας πως είχε καταλάβει πως θα κερδίσει τον Σέλτον όταν τον είδε να πετά εκτός τον Αλκαράθ. «Το λάθος του Αλκαράθ, είπε ο Ζβέρεφ, ήταν ότι χτύπησε δυνατά στο backhand του Σέλτον, ενώ δεν θα έπρεπε να του δίνει την δυνατότητα να αντιδρά αντανακλαστικά – ξέρει να απαντά στην δύναμη με δύναμη. Στα πιο αδύναμα χτυπήματα θέλει να βάλει ταχύτητα και κάνει λάθη» εξήγησε κι όλο αυτό το είπε με το συνηθισμένο αυτάρεσκο βλέμμα που έχει ο Ζβέρεφ στα μικρόφωνα όταν τα πράγματα πάνε καλά γι' αυτόν.

Ο Ζβέρεφ έπαιξε με ένα τακτικό ορθολογισμό που δεν διέθετε πάντα σε όλη την καριέρα του. Επιταχύνοντας μόνο όταν ήταν απαραίτητο περιόρισε τελείως τα λάθη. Είχε επίσης 29 επισκέψεις στο φιλέ, κερδίζοντας πόντους σε ποσοστό 86%. Αν στον τελικό εναντίον του Κομπόλι στο Ρολάν Γκαρός φαινόταν λίγο θύμα της βιασύνης του, στη Νέα Υόρκη φαινόταν σαφώς πιο άνετος. Δεν ήταν ένας νέος Ζβέρεφ, αλλά σίγουρα ένας Ζβέρεφ στα καλύτερά του. Αλλα είναι πάντα ένας νικητής που λίγοι αγαπούν και μάλλον τέτοιος θα παραμείνει.

Διαδικασία αντοχής

Ολοι γνωρίζουν πλέον την πορεία του Γερμανού προς την κορυφή, μια διαδικασία αντοχής. Ολοι γνωρίζουν ότι έχει διαβήτη από παιδί, ότι κάνει ενέσεις ινσουλίνης στο γήπεδο, ότι είχε ένα βασανιστικό τραυματισμό στον αστράγαλο σε παιγνίδι εναντίον του Ναδάλ, ότι είχε προβλήματα με καταγγελίες της συντρόφου του για βίαιη συμπεριφορά – γλύτωσε την δίκη πληρώνοντας. Πολλοί θυμούνται τους πολλούς τελικούς που έχασε και βλέπουν την υπομονή του να περιμένει τη στιγμή του. Αλλα ελάχιστοι μαζί του ενθουσιάζονται. Ο Ζβέρεφ έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια, αλλά δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει αυτό που πραγματικά τον χώριζε πάντα από την μεγάλη αποδοχή: το γεγονός ότι υπήρχαν καλύτεροι τενίστες από αυτόν. Δυνατότεροι, πιο ταλαντούχοι, πιο θαρραλέοι, πιο θεαματικοί. Δεν είναι πρόβλημά του, αλλά είναι μια αλήθεια.  

Οπαδοί μιας αίρεσης

Ο Ζβέρεφ κέρδισε και το US Open επειδή το άξιζε, επειδή ήταν ο καλύτερος. Ωστόσο αν ένας νικητής μας αφήνει αδιάφορους, υπάρχει ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: ο σχολιαστής Τζον Μακ Ενρόου του είπε μπράβο για την επιτυχία και παρακάλεσε τον Αλκαράθ και τον Σίνερ να συνέρθουν γρήγορα γιατί το τένις τους έχει ανάγκη. Υπονοώντας ότι αυτό δεν έχει μεγάλη ανάγκη τον Ζβέρεφ. Αδικο; Σίγουρα. Αλλά πως να μην το πεις βλέποντας την ικανότητα του να μετατρέπει σε στρατηγική αυτή την αποδοτική μονοτονία του;   

«Δεν λέμε ότι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ δεν έχει θαυμαστές. Λέμε ότι δύσκολα θα έχει πολλούς ενώ θα έπρεπε με βάση το βιογραφικό του. Είναι Ολυμπιονίκης, έχει δυο Grand Slam σε ένα χρόνο, είναι νούμερο δύο στον κόσμο κι όμως οι οπαδοί του παραμένουν μια μικρή, ανεξιχνίαστη αίρεση» έγραψε η Μάρκα, ίσως γιατί οι Ισπανοί πικράθηκαν από τον αποκλεισμό του Αλκαράθ. Αλλά δεν έχει και πολύ άδικο. Φταίει η σκοτεινή εκείνη ιστορία ενδοοικογενειακής βίας που τον αποξένωσε από τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό (όχι μόνο από τις γυναίκες, αλλά και από πολλούς άλλους); Ισως. Αλλά ακόμα κι αν ο Ζβέρεφ ήταν ένας ιδανικός σύντροφος, κι ένας υπέροχος άνθρωπος θα υπήρχαν ακόμα πολλοί που θα παρεμειναν  αδιάφοροι για κάθε νίκη του. Γιατί έχει αυτή την όψη του αδιάφορου νικητή και αυτό τον τρόπο του νικητή που δεν ενθουσιάζει – αλλά και γιατί δεν προκαλεί καν. Ο κόσμος των σπορ χρειάζεται και καλούς και κακούς. Αμφιβάλω όμως αν χρειάζεται τους βαρετούς νικητές.

Ποιοι είναι αυτοί;

Η πορεία του ήταν ταυτόχρονα ταραγμένη και προβλέψιμη - δύο επίθετα που ταιριάζουν καλά σε αυτόν. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί πώς το κατορθώνει, αλλά ο Ζβέρεφ καταφέρνει να είναι προβλέψιμος τόσο όταν κερδίζει όσο και όταν χάνει. Ποτέ στην ιστορία αυτού του αθλήματος δεν υπήρξε παίκτης ικανός να κερδίσει δυο Grand Slam σε μια σεζόν που να μην έχει νικήσει εντός της σεζόν τουλάχιστον οκτώ παίκτες του Top 10. Ο Ζβέρεφ μέσα σε αυτή την για τον ίδιο θριαμβευτική σεζόν έχει νικήσει μόνο δύο. Τον Σέλτον και τον Κομπόλι στους δυο τελικούς του, στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη.

Στο δρόμο για τον τελικό του US Open αντιμετώπισε παίκτες που θα έβρισκε σε ένα 1000ρι τουρνουά, ας πούμε στην Αμβέρσα: Σονέγκο, Eϊλις, Ταμπίλο, Ντάρντερι, Φαν ντε Ζάντσουλπ, Χατσάνοφ – διαβάζεις τα ονόματα και λες ποιοι είναι αυτοί.  Ο Γερμανός είναι νούμερο 2 στον κόσμο και δεν έχει νικήσει ακόμα τον Τζόκοβιτς έστω κι αν αυτός από το 2021 κι έπειτα χάνει συχνά πυκνά. Έχει χάσει επτά από τους τελευταίους οκτώ αγώνες του εναντίον του Φριντζ, οκτώ από τους τελευταίους δέκα εναντίον του Μεντβέντεφ. Εχει πιο πολλές ήττες ακόμα και στα παιγνίδια του με τον Μουσέτι – δεν συζητάμε για τις αναμετρήσεις με τον Αλκαράθ και τον Σίνερ.

Ένα καταφύγιο στην Φρανκφούρτη

Κι ο Τζόκοβιτς έπαιζε άμυνα αλλά «αν ο Τζόκοβιτς είναι η Βοτρουμπακίρχε στη Βιέννη, ο Ζβέρεφ είναι μια πολυκατοικία στη Φρανκφούρτη που μοιάζει με καταφύγιο δυστοπικής απελπισίας. Η μόνη της ποιότητα είναι ότι δεν καταρρέει, ότι έχει γερά πατώματα και χοντρούς τοίχους» έγραψε κάπως σκληρά  η Γκαζέτα Ντελο Σπορτ.

Για τον ίδιο προφανώς όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Αλλά όλοι θα θέλαμε να δούμε σύντομα μια μάχη του Σίνερ με τον Αλκαράθ. Τις θεωρούσαμε μονότονες όπως όλα τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Δεν είναι. Μονότονος ακόμα και στους θριάμβους του είναι ο Ζβέρεφ…