Η πρώτη αγωνιστική του Τσάμπιονς λιγκ μας έδωσε πολλά από αυτά που θα είναι βασικά θέματα συζήτησης για την διοργάνωση κατά τη διάρκειά της. Βέβαια το βασικό και ευχάριστο συμπέρασμα είναι ότι το Τσάμπιονς λιγκ είναι πάντα το Τσάμπιονς λιγκ, δηλαδή μια διοργάνωση στην οποία βρέχει γκολ. Είτε οι μεγάλες ομάδες που το διεκδικούν είναι σε καταπληκτική κατάσταση, είτε είναι γεμάτες από παίκτες που δεν έκαναν την καλύτερη προετοιμασία εξαιτίας του Μουντιάλ κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Το ΑΕΚ – Λάσκ 1-0, πρώτο παιγνίδι της διοργάνωση, ήταν μάλλον η εξαίρεση στον κανόνα: ένα μόνο γκολ είχε μόνο το Νάπολι – Αρσεναλ (0-1). Κατά τα άλλα είδαμε 69 γκολ! Την πρώτη μέρα 21, την δεύτερη 25 και την τρίτη 23!

Ας δούμε μερικά από τα πολλά που ξεχώρισαν.

Οι Αγγλοι on fire

Ολόκληρη τη χρονιά πέρσι περιμένουμε την αγωνιστική που θα κέρδιζαν όλοι οι εκπρόσωποι της Πρέμιερ λιγκ. Μάταια το περιμέναμε. Κι όμως φέτος αυτό συνέβη την πρώτη κιόλας αγωνιστική.  Η Μάντσεστερ Σίτι με μπροστάρη τον Χάαλαντ πέρασε εύκολα από το Οπόρτο κερδίζοντας τους Δράκους με 0-2. Η Άρσεναλ πήρε τη νίκη κόντρα στην Νάπολη στο Ντιέγκο Μαραντόνα με το αγαπημένο της 0-1 και γκολ του Οντεγκαρντ, αφού πάντως κυριάρχησε στο παιχνίδι. Η Λίβερπουλ που είχε και το πιο δύσκολο αντίπαλο κέρδισε με ανατροπή την Ατλέτικο Μαδρίτης του Σiμεόνε που ακόμα ψάχνεται: η χρησιμοποίηση του «αντάρτη» Χουλιάν Αλβαρες δεν έδωσε κάτι στους Μαδριλένους. Η Ατλέτικο έχει τον τελικό στην έδρα της και θέλει να φτάσει σ’ αυτόν αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζεται πάρα πολλά. Πιο δύσκολη η νίκη της Αστον Βίλα που πέρασε από το Βέλγιο κερδίζοντας την Μπριζ με 3-2. Αν σκεφτείς πόσο δυσκολεύεται στο ξεκίνημα της Πρέμιερ λιγκ καταλαβαίνεις γιατί στις αγγλικές ομάδες το Τσάμπιονς λιγκ μοιάζει σιγά σιγά ευκολότερο από το δικό τους πρωτάθλημα. Τέλος θριαμβευτική υπήρξε η νίκη της Μάντστεστερ Γιουνάιτεντ στην επανεμφάνισή της: η Σαμπάχ του Νταμπράουσκας έμοιαζε ευχαριστημένη γιατί έχασε μόνο με 4-0.  

Oι Κλασικοί της Λίγκας

Η δεύτερη συζήτηση που θα γίνει κατά τη διάρκεια της χρονιάς αφορά την Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα. Και οι δυο ξεκίνησαν με νίκες αλλά διαφορετικές. Η

 Ρεάλ του Μουρίνιο θυμίζει την Ρεάλ του Μουρίνιο στο προηγούμενο πέρασμά του Πορτογάλου από εκεί - και δεν θα μπορούσε το πράγμα να είναι διαφορετικό. Ο Μου προσπαθεί να αξιοποιήσει τους πολλούς και καλούς επιθετικούς της Βασίλισσας δίνοντάς τους απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Θέλει επίσης η ομάδα του να παίξει πιο οργανωμένη άμυνα αλλά για την ώρα αυτό που φαίνεται είναι η πρόθεσή του και τίποτα άλλο. Ορισμένες τακτικές διαβολιές του όπως η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Αλεξάντερ Αρλοντ και του Ντούμφρις και το ξεκίνημα του Ντίαθ βοήθησαν ώστε να δούμε μια Βασίλισσα μάλλον χωρίς ισορροπία που έπαιζε ένα παράξενο 4-2-4 με τον Αρνολντ κάτι σαν δεύτερο κόφτη.  Κάπως έτσι η Ρεάλ για να κερδίσει την Ίντερ, που τα παιχνίδια μαζί της στην Ισπανία τα χάνει μόλις οι παίκτες της πατήσουν στο αεροδρόμιο Μπαράχα, χρειάστηκε τον Κουρτουά και φυσικά τον ΕμΠαπέ που διασκεδάζει.

Η Μπαρτσελόνα είναι τελείως διαφορετική ιστορία. Φέτος είναι πιο δυνατή από πέρσι και ας μην έχει τον Λεβαντόφσκι: δεν της χρειάζεται άλλωστε ένας τέτοιου τύπου σέντερ φόρ για να σκοράρει κατά ριπάς και μας το έδειξε στο ματς με την Φλεγενορντ. Για να μπορέσει να κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ η Μπάρτσα θα πρέπει ο Γιαμάλ να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά σε μία διοργάνωση που κρατάει μήνες και για να συμβεί αυτό χρειάζεται και μεγαλύτερη αγωνιστική ωριμότητα αλλά και τύχη για να γλιτώσει από τραυματισμούς που τακτικά εμφανίζονται. Το ότι φοράει πλέον τη φανέλα με το 10 είναι σημάδι των προθέσεων του. Κατά τα άλλα η Μπάρτσα με τον Ραφίνια σε τέτοια κατάσταση είναι βέβαιο ότι στην League Phase θα σπείρει τον πανικό.

Η τρίτη φορά της Παρί

Βασικό θέμα συζήτησης είναι ήδη και το αν η Παρί Σεν Ζερμέν μπορεί να κερδίσει για τρίτη συνεχόμενη φορά τη διοργάνωση. Έχει ξεκινήσει άσχημα στο γαλλικό πρωτάθλημα αλλά απέναντι στην Σλόβαν Μπρατισλάβας έκανε ένα υγιεινό περίπατο. Με τον Φεράν Τόρες να δείχνει σαν να παίζει χρόνια εκεί, τον Ντεμπελέ να συνεχίζει να σκοράρει με χαρακτηριστική άνεση και με νέους πρωταγωνιστές στην εντεκάδα (Ακλιούς, Ντρο Φερνάντεζ) το βέβαιο είναι ότι η Παρί είναι δυνατότερη από πέρσι. Στο ματς με την Σλόβαν έλειψαν ο Κβαρασκέλια και ο Ντουέ και δεν το κατάλαβε κανείς όπως κανείς δεν κατάλαβε ότι έφυγε ο Μπαρκολά. Αλλά το εμπόδιο ήταν πάρα πολύ χαμηλό, ακόμα και για πρώιμα συμπεράσματα.

Οι Γερμανοί που ακόμα σκοράρουν

Τι άλλο είδαμε; Την Μπάγερν Μονάχου να κάνει τα δικά της κόντρα στην Μπόντο, την Στουτγάρδη να κερδίζει την Βίκινγκ (στις γερμανονορβηγικές μονομαχίες) και την Μπορούσια να δείχνει την επιθετική της ικανότητα παρά την απουσία του Κωνσταντέλια και ουσιαστικά και του Καρέτσα. Μπορεί στο παιχνίδι της Ντόρντμουντ με την Βιγιαρεάλ εμείς να τρομάξαμε με τον Καρέτσα, αλλά πολλοί τρόμαξαν την ευκολία των Γερμανών στην δημιουργία φάσεων: παρότι πολλοί έφυγαν ή έλειπαν η Μπορούσια το εύκολο γκολ το έχει ακόμα. Το ματς πάντως πέρασε στην ιστορία γιατί ο Γκιρασί πέτυχε γκολ (δύο) και αυτογκόλ ενώ με αυτογκόλ άνοιξε το σκορ και η γερμανική ομάδα! Με χαρακτηριστική άνεση σκοράρει και η Στουτγκάρδη που χάρη στο διάδοχο του Τζέκο τον Βόσνιο Ντιμιτρίεβιτς πέτυχε στην Βίκινγκ 3 γκολ σε 12 λεπτά.

Η Μπάγερν έχει δημιουργήσει μόδα στην Γερμανία και η ίδια συνεχίζει βέβαια να κάνει τα δικά της. Στην Μπόντο πέτυχε πέντε γκολ – όλα στο δεύτερο ημίχρονο. Η ομάδα του Κομπανί είναι ίδια με πέρυσι – τα συν η επιστροφή του Μουσιάλα. Ο Σαϊμπάρι μπήκε στο 70΄όταν το ματς ήταν στο 2-0, ο Χάρι Κέιν φωνάζει πως θέλει την Χρυσή μπάλα, αλλά ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.

Οι Ελληνες και οι υπόλοιποι

Εντυπωσιακό και το ξεκίνημα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας που βρήκε την Γαλατασαράι χωρίς τον Οσιμεν και την κέρδισε θυμίζοντας όλες τις περσινές τις δυνατότητες: κυρίως στην εξαιρετική καθοδήγηση που εγγυάται στην επίθεση της ο Κολομβιανός Σουάρεθ που με τη φανέλα της κάνει θαύματα ενώ στο Μουντιάλ χάθηκε. Η αγωνιστική είχε μόλις δυο ισοπαλίες μάλλον ανέλπιστες. Η PSV και η Σαχτάρ μοιράστηκαν τους βαθμούς (1-1) γιατί έχασαν πολλά γκολ (ειδικά οι γηπεδούχοι), ενώ ίδιο σκορ είχαμε και στο Φενερμπαχτσέ – Ρόμα: στο τέλος του ματς ο προπονητής των γηπεδούχων Καρτάλ θυμωμένος γιατί θεατής του πέταξε ένα μπουκάλι νερό παραιτήθηκε! Ισοπαλία θα είχαμε και στο Σλάβια – Λανς (2-3) αν ο Ρούμπεν Αγκιλάρ δεν έδινε την νίκη στους Γάλλους στο 94΄κι αφού η Λανς είχε ισοφαρίσει με τον Τοβέν στο 93΄!   

Τέλος η Κόμο με πρωταγωνιστή τον Δουβίκα έσωσε την τιμή του Καμπιονάτο παίρνοντας μια εύκολη νίκη με 4-1 κόντρα στην Λειψία.  Ο Δουβίκας ήταν ο πιο καλός από τους Ελληνες του εξωτερικού. Ο Τζόλης πέρασε στο ματς της Αρσεναλ με την Νάπολι, πρόλαβε σε 20 λεπτά να έχει συμμετοχή στο γκολ και να χάσει και δυο ευκαιρίες. Ο Βαγιαννίδης ξεκίνησε ως βασικός με την Σπόρτινγκ και ο Ιωαννίδης μπήκε αλλαγή. Όπως και ο Τσιμίκας στο Λίβερπουλ – Ατλέτικο. Ο Κουλιεράκης δεν αγωνίστηκε.       

Αν βλέπουμε πολλά γκολ, πολλά από αυτά οφείλονται στις στημένες φάσεις και στα λάθη των τερματοφυλάκων που κοστίζουν ακριβά. Στην πρώτη αγωνιστική είδαμε καταπληκτικά γκολ από χτυπήματα φάουλ όπως αυτό του Μάριν στο ΑΕΚ – Λάσκ (1-0): οι Γάλλοι έγραψαν ότι θύμισε γκολ του Πλατινί. Αλλά είχαμε και σπάνια λάθη από τερματοφύλακες. Ασυγχώρητο αυτό που έκανε ο τερματοφύλακας της Ίντερ Μαρτίνεθ που χάρισε στο Βαλβέρδε το δεύτερο γκολ της Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Μεγάλο και το λάθος του Ζόμερ που προκάλεσε άθελά του μεγάλη στην Μπριζ. Στο Τσάμπιονς λιγκ όλα τιμωρούνται.