Το ξέρω ότι θα ακουστεί παράξενο αλλά ο Ολυμπιακός την τέταρτη αγωνιστική του πρωταθλήματος δίνει εναντίον του ΟΦΗ ένα από τα πιο δύσκολα παιγνίδια των τελευταίων του χρόνων. Το ματς είναι περίπλοκο γιατί αν το κερδίσει δεν θα έχει κάνει τίποτα πιο πολύ από την δουλειά του ενώ αν το χάσει αλίμονο του. Ο ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη είναι μια χαρά ομάδα (και φορμαρισμένη τελευταία) ενώ ο Ολυμπιακός προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή χωρίς δεδομένα όλο τον κόσμο του στον πλευρό του. Πρέπει αυτόν τον κόσμο να τον κερδίσει και δεν είναι απλό. Αλλά δεν είναι και το μόνο του πρόβλημα.  

Γράφονται πολλά χωρίς λόγο

Για τον νέο προπονητή του Ολυμπιακού Ιμανόλ Αλγκουαθίλ γράφονται πολλά και μόνο καλά, όπως άλλωστε και για κάθε νέο προπονητή που έρχεται σε μεγάλη ομάδα. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο όσα καλά λόγια και να γραφτούν είναι βέβαιο ότι υπάρχει πολύς κόσμος που δεν θα τα λάβει σοβαρά στα υπόψιν του αφού πιστεύει πως ο Μεντιλίμπαρ δεν έπρεπε να φύγει. Η θέση αυτή είναι εντελώς συναισθηματική και το καταλαβαίνεις κι από τα επιχειρήματα – λένε πχ ότι «του πήραν 15 παίκτες τις τελευταίες μέρες των μεταγραφών και δεν του δώσανε χρόνο κτλ», ενώ παίκτες του πήραν έξι και τους τρεις δεν ήθελε και να τους βάλει και στην ευρωπαϊκή λίστα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματα του κόσμου: και να τον μισούσαν ξαφνικά όλοι τον Μεντιλίμπαρ ή με ένα μαγικό τρόπο να τους ήταν αδιάφορος δεν θα ήταν πιο απλή η δουλειά του νεοφερμένου. Δεν καθορίζουν την επιτυχία ή την αποτυχία ενός προπονητή τα όποια συναισθήματα για τον προηγούμενο.

Το αληθινό πρόβλημα του Ιμανόλ είναι ότι αντίθετα με πολλούς άλλους που έχουν αναλάβει τον Ολυμπιακό μεσούσης της περιόδου, αυτός παραλαμβάνει μια ομάδα που πραγματικά μοιάζει στο γήπεδο να μην ξέρει να κάνει σωστά παρά ελάχιστα.

Δύσκολα το κατορθώνεις  

Γίνεται μεγάλη συζήτηση από πέρυσι για την δυσκολία του Ολυμπιακού απέναντι σε κλειστές άμυνες κτλ. Αυτό συμβαίνει για απλούς λόγους: απουσιάζουν εντελώς οι συνεργασίες, η μπάλα δεν κυκλοφορεί σωστά στα μικρά διαστήματα στο ύψος της περιοχής του αντιπάλου, η κίνηση των επιθετικών χωρίς την μπάλα είναι ελάχιστη, τα overlap είναι μετρημένα και οι χαφ δεν πατάνε παρά ελάχιστα την περιοχή. Όλα αυτά σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: ότι η δουλειά στην προπόνηση ήταν λίγη και κακής ποιότητας. Για τον ίδιο λόγο λείπουν και τα γκολ από στημένες φάσεις πχ και για τον ίδιο λόγο έχουν πρόβλημα προσαρμογής οι νεοαποκτηθέντες: πέρυσι ο Ολυμπιακός απέκτησε 13 παίκτες και από αυτούς ενεργός παραμένει μόνο ο Σιπιόνι. Και να το θες, δύσκολα γίνεται.

Ο κόσμος νομίζει πως οι παίκτες δεν είναι καλοί, δεν έχουν προσωπικότητα κτλ. Στην πραγματικότητα οι παίκτες έψαχναν καιρό τώρα να βοηθήσουν την ομάδα (και τον προπονητή) να λύσει το πρόβλημα του γκολ με ατομικές πρωτοβουλίες τις οποίες ο Μεντιλίμπαρ ενθάρρυνε για αυτό και προτιμούσε ως εξτρέμ τον Ροντινέι πχ από άλλους που ήθελαν πλάνο για να κινηθούν. Η έλλειψη πλάνου οδηγούσε στην απλοποίηση, δηλαδή στις σέντρες και τα γεμίσματα: αν δεν ξέρεις τι να κάνεις την μπάλα μόνο έτσι την πας μπροστά. Είναι ο πιο απλός τρόπος, αλλά και ο πιο προβλέψιμος.

Η πίεση είναι μεγάλη

Πριν τον νεοφερμένο Βάσκο, ο Ολυμπιακός είχε μιλήσει και με άλλους προπονητές: επειδή οι απαιτήσεις είναι μεγάλες όλοι δίστασαν να πουν το ναι – και ήταν προπονητές με ονόματα και συμβόλαια μεγάλα. Αλλά όλοι έβαλαν στο τραπέζι το ζήτημα του χρόνου που θα έχουν στην διάθεσή τους και κατάλαβαν πως η δουλειά τους θα είναι δύσκολη, γιατί η απαίτηση άμεσων αποτελεσμάτων είναι μεγάλη. Ο Ρούντι Γκαρσία είπε πως ο Ολυμπιακός που είδε με την Ναϊμέγκεν δεν ξέρει ούτε άμυνα να παίζει, ούτε επίθεση. Ο Τσάβι το συζήτησε αλλά προτίμησε την Εθνική Ολλανδίας. Ο Κόντε είπε προσωπικά στον Μαρινάκη πως δεν τον ενδιαφέρει το ελληνικό πρωτάθλημα και πως για να φτιάξει μια ομάδα για να διακριθεί στο Europa League θα έπρεπε να έχει την ομάδα από πέρυσι.

Ο Ιμανόλ κολακεύτηκε από την πρόταση και αυτό είναι καλό. Αλλά ουσιαστικά έχει δουλέψει μόνο στην Ρεάλ Σοσιεδάδ – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δεν έχει κάνει πρωταθλητισμό, όπως ωστόσο όλοι σχεδόν οι ξένοι προπονητές που έχουν έρθει στον Ολυμπιακό τελευταία. Κάποιοι την δουλειά την έμαθαν – ο Βαλβέρδε, ο Μάρτινς, ο Μεντιλίμπαρ. Κάποιοι όχι. Το μυστικό είναι η αντοχή της πίεσης, αλλά συνταγή δεν υπάρχει. Ο Βαλβέρδε μου έχει πει προσωπικά ότι στην Μπαρτσελόνα οι απαιτήσεις ήταν μικρότερες (!), ο Μαρτίνς έπινε κανένα κρασί παραπάνω. Η δουλειά είναι δύσκολη γιατί την πίεση πρέπει να την διαχειριστείς μόνος.

Τίποτα δεν μοιάζει απλό    

Αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι ανάγκες του προπονητή: την συγκεκριμένη στιγμή οι ανάγκες της ομάδας είναι πιο μεγάλες. Ο Ιμανόλ πρέπει να μάθει στον Ολυμπιακό κυρίως τι να κάνει όταν έχει την μπάλα κι αυτό δεν είναι ζήτημα απλό: χρειάζονται ιδέες και μαθήματα, δηλαδή προπονήσεις. Και φυσικά το πράγμα θα έχει κόστος – σοβαρό κόστος. Στο ματς με τον Βόλο για το κύπελλο πχ ο Ολυμπιακός δέχτηκε δυο γκολ απλά χαλαρώνοντας (σε ένα ματς ανοιχτό όπου σκόραρε τρεις φορές γιατί η σκοπιμότητα απουσίαζε). Θέλω να πω ότι δεν είναι δύσκολο η ανάγκη να μάθει η ομάδα να παίζει κάτι πιο σύνθετο από το «κάνω σέντρες στην επίθεση» να οδηγήσει σε αμυντικά προβλήματα: ο Μεντιλίμπαρ ξέροντας πόσο αυτά παραμονεύουν προτιμούσε να έχει στην ενδεκάδα τους έμπειρους δηλαδή τον Ντάνι Γκαρθία, τον Εσε, τον Πιρόλα και τον Ρέτσο, φυσικά και τον Μπρούνο. Αν δεν είχε φύγει ο Ροντινέι στο Βόλο θα ήταν αυτός βασικός. Γιατί ο Μεντιλίμπαρ ήξερε τι μπορεί να του δώσει, ενώ τον Πέτερσεν πχ για να τον εμπιστευθεί έπρεπε να τον μάθει. Και να μάθει κι αυτός αυτόν. Πολλοί παίκτες δεν ψάχνουν πατερούλη, θέλουν απλά έναν να τους εξηγήσει τι να κάνουν και να τους εμπιστεύεται.  

Ο Ιμανόλ πρέπει να αλλάξει τον Ολυμπιακό, αλλά χωρίς τα μαθήματα να έχουν κόστος: όλο αυτό φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρέπει να δώσει στην ομάδα όχι μια ταυτότητα (αυτό σε γενικές γραμμές υπήρχε γιατί όλοι ήξεραν τι κάνει και τι δεν κάνει ο Ολυμπιακός), αλλά ένα παιγνίδι συμβατό με την υποχρέωσή της να κερδίζει ανοίγοντας κλειστές άμυνες. Από την άλλη ο νέος προπονητής πρέπει να μην χαλάσει την όποια αμυντική οργάνωση της ομάδας – ακόμα κι αν ο τρόπος που η ομάδα αμύνεται μπορεί να μην του αρέσει. Αν για παράδειγμα δούμε τον Ολυμπιακό με τον Κάρμο και τον Σμαϊλοβιτς να αμύνεται με την άμυνα στην σέντρα, η να παίζει σε σοβαρά ματς με ένα μόνο αμυντικό χαφ, ας ετοιμαστούμε για σκηνές ροκ.

Συνέχεια της περσινής σεζόν

Ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός στο ξεκίνημα της σεζόν: ζούσε απλά την συνέχεια της περσινής του σεζόν με παίκτες που είτε εξακολουθούσαν να κάνουν όσα (λίγα επιθετικά…) έκαναν είτε προσπαθούσαν να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν (ο Σα, ο Ρόκα, ο Γκονζάλεθ παίζουν κοιτώντας στον πάγκο). Όμως το πιο παράδοξο είναι ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες κι ας είμαστε στα μισά του Σεπτέμβρη κι ας υπάρχουν πολλοί περσινοί παίκτες. Κανείς δεν ξέρει πχ ποιοι είναι οι τρεις συμβατοί μέσοι για το παιγνίδι της ομάδας, ακριβώς γιατί οργανωμένο παιγνίδι δεν υπάρχει. Με τον ΟΦΗ θα δούμε πολύ απλά ποια είναι μια πρώτη (πολύ δύσκολη) ανάλυση των παικτών του Ολυμπιακού – ποιοι είναι οι παίκτες που ο Ιμανόλ εκτιμά ότι μπορεί να καταλάβουν τι ακριβώς θέλει. Θα έχει ενδιαφέρον γιατί τα δεδομένα που ο νέος κόουτς έχει στα χέρια του είναι ελάχιστα: τα κακής ποιότητας ματς με τα οποία ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν δεν προσφέρονται καν για συμπεράσματα για τις ικανότητες των παικτών. Και στο μεταξύ μπορεί να δούμε τον ΟΦΗ να κάνει ένα σπουδαίο ματς – πράγμα πολύ πιθανό.