Ακούω και διαβάζω από χθες το βράδυ ότι ο ΠΑΟ αποκλείστηκε από την Μπέτις γιατί πλήρωσε την χαμένη ευκαιρία του Πελίστρι στο 5΄και τις κακές εκτιμήσεις που κάνει ο Λαφόν στα σουτ από μακριά από τα οποία προήλθαν τα δυο πρώτα γκολ των γηπεδούχων. Ακόμα κι αν αυτές οι παρατηρήσεις είναι ολόσωστες δεν αλλάζουν ωστόσο το συμπέρασμα που βγήκε στο τέλος του ματς: η Μπέτις ήταν καλύτερη ομάδα και το έδειξε. Δεν είναι στην καλύτερη στιγμή της (χθες κέρδισε ματς για πρώτη φορά μετά από ένα μήνα), αλλά έχει παίκτες που αν τους επιτρέψεις να παίξουν όπως αγαπάνε θα δείξουν την ποιότητα τους. Κι αυτό ακριβώς έγινε χθες: ο ΠΑΟ τους επέτρεψε να κάνουν το παιγνίδι τους. Η χαμένη ευκαιρία του Πελίστρι και τα όποια λάθη του Λαφόν είναι υποσημειώσεις: πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το βασικό είναι η μεγάλη εικόνα.

Το πως και το γιατί

Αν έχω καταλάβει κάτι για τις ελληνικές ομάδες χρόνια τώρα, είναι πως σε ευρωπαϊκά ματς όπως το χθεσινό του ΠΑΟ, αυτό που μετρά καθοριστικά είναι ο τρόπος προσέγγισης του ματς. Θυμηθείτε τι είχε συμβεί πριν το εκτός έδρας παιγνίδι με την Πλιζέν. Ο ΠΑΟ πήγε σε αυτό προερχόμενος από ένα διάστημα γεμάτο από παιγνίδια στα οποία δεν ήταν πολύ καλός: τέσσερις μέρες πριν είχε φέρει ισοπαλία με την ΑΕΛ σε μια μισοάδεια Λεωφόρο. Εκανε ένα παιγνίδι που φανερά μαρτυρούσε συσπείρωση: προκρίθηκε στην διαδικασία των πέναλτι και θα πρεπε να τα καταφέρει πιο νωρίς γιατί ήταν καλύτερος. Ολοι, και ο προπονητής και οι παίκτες, χρησιμοποίησαν το ματς ως ευκαιρία για απαντήσεις απέναντι σε μια κριτική πολύ σκληρή.  

Θυμηθείτε και τι είχε συμβεί πριν το πρώτο ματς με την Μπέτις. Η ισπανική ομάδα έμοιαζε μεγαθήριο. Ο ΠΑΟ πήγε στο ματς του ΟΑΚΑ με απουσίες σημαντικές. Οσοι αγωνίστηκαν το έκαναν με την ψυχή τους γνωρίζοντας πως μόνο έτσι μπορεί να τα καταφέρουν να πάρουν ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ελπίδες. Η Μπέτις που πίστευε πως θα τα καταφέρει χωρίς να ιδρώσει βρήκε απέναντί της ένα Παναθηναϊκό που δεν περίμενε και παρά την μεγάλη κατοχή μπάλας δεν κατάφερε να είναι όσο παραγωγική μπορεί. Όταν ο ΠΑΟ έμεινε με δέκα παίκτες όλοι έδωσαν ακόμα πιο πολλά. Η νίκη ήταν αποτέλεσμα υπέρβασης, αλλά ο ΠΑΟ πήγε στο παιγνίδι προετοιμασμένος για αυτή. Στη Σεβίλλη δεν φάνηκε προετοιμασμένος για καμία μάχη. Ούτε καν η σύνθεσή της αρχικής ενδεκάδας δεν δημιουργούσε προδιάθεση για κάτι τέτοιο. Η μεσαία γραμμή του πχ, με Σάντσες, Μπακασέτα και Ταμπόρδα, έκανε την αντίστοιχη της Μπέτις να μοιάζει γεμάτη από παίκτες ενώ στο 4-2-4 του Πελεγκρίνι χαφ υπήρχαν μόνο δυο, ο Αμπραμπατ και ο Φορνάλς. Αρκούσαν.

Πίστευε πως θα βρει γκολ

Ο ΠΑΟ πήγε στο ματς νομίζοντας πως την νίκη στον πρώτο αγώνα την έδωσε το σχήμα και πως αρκεί μια ανάλογη τακτική προσέγγιση για να πάρει την πρόκριση. Το σχήμα αυτή τη φορά έδειχνε πως την Μπέτις δεν την φοβάται. Ο Μπενίτεθ πιθανότατα πίστευε πως παίζοντας με αυτά τα χαφ ο Παναθηναϊκός θα βρει φάσεις για γκολ, που στο πρώτο ματς δεν είχε – πιθανότατα πίστευε πως το να βρει γκολ είναι αυτή την φορά περισσότερο απαραίτητο από το να αμυνθεί και σωστά ή ένιωθε βέβαιος πως η ομάδα του θα αμυνθεί όπως πρέπει γιατί το έκανε στο πρώτο ματς. Αλλά το βασικό στο πρώτο παιγνίδι ήταν η απόδοση και η απόδοση, όταν μάλιστα εξαρτάται από ένστικτα αυτοσυντήρησης, δεν είναι ποτέ δεδομένη. Ο ΠΑΟ δεν είχε την καλύτερη απόδοση – για την ακρίβεια δεν είχε την απόδοση που η περίσταση απαιτούσε. Και ναι ο Πελίστρι έχασε μια μεγάλη ευκαιρία κι ο Λαφόν (που στο δεύτερο ημίχρονο γλύτωσε το ΠΑΟ από ένα μεγάλο στραπάτσο) φέρει ευθύνη για τις κακές του αντιδράσεις και στα δυο πρώτα γκολ, όμως πλην του Τετέη που πάλεψε όσο υπήρχαν ελπίδες εγώ δεν είδα διακριθέντες. Και σε τελική ανάλυση ο μεν Πελίστρι γκολ δεν έχει, ο δε Λαφόν είναι γνωστό πως είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο: κανείς από τους δύο δεν έκανε τίποτα το πρωτοφανές.

Η ατυχία στο δεύτερο γκολ

Ο ΠΑΟ είχε και ατυχία. Το δεύτερο γκολ της Μπέτις που απλοποίησε ακόμα πιο πολύ την αποστολή της ομάδας του Πελεγκρίνι είναι μια μοναδική φάση. Οντως στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου έγιναν του κόσμου τα απίθανα: ο Εζαλζουλί κλώτσησε την μπάλα μακριά νομίζοντας πως είναι οφσάιντ, αυτή κατέληξε στον Αμραμπατ μετά από κόντρες κι ενώ αρχικά σχεδόν όλοι είχαν σταματήσει. Ο παίκτης της Σεβίλλης σούταρε και βρήκε εστία από 30 μέτρα, ο Λαφόν αιφνιδιάστηκε – όλα αυτά μαζί είναι δύσκολο να γίνουν. Αλλά ο ΠΑΟ είχε 45 λεπτά μπροστά του για να βελτιωθεί και να βρει ένα γκολ κι όχι μόνο δεν συνέβη τίποτα από αυτά αλλά στο τέλος πρέπει να είναι ευχαριστημένος που δεν έφυγε με ένα σκορ πιο βαρύ από το τελικό 4-0. Αυτός έκανε λάθος παιγνίδι, η Μπέτις αυτή τη φορά ήξερε ποια ακριβώς ήταν η δυσκολία. Ο Πελεγκρίνι ήθελε η ομάδα του να έχει λύσεις απέναντι σε μια κλειστή άμυνα: κυρίως ήταν βέβαιος πως αν η ομάδα του ανοίξει το σκορ θα βρει χώρους για να κάνει αυτά που ξέρει. Πήρε ένα μεγάλο ρίσκο με το 4-2-4 αλλά και με την επιστροφή του Αμραμπατ: δικαιώθηκε. Σκόραραν οι τρεις από τους τέσσερις κυνηγούς του, ο Ρουιμπάλ ο Κουτσο και ο Αντονι (όλοι από κοντά) και ο Αμραμπατ βρήκε από το πουθενά με ένα σουτ απίθανο το γκολ που επί της ουσίας έστειλε τον ΠΑΟ σπίτι. Η πορεία του Παναθηναϊκού δεν ήταν κακή: η ολοκλήρωσή της ήταν όμως μια καταστροφή.

Μια ΑΕΚ χωρίς μυαλό

Με την καταστροφή φλέρταρε και η ΑΕΚ. Το ματς – ρεβάνς με την Τσέλιε δεν αντέχει σε κριτική: εγώ τουλάχιστον από σεβασμό και στην ΑΕΚ και στην εφετινή της προσπάθεια αρνούμαι να την κάνω γιατί πιστεύω πως ειδικά στο πρώτο ημίχρονο η ΑΕΚ δεν είχε εικόνα ομάδας. Αυτό που της συνέβη και που ευτυχώς για την Ενωση δεν στοίχισε εξηγεί ακόμα πιο πολύ ότι η προσέγγιση ενός ματς σχεδόν πάντα είναι σημαντικότερη από την όποια στρατηγική του αντιμετώπιση γιατί επηρεάζει καθοριστικά την απόδοση. Ο Μάρκο Νίκολιτς είχε δίκιο όταν έλεγε πως οι παίκτες του πρέπει να προσεγγίσουν το ματς σαν το πρώτο να έχει τελειώσει με 0-0 αλλά προφανώς αυτό στάθηκε αδύνατο να το κάνει κατανοητό στους παίκτες του. Τα καλά της βραδιάς είναι ότι αρκούσε λίγη σοβαρότητα στο δεύτερο ημίχρονο (αλλά και σε αυτό δεν υπήρξε κάτι περισσότερο…) και ότι από την Ισπανία ήρθαν ειδήσεις που μαρτυρούν πως κακές προσεγγίσεις μπορεί να κάνει και η Ράγιο Βαγιακάνο που κι αυτή προκρίθηκε χάρη στη νίκη στο πρώτο ματς κι έπαιξε στην ρεβάνς με την Σάμσουνσπορ με την φωτιά. Η ΑΕΚ έχει μπροστά της με τους Ισπανούς δυο πολύ δύσκολα ματς που ακόμα βέβαια αργούν. Στο μεταξύ πρέπει με την Κηφισιά να διώξει την υποψία ότι τελευταία κάτι δεν πάει καλά. Και να πάρει το μάθημά της από το χθεσινό πάθημα: το Conference League είναι πεδίο δόξης λαμπρό, αλλά χωρίς μυαλό δεν το κερδίζεις…