H αγάπη για τον ρόλο του ήρωα

H αγάπη για τον ρόλο του ήρωα


Η Ευρωλίγκα είναι μια διοργάνωση πρόγραμμα της οποίας είναι  εξαντλητικό. Δεν υπάρχει χρόνος για να πανηγυρίσεις μια μεγάλη νίκη και έρχεται αμέσως το επόμενο παιχνίδι. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε καν για να προβληματιστείς. Αλλά και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός βρίσκονται σε μια φάση που πρέπει να κάνουν κυρίως αυτό. Δηλαδή να προβληματιστούν ενόψει της συνέχειας. Διότι για διαφορετικούς λόγους ότι είχαν σχεδιάσει το καλοκαίρι ο Γιώργος Μπαρτζώκας και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν υπάρχει πια. To ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι μοιάζει να μην το κάνουν.  

https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/vezenkov-maccabi-1200x800.jpg

Εξωπραγματικά πράγματα

Το καλάθι που πέτυχε ο Σάσα Βεζένκοφ από το κέντρο του γηπέδου οδηγώντας το παιχνίδι του Ολυμπιακού με την Μακάμπι Τελ Αβίβ στην παράταση έχει προφανώς κάτι το εξωπραγματικό. Ο Σάσα σουτάρει μετά από περιστροφή. Βρίσκεται πολύ πλάγια. Δεν πετάει την μπάλα από το κέντρο του γηπέδου ενώ βλέπει κάθετα στο βάθος το καλάθι όπως συμβαίνει συνήθως στο τέλος των δεκαλέπτων. Βρίσκεται διαγώνια από τη μπασκέτα: άλλος δεν θα τολμούσε καν να πετάξει την μπάλα.

Ο Βεζένκοφ στη φάση δείχνει όλο το ένστικτο του σκόρερ τον οποίο και τον χαρακτηρίζει: θα μπορούσε να σκοράρει και με κλειστά μάτια! Η αίσθηση του για το που βρίσκεται το καλάθι είναι σε αυτή την περίπτωση το μυστικό της επιτυχίας. Το ότι σκοράρει δεν είναι τυχαίο αλλά υπάρχει και κάμποση τύχη: το ότι παίκτης του Ολυμπιακού γνωρίζει που βρίσκεται το καλάθι και πως μπορεί να στείλει τη μπάλα προς αυτό από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου, δεν σημαίνει ότι θα σκοράρει κιόλας. Επίσης η όλη φάση γεννιέται από μια απερίγραπτα λανθασμένη απόφαση του Μαντάρ, που ενώ έχει την μπάλα στα χέρια και ο χρόνος ολοκληρώνεται, σουτάρει χωρίς λόγο για τρίποντο, χαρίζοντας στον Ολυμπιακό αυτό το τελευταίο ενάμιση δευτερόλεπτο που επέτρεψε στον Βεζένκοφ να κάνει το θαύμα του.

Ζωντανός από θαύμα

Θαύματα κάνει ο Σάσα σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Το ολοκληρώνει με 6/9 δίποντα 6/10 τρίποντα και 7/8 βολές ενώ έχει πάρει και 9 ριμπάουντ: η στατιστική του είναι πραγματικά μοναδική. Το σουτ του αυτό ανοίγει την σειρά των μεγάλων σουτ της βραδιάς που δίνουν τελικά την νίκη στην παράταση. Ο Φουρνιέ είχε 16 πόντους, είχε 5/9 τρίποντα αλλά δεν έβαλε δίποντο - κι αυτός ωστόσο βρήκε ένα μεγάλο σουτ στην παράταση κρατώντας τον Ολυμπιακό ζωντανό. Όπως μεγάλο σουτ πέραν πάσης αμφιβολίας βρήκε και ο Τζόζεφ που υπέγραψε τη νίκη στη λήξη. Οι τρεις αυτοί παίκτες πέτυχαν στο παιχνίδι αυτό συνολικά 15 τρίποντα, επίδοση που ξεπερνά τα συνηθισμένα. Αν είχαν πετύχει 10 - πράγμα που θα ήταν σε γενικές γραμμές κάτι πολύ καλό – ο Ολυμπιακός θα είχε χάσει απ’ τη Μακάμπι περίπου όπως έχασε από τον Άρη την περασμένη Κυριακή. Μολονότι μάλιστα είχε προηγηθεί με 15 πόντους στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός επιθετικά σχεδόν καταρρέει. Βάζει όλους κι όλους 12 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο και 21 χάρη στο απίστευτο τρίποντο του Βεζένκοφ στο τέταρτο. Την ίδια δυσκολία στο δεύτερο ημίχρονο είχε και σε προηγούμενα ματς (με την Φενέρ πχ) αλλά κυρίως απέναντι στον Άρη. Και δεν είναι τυχαίο. Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι μετρημένοι: παίζουν όλοι κι όλοι 8 παίκτες. Και όταν κουράζονται στο δεύτερο ημίχρονο αυτό φαίνεται κυρίως στην επίθεση.

https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/fournier-4-1200x800.jpg

Μπορούμε να γράφουμε ωραία πράγματα για αυτές τις νίκες του Ολυμπιακού που αγωνίζεται λειψός και λαβωμένος. Να τονίζουμε το ηρωικό του χαρακτήρα τους, να χρησιμοποιούμε για να τις περιγράψουμε αμερικανικούς όρους μιλώντας για μια ομάδα που αρνείται να ηττηθεί και να λέμε πολλά άλλα ωραία τέτοια τα οποία οι οπαδοί αγαπάνε να ακούν. Αλλά αν ο Ολυμπιακός συνεχίζει να παίζει κρυφτούλι με τις ανάγκες του και συνεχίσει να βασίζεται σε τόσους λίγους παίκτες, ανεξάρτητα από νίκες και ήττες, αυτό το οποίο θα συμβεί είναι πάρα πολύ απλό: θα φτάσουν στα όρια της εξασθένησης παίκτες οι οποίοι παίζουν πάρα πολύ περισσότερο απ’ όσο έχουν συνηθίσει και το πιθανότερο είναι ότι θα προκύψουν νέοι τραυματισμοί όπως αυτοί του Μοντέρο και του Μιλουτίνοφ. Στο ματς με την Μακάμπι πονούσε και δεν μπήκε στο τέλος ο Τζόουνς.  

Η μπάλα δεν καίει

Ωραίοι είναι ηρωισμοί και πρέπει να πω ότι και οι παίκτες γουστάρουν το να παίζουν λίγο περισσότερο και να παίρνουν περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες όταν υπάρχουν απουσίες. Πέρα από το ότι όλοι αγαπάνε το ρόλο του ήρωα, ο ρόλος αυτός είναι και βολικός διότι αν χάσεις υπάρχει πάντα το άλλοθι των απουσιών. Τα μεγάλα σουτ που πέτυχε ο Ολυμπιακός με την Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν έγιναν με μια μπάλα που καίει. Τι θα έλεγε δηλαδή κάποιος στον Βεζένκοφ αν αυτός αστοχούσε σε αυτό το απίστευτο τρίποντο στο τέλος; Οτι κακώς το δοκίμασε; Και τι θα έλεγε στον Φουρνιέ και στον Τζόζεφ; Ότι μετά από τριάντα λεπτά στο παρκέ έπρεπε να σκοράρουν με κλειστά μάτια;

Δεν ξέρω τι παίκτες κυνηγά ο Ολυμπιακός και γιατί αργεί να τους βρει. Δεν είναι κακό να περιμένει λίγο παραπάνω για να πάρει ό,τι καλύτερο. Το λάθος είναι νίκες όπως αυτή με την Μακάμπι να τον οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι με κανά δυο ρολίστες παραπάνω δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει. Γιατί συζητάμε όλο και πιο πολύ για ήρωες κι όλο και λιγότερο για παίκτες.       

https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/pao-3.jpg

Το ματς με την Ρεάλ ως εξαίρεση

Και ο Παναθηναϊκός οφείλει να προβληματιστεί πάρα πολύ. Παιχνίδι με παιχνίδι η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς σβήνει κυρίως επιθετικά. Το μοναδικό παιχνίδι τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα αλλά και στο ελληνικό πρωτάθλημα, στο οποίο ο Παναθηναϊκός είχε μια αξιοπρεπέστατα παραγωγικά επίθεση είναι αυτό απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης: της έβαλε 100 πόντους στην κανονική διάρκεια και 115 μετά την παράταση και την κέρδισε χάρη σε ένα ρεσιτάλ του Ναν. Αλλά εκείνο το ματς στη Μαδρίτη είναι μια εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τον Παναθηναϊκό, εδώ και πάρα πολύ καιρό, επιθετικά να ζορίζεται. Μετά το ματς με την Ρεάλ έβαλε 74 πόντους στην Μπαρτσελόνα και  79 στην Βίρτους και έχασε. Πριν το ματς με την Ρεάλ είχε βάλει 68 με την Εφές και φυσικά έχασε. Κέρδισε την Αρμάνι πετυχαίνοντας 80 πόντους και την Μπασκόνια πετυχαίνοντας 85 ασθμαίνοντας. Όταν έβαλε 81 στην Χάποελ έχασε.

Ακούω διαρκώς για ένα Παναθηναϊκό ο όποιος θα ποντάρει στην φοβερή και τρομερή άμυνα του. Το έχουμε δει μόνο σε ένα παιχνίδι: αυτό που έδωσε στο Βελιγράδι με την Παρτιζάν. Τότε ο Παναθηναϊκός πέτυχε μόλις 72 πόντους. Αλλά είχε δεχτεί 55. Και όταν δέχεσαι 55 πόντους είναι αδύνατο να χάσεις. Αλλά το ματς εκείνο ήταν ένα πολύ ειδικό παιγνίδι για την Παρτιζάν. Που υποδέχτηκε τον Ομπράντοβιτς με τιμές και συγκίνηση – δεν ξέρω αν θα υπάρξει άλλο ματς με τόση συναισθηματική βαρύτητα για γηπεδούχο.

Αν είχαν συμβεί αυτά επί Αταμάν

Παραθέτω τα νούμερα γιατί είναι αδυσώπητα. Μαρτυρούν ότι ο Παναθηναϊκός με την επιστροφή του Ναν, του Σλούκα, του Φαλ του Ρογκαβόπουλου, του Χέις Ντέιβις έγινε επιθετικά χειρότερος. Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις με αυτά που βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια όταν είχε προπονητή τον Αταμάν. Λέω όμως ότι αν ο Παναθηναϊκός έκανε τα παιχνίδια που κάνει φέτος με προπονητή τον Αταμάν θα είχε γίνει ο κακός χαμός. Τον Ζέλικο όλοι τον σέβονται και πολύ καλά κάνουν. Αλλά το «project Παναθηναϊκός» έχει σταματήσει να παρουσιάζει εξέλιξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Η ομάδα κάτι χρειάζεται. Και δεν είναι προφανώς αυτό που χρειάζεται οι νίκες: νίκες θα ‘ρθουν όπως θα ‘ρθουν και ήττες. Αυτό που λείπει είναι ξεκάθαρη αγωνιστική φυσιογνωμία. Δεν ξέρω τι είδους Παναθηναϊκό είχε στο μυαλό του ο Ζέλικο όταν ξεκίνησε η χρονιά. Αποκλείεται να είχε αυτόν που βλέπουμε.