Δυο νίκες, πολλές απαντήσεις

Δυο νίκες, πολλές απαντήσεις


Τα παιγνίδια του Ολυμπιακού με την Ρεάλ Μαδρίτης και του ΠΑΟ με την Ζαλγκίρις Κάουνας στην Ευρωλίγκα ήταν αυτή την φορά χρήσιμα για να δοθούν από τις ελληνικές ομάδες κάποιες απαντήσεις. Όχι για την δυναμικότητα τους που είναι δεδομένη και φαίνεται και στην βαθμολογία αλλά για μια σειρά από ερωτήσεις που πληθαίνουν. Αν θέλετε να δείτε γιατί ο Ολυμπιακός αργεί να πάρει παίκτη (ή παίκτες όπως πολλοί νομίζουν ότι είναι απαραίτητο) κι αν αναρωτιέστε γιατί μια ομάδα με τόσους παίκτες και τόσο βάθος όπως ο ΠΑΟ έχει προβληματάκια κυρίως στην επίθεση ξαναδείτε πως ο Ολυμπιακός κέρδισε άνετα την Βασίλισσα με 92-76 και πως ο ΠΑΟ πέρασε από το Κάουνας με το επιβλητικό 72-87. Σε αυτά τα πως είναι οι απαντήσεις στα πολλά γιατί.

Ποιος είναι τελικά ο Ολυμπιακός; 

Υπάρχει κόσμος που αναρωτιέται ποιος είναι τελικά ο Ολυμπιακός έτσι όπως προέκυψε μετά από τις γνωστές τελερυταίες περιπέτειες. Είναι ο Ολυμπιακός που έχασε με κάτω τα χέρια από τον Αρη; Ο Ολυμπιακός που έσωσε με μια δόση τύχης το ματς με την Μακάμπι Τελ Αβίβ; Η ο Ολυμπιακός που κονιορτοποίησε την Ρεάλ Μαδρίτης; Η απάντηση είναι ότι σε μια εβδομάδα είδαμε τον Ολυμπιακό σε κάθε εκδοχή του: και τα τρία ματς είναι δικά του.

Ο Ολυμπιακός που παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι χειρότερος από τον Ολυμπιακό που παίζει στην Ευρωλίγκα. Πάντα το ρόστερ του στις εγχώριες διοργανώσεις ήταν χειρότερο: αν τώρα το πρόβλημά του είναι μεγαλύτερο είναι γιατί οι Ελληνες που έχει παίζουν λίγο (ή και καθόλου) αλλά και γιατί κάποιοι αντίπαλοί του στο πρωτάθλημα έχουν δυναμώσει πολύ. Ο Ολυμπιακός της Ευρωλίγκας είναι άλλη ιστορία.

https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/09/30/jones-(2)_165123.jpg?w=880&f=bicubic

Τα δυο ματς αυτής της εβδομάδας εξηγούν την κατάσταση της ομάδας. Με την Μακάμπι ο Ολυμπιακός έχει ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο και μετά χαλαρώνει: αυτό κυρίως ήταν το πρόβλημά του κι όχι οι ελλείψεις σε παίκτες που ναι μεν υπάρχουν πλην όμως δεν κάνουν τον Γιώργο Μπαρτζώκα να ιδρώνει κι αυτό φαίνεται. Κόντρα στην Βασίλισσα ο Ολυμπιακός κάνει ένα εξίσου σπουδαίο πρώτο ημίχρονο με μια ελάχιστα διαφορετική στόχευση καθώς σε αυτό το ματς παίζει πιο πολύ επιθετικά για τους σέντερ του: ο Τζόουνς κάνει το καλύτερό του ματς (βάζει και τρίποντο από την σέντρα) αλλά κι ο Χολ που εκνευρίζει απίστευτα τον Ταβάρεζ δεν είναι μακριά σε απόδοση. Αυτό ο Ολυμπιακός το είχε κάνει και κόντρα στην Μπεσίκτας στην Τουρκία: δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά. Το διευκόλυνε παραδόξως και η απουσία του Μιλουτίνοφ γιατί συνέβη κάτι απλό: οι δυο Αμερικάνοι έπαιξαν πολύ και το ήξεραν από πριν. Οι τρεις σεντερ σαν αυτούς που έχει ο Ολυμπιακός είναι ευλογία για το ρόστερ μιας ομάδας – όχι όμως πάντα και στα μεμονομένα ματς. Στο ρόστερ είναι τρομερά χρήσιμοι γιατί επιτρέπουν να μην υπάρχουν ελλείψεις στη γραμμή του πυρός ποτέ. Στην διάρκεια των αγώνων όμως συχνά βλέπεις ένα συνεχές μπες – βγες που οι παίκτες δεν πολυαγαπούν: όταν ξέρουν ότι ο χρόνος τους θα είναι αρκετός παίζουν πιο συγκεντρωμένα. Και η ομάδα παίζει και για αυτούς πιο πολύ.

Οταν υπάρχει ΜακΙντάιερ

Το δεύτερο σημαντικό στο ματς με την Ρεάλ (και αρκετά ενδεικτικό για τα σκαμπανεβάσματα του Ολυμπιακού) ήταν η απόδοση του ΜακΙντάιερ. Με τις απουσίες του Ντόρσεϊ και του Μοντέρο ο Ολυμπιακός έχει τρεις παίκτες να τον κουβαλήσουν στην επίθεση, τον Φουρνιέ, τον Βεζένκοφ και τον ΜακΙντάιερ. Οι τρεις το κάνουν με διαφορετικό τρόπο. Όταν το κάνουν στο ίδιο ματς και οι τρεις ο Ολυμπιακός κάνει πάρτι: το μας που έκανε με την Ρεάλ το έκανε και με την Ντουμπάι πχ. Αν ένας από τους τρεις δεν έχει το δικό του δεκάλεπτο μεγάλης προσφοράς μπορεί να συμβεί ότι με την Μακάμπι ή με την Φενέρ ή με τον Ερυθρό Αστέρα. Χθες ο ΜακΙντάιερ, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, σκοράρει αλλά κυρίως πασάρει σαν μέγας δημιουργός. Κι ο Ολυμπιακός, παρά την κούραση του Βεζένκοφ και του Φουρνιέ, δεν επιτρέπει ποτέ στην Ρεάλ να πλησιάσει.

https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/a1-1.jpg?v=1783002160

Ο Μπαρτζώκας όταν ρωτήθηκε για τα μεταγραφικά είπε πως αυτός και οι συνεργάτες του εξετάζουν πολλούς παίκτες. Αν δεν βιάζεται είναι γιατί πιστεύει πως με αυτή την ομάδα έτσι όπως έχει προκύψει μετά τις γνωστές περιπέτειες ο Ολυμπιακός μπορεί να ανταπεξέρθει στις όποιες δυσκολίες της κανονικής περιόδου αρκεί όπως χθες να παίζει στην άμυνα στα κόκκινα και στην επίθεση με μυαλό. Η εκτίμηση αυτή σίγουρα βασίζεται και στο τι βλέπει ο κόουτς να κάνουν οι άλλοι. Η Βασίλισσα χάνει παίκτες κι αυτοί συνεχώς: χθες είχε τέσσερις απόντες και τον Μαλεντόν που μόλις επέστρεψε και χρειάζεται χρόνο. Η Φενέρ, η Ντουμπάι, η Χάποελ Τελ Αβίβ εκτός έδρας μπορεί να χάσουν από τον οποιοδήποτε. Η Μπαρτσελόνα και η Ζαλγκίρις μπορούν να χάσει από τον οποιοδήποτε και στην έδρα τους. Η Βαλένθια και η Παρί όσο εντυπωσιακά πράγματα κι αν κάνουν δεν θα πάρουν την Ευρωλίγκα. Οπότε είναι λογικό να σκέφτονται ότι χρόνος υπάρχει. Αρκεί αυτή η υπερένταση που βάζει στα ματς ο Ολυμπιακός να μην φέρει κι άλλους τραυματισμούς.

Δεν είναι αστροφυσική

Και ο ΠΑΟ απάντησε σε απορίες: μερικές τις έχει ο ίδιος για τον εαυτό του. Πριν το ματς με την Ζαλγκίρις ο ΠΑΟ μετρούσε δυο ήττες στη σειρά (από την Μπαρτσελόνα και την Βίρτους) που είχαν πολλές ομοιότητες: πρώτα από όλα έπαιξε μέτριας παραγωγικότητας μπάσκετ. Υπήρχαν και συζητήσεις για το αν ο ΠΑΟ χρειαζόταν ένα ακόμα ψηλό ειδικά μετά το πάρτι στα επιθετικά ριμπάουντ που έκαναν ο Ντιαρά και οι συν αυτώ στην Μπολόνια. Και τα δυο νομίζω πως απαντήθηκαν στο Κάουνας.

https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/10/nunn-sloukas-1200x675.jpg

Ο Ομπράντοβιτς δεν χρειάζεται κι άλλους ψηλούς: να αξιοποιήσει τον Φαλ χρειάζεται δίνοντας του χρόνο συμμετοχής και σε ματς που αυτό δεν είναι δεδομένο γιατί παίζει ο Βαλαντσιούνας. Ο Φαλ δεν είναι ο γρηγορότερος για να παίξει άμυνα με αλλαγές, αλλά έχει όγκο για να περιορίσει κόσμο που θέλει να πάει κοντά στο καλάθι. Οσο για την επίθεση η τέταρτη περίοδος του ΠΑΟ στο Κάουνας είναι η απάντηση: εντός της ομάδας υπάρχει μια εξάδα από παίκτες που ο Ζέλικο βρήκε από τον Αταμάν που μπορεί να του λύσουν την εξίσωση και με άνεση μάλιστα.

Αν το ματς με την Ζαλγκίρις κάτι διδάσκει είναι ότι η λύση στην επίθεση τουλάχιστον είναι προφανής. Ο Ομπράντοβιτς μπορεί να κάνει όσες δοκιμές θέλει και να ψάχνει πώς θα καλυτερέψει στην ομάδα. Αλλά αν θέλει να κερδίσει κλειστά ματς, η εύκολη λύση είναι μόνο μία: να στέλνει στο γήπεδο την πεντάδα του Παναθηναϊκού του Αταμάν στο τέλος. Όπως έκανε στο Κάουνας.

Η πεντάδα του Αταμάν

Ο Παναθηναϊκός έχει ένα καλό ξεκίνημα κόντρα στη Ζαλγκίρις χάρη στο καλό ματς του Φαλ πάνω στον Βαλαντσιούνας. Αλλά στην πορεία φρέναρε επιθετικά όπως του είχε συμβεί και στην Μπολόνια, αλλά και στο ματς με την Μπάρτσα στην Αθήνα. Στο τέταρτο δεκάλεπτο, με την Ζαλγκίρις να έχει κλείσει την διαφορά, ο Ομπράντοβιτς έστειλε στο γήπεδο τους Σλούκα, Λεσόρ, Ναν, Χουάντσο και Ντέιβις, δηλαδή μια περσινή πεντάδα βασικών του Αταμάν. Όχι μόνο. Η πρώτη αλλαγή του ήταν να μπει ο Γκραντ αντί του Ντέιβις και να παίξει ο ΠΑΟ με τρία γκαρντ όπως έκανε συχνά πυκνά ο Τούρκος προπονητής. Ο Ναν παίζοντας με τους συμπαίκτες που θέλει και περνώντας όλες τις κρίσιμες πρωτοβουλίες έβαλε τρία τρίποντα και ένα καλάθι και φάουλ. Ο Σλούκας μοίρασε κάνα δύο ασίστ από τις δικές του. Ο Λεσόρ γέμισε τη ρακέτα. Ο Χουάντσο έκανε αυτά τα υπέροχα μικρά τα οποία λατρεύουν οι προπονητές. Ο Γκραντ κατέθεσε ψυχραιμία και άμυνες. Και ο Παναθηναϊκός έκανε μια από τις πιο εύκολες εφετινές του νίκες. Με την περσινή ομάδα. Γιατί το μπάσκετ δεν είναι αστροφυσική. Κι αν θες να δεις ομαδικότητα και παραγωγικότητα δεν έχεις παρά να χρησιμοποιήσεις παίκτες που ξέρουν ο ένας το παιχνίδι του άλλου.

Στον ΠΑΟ αυτοί οι έξι το ξέρουν. Οι άλλοι μαθαίνουν.