Το διαδικαστικό τελικά ματς του Ολυμπιακού με τον Παναιτωλικό, το οποίο με το μυαλό όλων στο παιγνίδι με την Μπάγερ Λεβερκούζεν ο πρωταθλητής κέρδισε με 2-0 είχε ενδιαφέρον στα δικά μου μάτια μόνο για ένα πράγμα: γιατί μας έδωσε την δυνατότητα να δούμε τι πιστεύει ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για την μίνι κρίση που περνά ο Ολυμπιακός σε ό,τι έχει να κάνει με την παραγωγικότητα και την εκτελεστική ικανότητα της ομάδας του. Κι ο Βάσκος, αν μη τι άλλο, συχνά πυκνά εκπλήσσει ακόμα και όσους πιστεύουν πως τον ξέρουν καλά.

Ας το δείχνει με αποφάσεις

Πολλές φορές ζητάμε από τους προπονητές να μας εξηγήσουν τι πιστεύουν για το πως μπορεί να λυθεί ένα πρόβλημα: οι ερωτήσεις είναι τυποποιημένες όσο και οι απαντήσεις. Ρωτάς πχ ένα προπονητή γιατί η ομάδα του δεν σκοράρει και η απάντηση του είναι γιατί δεν οι παίκτες δεν είναι προσεχτικοί στην τελική προσπάθεια κτλ. Στο ποδόσφαιρο έχει νόημα να μιλάει ο καθένας πολύ (γιατί οι συζητήσεις παράγουν ενδιαφέρον), αλλά ο προπονητής πρέπει να μιλάει λίγο – στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς ό,τι και να πει δεν τον ακούμε: ο Μεντιλίμπαρ που έλεγε δυο μήνες σε κάθε ευκαιρία ότι δεν ήθελε μεταγραφές αλλά όλοι άκουγαν αλλά, είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Ο Βάσκος μιλάει ωραία και είναι και ευθύς και ειλικρινής.  Αλλά θα είναι προτιμότερο το τι πιστεύει για ένα πρόβλημα να το δείχνει με τις αποφάσεις του, δηλαδή στο γήπεδο. Και κάτι τέτοιο έκανε κι εχθές: μας είπε με τον τρόπο του σε ποιους τομείς νομίζει πως πρέπει να βελτιωθεί ο Ολυμπιακός για να γίνει πιο παραγωγικός. Αυτό είναι το πρόβλημα κι όχι οι εκτελέσεις. Που κι αυτές τελευταία δεν είναι οι καλύτερες, αλλά στα ματς που το πρόβλημα του γκολ φάνηκε (με τον ΠΑΟ, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Λεβαδειακό, την Μπάγερ Λεβερκούζεν κτλ) ήταν λίγες.

Τι έδειξε ο Μεντιλίμπαρ; Ότι για αυτόν η λύση είναι οι περισσότερες ανακτήσεις, η ικανότητα και η δυνατότητα της άμυνας να παίζει πιο ψηλά, η μεγαλύτερη κατοχή της μπάλας και κυρίως η καλύτερη κυκλοφορία της. Απέναντι στον φορμαρισμένο Παναιτωλικό (και εξαιτίας του ματς με την Μπάγερ Λεβερκούζεν που ακολουθεί) ο Βάσκος παρουσίασε ένα Ολυμπιακό με ακραία μπακ τους Κοστίνια και Μπρούνο (δυο μάλλον ξεκούραστους παίκτες με περισσότερη ενέργεια από τον Ροντινέι και τον Ορτέγκα) και με πέντε παίκτες ικανούς να προστατέψουν την άμυνα (που ανέβαινε πολύ) και κυρίως να κρατήσουν την μπάλα χαμηλά και στο μέτρο του δυνατού (για τα παράξενα δεδομένα του Ολυμπιακού) να συνεργαστούν. Την άμυνα την προστάτεψαν ικανοποιητικά ο Γκαρθία και ο Σιπιόνι – και οι δυο είχαν και δυο καλές τελικές στις ελάχιστες φορές που πλησίασαν. Την μπάλα την διαχειρίστηκαν καλά, «ταΐζοντας» αρκετά τον Ταρέμι, ο Τσικίνιο, ο Νασιμέντο και ο Αντρέ Λουίζ. Που ακριβώς επειδή ήρθε τώρα δεν έχει αποκτήσει ακόμα την κακή συνήθεια της σέντρας και προσπαθεί να παίξει σαν κανονικός εξτρέμ, δηλαδή να πάει στο «ένας εναντίον ενός», να ψάξει συνεργασίες, να πασάρει και να απειλήσει μπαίνοντας διαγώνια.

Το σχήμα δεν είχε συμμετρία. Ο Νασιμέντο πχ δεν αγωνιζόταν ως αριστερός εξτρέμ και φαινόταν να αφήνει όλη την πλευρά στον Μπρούνο. Αλλά ο Ολυμπιακός φαινόταν μετά το πρώτο εικοσάλεπτο, όταν και οι παίκτες βρέθηκαν μεταξύ τους, να έχει ένα τρόπο να πλησιάσει την αντίπαλη περιοχή που καμία σχέση δεν είχε με όσα είχαμε δει στα προηγούμενα ματς. Στις πιο πολλές από τις ευκαιρίες (που συνολικά ήταν 25 και αυτές που ολοκληρώθηκαν με σουτ εντός εστίας ήταν 7) η μπάλα στριφογύρισε σωστά στο ύψος της αντίπαλης περιοχής, βρέθηκαν αρκετοί σε θέση βολής και δεν έλειψαν και μερικές ωραίες κάθετες πάσες: η πιο ωραία του Τσινίκιο στον Ταρέμι μετά το γκολ του Πιρόλα για το 1-0. Το παιγνίδι άργησε να τελειώσει (κι ο Ολυμπιακός έπαιξε και λίγο με την φωτιά γιατί ο Παναιτωλικός έχει παίκτες και τρόπους να γίνει επικίνδυνος) αλλά ο πρωταθλητής έπαιζε γενικά κεφάτη μπάλα με παίκτες που όπως και στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης έμοιαζαν να περιμένουν την ευκαιρία τους.

Η μόνη ομοιότητα

Τα δυο παιγνίδια αυτά, με τον Αστέρα και το χθεσινό, έχουν αρκετές διαφορές, αλλά και μια ομοιότητα: είναι ματς στα οποία ο Ολυμπιακός είχε μάλλον απροσδόκητες αρχικές ενδεκάδες κι αυτό για μια ομάδα που έχει πρόβλημα στο γκολ είναι καλό. Εγω πάντα πιστεύω πως οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αν το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, πρέπει να αλλάζουν οι συνθήκες. Αν ο Μεντιλίμπαρ χθες ξεκινούσε με τον Ζέλσον και τον ΕλΚαμπί (μόνο του ή δίπλα στον Ταρέμι) και τους Εσε και Μουζακίτη για μια ακόμα φορά μαζί, μπορεί να έβαζε στον Παναιτωλικό πέντε γκολ. Αλλά ποιος ο λόγος να μην δίνεις ευκαιρίες σε πιο ξεκούραστους παίκτες αλλάζοντας κάτι που τελευταία δεν λειτουργεί; Από την ελπίδα και την προσδοκία προσωπικά προτιμώ την επιλογή διαφορετικών παικτών που θα φέρει και διαφορετικούς τρόπους. Οσο κι αν υπάρχει αγωνιστική ταυτότητα, δηλαδή τυποποίηση, ο κάθε παίκτης φέρνει κάτι το δικό του.

Ο αδικημένος Γιαζίτζι  

Μιλώντας για παίκτες τέτοιου είδους δεν υπάρχει πιο αδικημένη περίπτωση από τον Γιαζίτζι. Επαθε πέρσι ρήξη χιαστών. Ο Ολυμπιακός τον στήριξε. Εκανε μια καλή προετοιμασία. Μπήκε την πρώτη αγωνιστική και πέτυχε το γκολ της νίκης με τον Αστέρα. Εχει 7 γκολ στη σεζόν σε μια ομάδα που δυσκολεύεται να βρει σκόρερς που δεν είναι κυνηγοί. Είναι φανερό ότι δεν θέλει τίποτα πιο πολύ από το να υπολογίζεται πιο πολύ. Ο Μεντιλίμπαρ πιστεύει πως όταν έρχεται από τον πάγκο είναι πιο χρήσιμος: καμία αντίρρηση. Μετάνιωσε που τον χρησιμοποίησε βασικό στο ματς με τον ΠΑΟΚ: ίσως το παιγνίδι του δεν ταίριαζε με την περίσταση. Αλλά το να μπαίνει σχεδόν πάντα στα ματς μετά το 80΄(και μάλιστα όταν ο Ολυμπιακός ζορίζεται απέναντι σε ομάδες που κλείνονται) είναι άδικο: κυρίως γιατί το πλασέ με το οποίο τελειώνει το ματς με τον Παναιτωλικό στο 88΄ δεν μπορεί να το κάνει μάλλον κανείς άλλος από όσους χθες αγωνίστηκαν.

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν λέω ότι με την ενδεκάδα που ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε χθες έλυσε όλα του τα προβλήματα. Η ενδεκάδα ήταν και αποτέλεσμα της συγκυρίας. Ο Ποντένσε ήταν τιμωρημένος, ο Ρέτσος τραυματίας, κάποιοι έμειναν έξω για να βοηθήσουν την Τρίτη μήπως γίνει το θαύμα των θαυμάτων. Αλλά αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι υπάρχει ένα ρόστερ φέτος που συνολικά δεν έχει αξιοποιηθεί όσο θα έπρεπε. Κι οσο σκέφτομαι κι αυτούς που έφυγαν πιστεύω πως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα κι όχι άλλοι παίκτες που δεν ήρθαν. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν έχει πια κανένα νόημα νομίζω…

(Gazzeta.gr, Φεβρουάριος 2026)