Η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτυ. Εχασε τελικά με 5-1 και όπως εξελίχτηκε το πράγμα μοιάζει και ευχαριστημένη αν κρίνω από τις δηλώσεις του προπονητή και των παικτών της στο τέλος του ματς.

Αλλα πριν το ματς, άλλα μετά

Κάθε φορά που μια ελληνική ομάδα γνωρίζει μια βαριά ήττα στο Τσάμπιονς λιγκ (αλλά και σε άλλες διοργανώσεις από ομάδες πλούσιες και χαρισματικές) ακούω τα ίδια πράγματα: ότι αυτό είναι το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα καλύτερο, ότι τα παιδιά προσπάθησαν, ότι υπήρχε μια στιγμή που η ελληνική ομάδα στάθηκε καλά και σε αυτό πρέπει να επενδύσει, ότι εν τέλει υπάρχει μια διαφορά στο μπάτζετ κι αυτό φάνηκε. Δεν διαφωνώ. Αλλά θα τα έπαιρνα πιο πολύ στα σοβαρά αυτά αν τα άκουγα πριν το ματς. Αν πχ κάποιος έβγαινε κι έλεγε «πάμε στην Αγγλία να παίξουμε κι αν χάσουμε με 5-1 δεν τρέχει και τίποτα» σήμερα θα του έλεγα συγχαρητήρια για την πρόβλεψη και την κατανόηση της πραγματικότητας. Αλλά άλλα άκουγα και άλλα είδα.

Και δεν συμβαίνει με την ΑΕΚ: συμβαίνει πάντα. Ο Μάρκο Νίκολιτς πχ άλλα είπε πριν το ματς. Μιλούσε για σημαντικές πιθανότητες της ΑΕΚ να κάνει αποτέλεσμα, αν εμφανιστεί όπως έπρεπε. Προφανώς κι αυτό υπερβολή ήταν. Αλλά μετά το ματς δεν μας είπε ποτέ γιατί η ΑΕΚ δεν εμφανίστηκε όπως έπρεπε. Σημειωτέων η ΑΕΚ είχε εικοσιένα χρόνια να δεχτεί πέντε γκολ σε ευρωπαϊκό παιγνίδι: τελευταία φορά το είχε πάθει από την Ζενίθ στην Αγία Πετρούπολη. Δεν είναι τυχαίο: χθες τα έκανε σχεδόν όλα λάθος απέναντι σε μια ομάδα που τα λάθη τα τιμωρεί.  

Με παιδάκια που παίζουν στο Λιγκ Καπ

Καμία ήττα βέβαια δεν είναι ντροπή στο ποδόσφαιρο. Αυτό που προσωπικά δεν αντέχω είναι τις υπερβολές για να δικαιολογηθούν εμφανίσεις σαφώς κατώτερες του αναμενομένου, όχι από μένα αλλά από τους ανθρώπους της κάθε ελληνικής ομάδας πρώτα από όλα. Ακούω πχ ότι η Μάντσεστερ Σίτυ είναι μια ομάδα που έχει μπάτζετ ένα δισεκατομμύριο ευρώ – μπορεί και μεγαλύτερο. Εγω αυτό που είδα είναι ότι ο αναπληρωματικός του Ερλινγκ Χάλαντ ήταν ένα παιδάκι 17 χρονών: ο Φλόιντ Σάμπα στο Τσάμπιονς λιγκ δεν έχει ξαναπαίξει. Επίσης στην ίδια διοργάνωση δεν έχει ξαναπαίξει ο Αλεν που ξεκίνησε στην βασική ενδεκάδα: είναι Βραζιλιάνος και μόλις 21 χρονών. Μπροστά τους επίσης 21χρονος Ρίκο Λίους και ο επίσης 21χρονος Κουσάνοφ από το Ουζμπεκιστάν (απόκτημα από την Λάνς βέβαια) μοιάζανε βετεράνοι που έχουν δώσει απίστευτες μάχες. Δεν αναφέρομαι επίσης στους παίκτες του Εντσο Μαρέσκα που ήρθαν από τον πάγκο. Ο 20χρονος Βίτορ Ρέις δεν έχει πείρα Τσάμπιονς λιγκ αλλά τουλάχιστον έχει όνομα που θυμίζει ιστορίες από το Μπλεκ και το Αγόρι. Ο 18χρονος Ράιαν ΜακΑϊντο δεν έχει τέτοιο αλλά μια χαρά ξεχαρβάλωσε την αριστερή πλευρά της ΑΕΚ σε δυο φάσεις – η μια έφερε και γκολ. Ο επίσης 18χρονος Κάντεν Μπρεϊθγουέιτ θα έχει να θυμάται την βραδιά για πάντα: μπήκε και στην αποστολή και στο γήπεδο. Ο Ράγιαν Αιτ Νουρι τουλάχιστον στο Τσάμπιονς λιγκ έχει ξαναπαίξει: μια φορά.

Ωραίες είναι οι ιστορίες για δισεκατομμύρια κτλ. Η αλήθεια είναι όμως ότι στο τελευταίο μισάωρο του ματς, όταν το αξιοπρεπές 3-1 διαμορφώθηκε σε 5-1, η Σίτυ έπαιζε με πέντε παίκτες που μπορεί να τους ξαναδούμε όλους μαζί σε ματς του Λιγκ Καπ. Ο Μαρέσκα δεν χρησιμοποίησε τον Ντοκού, τον Σεμένιο, τον Γκουέχι, τον Κόβασιτς, τον Μπουαντί, τον Νούνες, φυσικά και τον Χάαλαντ. Δηλαδή αν έπαιζαν τρεις από αυτούς (και βλέπαμε στο γρασίδι πραγματικά παίκτες πολλών εκατομμυρίων) πόσο θα έληγε το ματς; Αν αυτό δεν προβληματίσει τον προπονητή της και όποιον άλλο ενόψει της συνέχειας θα είναι οδυνηρό.

Η ΑΕΚ έκανε μια καλούτσικη εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο (και για αυτό έχανε μόνο με 2-0) και μια κακή εμφάνιση στο δεύτερο (για αυτό και είχε δεχτεί πέντε γκολ μέχρι το 76΄). Ο σκοπός της έπρεπε να είναι να περιορίσει τρεις παίκτες αρχικής ενδεκάδας που υπήρχαν σε αυτή της αντιπάλου της: τον Φόντεν, τον Σερκί και τον Αντερσον. Δεν είναι κολακευτικό ότι δέχτηκε γκολ και από τους τρεις και μάλιστα γκολ που χάρισε η ίδια. Στη φάση του 1-0 όλοι κοιτάζουν τον σκόρερ Αντερσον να τρέχει για να πάρει ένα ριμπάουντ στην εκτέλεση φάουλ του Σερκί. Στη φάση του 2-0 ο Φόντεν κάνει παρέλαση εντός περιοχής. Ο ίδιος θα πετύχει άλλα δυο γκολ μόνος και ανενόχλητος. Τουλάχιστον ο Σερκί στο δικό του γκολ έκανε μια μαεστρική ντρίπλα πριν εκτελέσει βρίσκοντας ωστόσο μια μπάλα που διέσχισε την περιοχή της ΑΕΚ χωρίς κανένας να ασχοληθεί.

Ολοκλήρωσε με το γκολ του Πήλιου

Ο Νίκολιτς έβαλε στη αρχική ενδεκάδα τον Αριάγκα για να περιορίσει τον Σερκί: νομίζω τον Γάλλο ούτε που τον είδε. Εβαλε επίσης τον Ζοάο Μάριο για να έχει ένα ακόμα έμπειρο παίκτη στα χαφ: οι μικροί του Μαρέσκα τον «τρέξανε». Στο δεύτερο ημίχρονο άνοιξε το ματς περνώντας τους Κοϊτά και Ζίνι: βρήκε τουλάχιστον το γκολ της τιμής, αλλά η εντύπωση που έχω είναι ότι όταν η ΑΕΚ σκόραρε με τον Πήλιο ήταν σαν να ολοκλήρωσε και την παρουσία της στο παιγνίδι. Ο σκόρερ πήρε την μπάλα για να την πάει γρήγορα στη σέντρα δείχνοντας πως υπάρχει πίστη ανατροπής του αποτελέσματος, ο κόσμος που τραγουδούσε στην εξέδρα πανηγύρισε, ο Νίκολιτς και όλος ο πάγκος σήκωσαν τις γροθιές τους. Και μετά ο Μαρέσκα έβαλε κάτι παιδάκια που φέρανε το ματς στο 5-1 ώστε να μπορούμε να μιλάμε για τα δισεκατομμύρια που η Σίτυ ξοδεύει και την τιμωρία που την περιμένει.

Ποιος είναι ο σκοπός

Η ΑΕΚ γυρίζει από την εβδομαδιαία παραμονή της στην Αγγλία έχοντας δεχτεί οκτώ γκολ σε δυο ματς. Εχει μπροστά της την Ρεάλ Μαδρίτης στην επόμενη δοκιμασία: ελπίζω μετά το ματς με την Βασίλισσα να μην μιλάμε για τα δισεκατομμύρια που αυτή ξοδεύει αλλά να μιλάμε για μια ΑΕΚ που βρίσκεται στο Τσάμπιονς λιγκ γιατί έχει σκοπό να διακριθεί. Στα δυο ματς στο νησί μετά το 65΄ είχε προβλήματα. Όχι από τα δισεκατομμύρια της Σίτυ. Αλλά γιατί δεν είχε δυνάμεις. Κι αυτό από όλα όσα είδαμε είναι το πιο κακό σημάδι.