Ο ΠΑΟΚ έκανε την δουλειά του και στην ρεβάνς απέναντι στον Παναθηναϊκό κερδίζοντας τον αυτή τη φορά με 2-0. Ο ΟΦΗ πήρε μια συναρπαστική πρόκριση στη Λειβαδιά φτάνοντας σε νίκη με 0-1 ενώ αγωνιζόταν με δέκα παίκτες. Τον Απρίλιο θα έχουμε τον πρώτο ασπρόμαυρο τελικό κυπέλλου στην Ελλάδα. Όχι τυχαία ανάμεσα σε δυο ομάδες με το ίδιο κίνητρο: να τιμήσουν με την κατάκτηση ενός τρόπαιου τα εκατό χρόνια της ιστορίας τους. Οι χθεσινοί ημιτελικοί είναι και για αυτό κομμάτι διδακτικοί.     

Ο νόμος του Ρασβάν

Υπάρχει ο νόμος του Μέρφι που λέει ότι «όταν τα πράγματα πάνε άσχημα ετοιμάσου να γίνουν χειρότερα» κι ο νόμος του Ρασβάν Λουτσέσκου ότι «όταν τα πράγματα πάνε καλά ετοιμάσου να γίνουν καλύτερα». Το ότι ο ΠΑΟΚ διανύει ένα καλό φεγγάρι το μαρτυρά πιο πολύ και από την χθεσινή νίκη του ο τρόπος που ο προπονητής του μετέτρεψε την ατυχία του Πέλκα στο 38΄ (ο διεθνής μέσος τραυματίστηκε και αποχώρησε για τρίτη φορά φέτος) σε κέρδος για την ομάδα του.

Ο Ρουμάνος προτίμησε να ξεκινήσει την ενδεκάδα που παράταξε και στην Λεωφόρο πριν από μια εβδομάδα που ήταν ίδια με την ενδεκάδα που είχαμε δει στο Καραϊσκάκη στο ματς με τον Ολυμπιακό στο οποίο επί της ουσίας ξεκίνησε το κύπελλο Ελλάδος για τον ΠΑΟΚ: στην πρώτη φάση έχασε από τον Λεβαδειακό και στην δεύτερη μπλέχτηκε στο ματς με την Μαρκό και βρέθηκε στο δύσκολο μονοπάτι, αλλά ποιος αυτά τα θυμάται; Η ενδεκάδα αυτή δεν ήταν η πρέπουσα και το πράγμα φάνηκε γρήγορα. Μολονότι ο ΠΑΟΚ μπήκε πολύ καλά και απείλησε τον ΠΑΟ νωρίς – ο σκοπός ήταν να βρεθεί αυτό το γρήγορο γκολ που θα υποχρέωνε τον ΠΑΟ να βγει πιο ψηλά – φαινόταν σαν να μη μπορούσε να βρει γκολ ενώ τα έκανε καλά όλα. Για την ακρίβεια φαινόταν η απουσία του Γιακουμάκη, του φορ που θα γέμισε την περιοχή. Ο Λουτσέσκου θα περνούσε τον βασικό φορ του σίγουρα στο δεύτερο ημίχρονο όπως έκανε στο προηγούμενο ματς αλλά είναι βέβαιο πως θα προβληματιζόταν και για το ποιος άλλος θα βγει καθώς για να φύγει από το γήπεδο ο καλά κλεισμένος από τα στόπερ του ΠΑΟ Μύθου ήταν υποχρεωτικό να μπει ο Χατσίδης. Θα μπορούσε και πάλι να βγει ο Πέλκας, αλλά θα μπορούσε να βγει κι ο Τάισον, που ο Ρουμάνος προσπαθεί να μην φορτώσει με μεγάλη κόπωση – τον είχε κρατήσει στον πάγκο στο ντέρμπι με τον Αρη και ακολουθεί το ματς κορυφής με την ΑΕΚ. Το χειρότερο στην ιστορία ωστόσο ήταν το πότε θα γινόταν όλα αυτά: το 0-0 ήταν σκορ που έδινε πρόκριση και η παγίδα των καθυστερημένων αλλαγών ήταν μεγάλη. Ο τραυματισμός του Πέλκα απλοποίησε τα πάντα. Μπήκε ο Γιακουμάκης αντί του Μύθου, βγήκε και ο Πέλκας και οι δυο που μπήκαν έκριναν τελικά την νίκη, αφού προηγουμένως ζεστάθηκαν κιόλας.

Στα γκολ υπάρχει η σφραγίδα τους. Στο 71΄ο Τάισον που έπαιζε «δεκάρι», βρήκε τον Χατσίδη σε θέση «έξω αριστερά», ο μικρός πάσαρε στον Γιακουμάκη κι αυτός μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα: η φάση είναι όμοια με την τεράστια ευκαιρία που έχασε απέναντι στον ΠΑΟ ο Ολυμπιακός με τον Ζέλσον – κι ο Γιακουμάκης μπερδεύτηκε σε κενό τέρμα αλλά έκανε το 1-0 πεσμένος κάτω. Το δεύτερο γκολ ήταν ένα είδος επιβράβευσης για τον Χατσίδη: δε μια αντεπίθεση βρήκε την μπάλα στρωμένη παίρνοντας ένα ριμπάουντ και την μαζί με αυτό και το βραβείο του ΜVP. O ΠΑΟΚ που μετά το 1-0 περίμενε οργανωμένα τον ΠΑΟΚ κι είχε ένα Ζίφκοβιτς να κάνει μια αληθινά ηγετική εμφάνιση πήρε την πρόκριση δείχνοντας πως αυτή την στιγμή δεν μπορεί καν να συγκριθεί με τον ΠΑΟ.        

Επειγόντως κάποιον ιερέα

Στον Παναθηναϊκό ομολογώ πως πιο πολύ κι από την εμφάνιση και την ήττα προβληματίζει το πως ο κόουτς Μπενίτεθ πίστευε πως η ομάδα του μπορεί να προκριθεί παίζοντας έτσι. Η επιλογή του Ισπανού να πειράξει την ενδεκάδα που κέρδισε τον Ολυμπιακό επαναφέροντας τον Τουμπά στην τριάδα της άμυνας και τον Μπακασέτα ως «οκτάρι» θα είχε νόημα αν έστω υπήρχε μια μικρή διάθεση για κάποιου διαφορετικού τύπου στρατηγική προσέγγιση – εννοώ πιο επιθετική. Τίποτα τέτοιο δεν υπήρξε. Ο ΠΑΟ συνέχιζε να παίζει με 8-9 παίκτες πίσω από την μπάλα όπως στο Καραϊσκάκη χωρίς αυτή την φορά αυτοί να είναι οι κατάλληλοι για το συγκεκριμένο ματς. Το πως θα μπορούσε να βάλει γκολ θέλει πραγματικά μεγάλη φαντασία. Οι μακρινές μπαλιές στον Τεττέη ήταν παιγνιδάκι για τους Κεντζόρα και Μιχαηλίδη, στη μεσαία γραμμή υπήρχε ένας παίκτης λιγότερος, ο Αντίνο για να γίνει απειλητικός έπρεπε να ξεφύγει από τρεις – τέσσερις παίκτες: μια φορά το έκανε αλλά το σουτ έφυγε πολύ άουτ. Αν το σχέδιο ήταν να αξιοποιηθεί με κάποιο τρόπο η μια και μομναδική ευκαιρία (και βλέπουμε) τότε στο προπονητικό τιμ του Μπενίτεθ πρέπει να προστεθεί κάποιος ιερέας να διαβάζει παρακλήσεις στο Θεό ή εν πάση περιπτώσει κάποιος με καλή σχέση με τον Ύψιστο. Ο ΠΑΟ πήγε να παίξει ένα ματς στο οποίο έπρεπε να ψάξει μια ανατροπή και δεν δημιούργησε δυο φάσεις. Κι όταν στο ματς μπήκαν οι Σάντσεθ, Σφιντέρσκι, Ζαρουρί, Γιάγκουσιτς όλοι τους έκαναν ό,τι οι προηγούμενοι δηλαδή τίποτα. Ο ΠΑΟ έχει μια μικρή αμυντική βελτίωση. Όλα τα άλλα αναζητούνται.             

Το έπος του ΟΦΗ

Ο ΟΦΗ πήρε μια σπουδαία πρόκριση. Είχα  γράψει εδώ όταν προέκυψε το ζευγάρι αυτό πως μολονότι ο Λεβαδειακός λόγω  φόρμας μοιάζει φαβορί ο ΟΦΗ έχει πολλές πιθανότητες να τα καταφέρει γιατί για τους οπαδούς του είναι «ομάδα κυπέλλου». Τον τόνο της πρόκρισης τον έδωσαν  οι οπαδοί του, ηρωϊκοί άνθρωποι καθώς για τον ΟΦΗ έχουν περάσει πολλά. Πρέπει να πω ότι δεν πιστεύω σε μυθικές δυνάμεις που έχουν οι φανέλες κτλ, ωστόσο θεωρώ ότι στο ποδόσφαιρο (και ειδικά σε διοργανώσεις με κον άουτ ματς) παίζει μεγάλο ρόλο η πίστη. Οι οπαδοί του ΟΦΗ το πίστευαν και πίσω από αυτή την πίστη συντάχθηκε και η ομάδα του Χρήστου Κόντη.  

Η πίστη έδωσε στον ΟΦΗ την σιγουριά ότι ως ομάδα θα τα καταφέρει να προκριθεί διότι στο ποδόσφαιρο ό,τι γίνεται μια φορά μπορεί να ξαναγίνει. Ο ΟΦΗ τελικούς κυπέλου έχει πολλούς και σχεδόν πάντα φτάνει σε αυτούς ξεπερνώντας τεράστιες δυσκολίες. Χθες πχ προκρίθηκε παίζοντας με δέκα παίκτες κι αφού στον προηγούμενο γύρο απέκλεισε την ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Πέρυσι είχε αποκλείσει τον Αστέρα Τρίπολης με τρόπο ακόμα περισσότερο περιπετειώδη. Στη ρεβάνς στο Ηράκλειο κι ενώ ο ΟΦΗ είχε κερδίσει το πρώτο ματς με 0-1 υπήρξε ένα φινάλε αγώνα απίθανο. Αρχικά είχε αποβληθεί ο τερματοφύλακας Χρηστογιώργος με παρέμβαση του VAR για σκληρό φάουλ εκτός περιοχής στον Τριανταφυλλόπουλο (που έπαιζε σέντερ φορ!) και επειδή o Ράσταβατς δεν είχε άλλη αλλαγή έπαιξε τερματοφύλακας ο χαφ Μπάκιτς που χρειάστηκε να κάνει επέμβαση καθοριστικότατη (με μανσέτα!) σε φάουλ που εκτέλεσε ο Αλβαρεζ στο 97’. Μπροστά στα περσινά τα χθεσινά ήταν απλά  κι εύκολα!

Ο Λεβαδειακός ήλεγχε το ματς από την αρχή κι όταν μετά την ανόητη αποβολή του Σανσίδο στο 38΄βρέθηκε με παίκτη παραπάνω νόμιζε πως η δουλειά θα γίνει: στο πρωτάθλημα όταν βρέθηκε με παίκτη παραπάνω τον ΟΦΗ στη Λειβαδιά τον διέλυσε. Όμως άλλο το πρωτάθλημα, άλλο το κύπελλο: στο κύπελλο ο ΟΦΗ αισθάνεται τεράστιος και διεκδικητής. Οταν ο Λαμπρόπουλος έκανε το 0-1 στο 45΄και το σουτ του Παλάσιος σταμάτησε στο δοκάρι στο 47΄όλοι κατάλαβαν ότι η βραδιά μπορούσε να είναι για τον ΟΦΗ το χρονικό μιας ηρωϊκής πρόκρισης: έτσι κι έγινε. Ο Λεβαδειακός με τον Βέρμπιτς στην επανάληψη στη γραμμή της επίθεσης στρατοπέδευσε στην περιοχή του ψύχραιμου Χρηστογιώργου, έχασε αρκετές ευκαιρίες, αλλά αγχώθηκε ενώ ο ΟΦΗ έπαιζε ωραία και με τον χρόνο. Ο Κόντης είπε ότι η ομάδα έχει το κίνητρο του να γιορτάσει τα 100 χρόνια της κατακτώντας ένα τρόπαιο. Το κίνητρο αποδίδει. Αλλά το ίδιο έχει και ο ΠΑΟΚ.