Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο στην Ευρωλίγκα με δυο εύκολες και προβλεπόμενες νίκες: ο πρώτος κέρδισε την Αρμάνι Μιλάνο με 85-76 ο δεύτερος την Εφές με 97-62. Το γεγονός ότι έδωσαν και τα δύο ματς εντός έδρας επέτρεψε στους οπαδούς των δύο να τους δώσουν ένα χειροκρότημα συμπαράστασης: και τα δυο παιγνίδια ήταν για τον κόσμο κανονικές γιορτές. Βέβαια οι δυο ομάδες δεν έχουν κάνει για την ώρα ακριβώς την ίδια σεζόν. Ο Ολυμπιακός δείχνοντας μετά τις χειμωνιάτικες προσθήκες του πληρότητα και ποιότητα, βελτιώθηκε πολύ και τερμάτισε πρώτος. Ο ΠΑΟ αλλάζοντας αρκετά στην πορεία δεν κατάφερε να αποφύγει να δώσει αυτό το παραπάνω ματς στο play in: πριν τα play off τον περιμένει η Μονακό που παρά τα προβλήματα της (παίζει με 8 παίκτες τελευταία) πήρε τα ματς που χρειαζόταν για να κλείσει την σεζόν αξιοπρεπώς. Ο ΠΑΟ είναι σημαντικό ότι αν δεν την κερδίσει στο κλειστό του ΟΑΚΑ, θα έχει και μια δεύτερη ευκαιρία – πάλι μάλιστα εντός έδρας. Αλλά καλό είναι να πάρει αυτή την έβδομη θέση που θα τον στείλει απέναντι από την Βαλένθια, παρά να μπλέξει σε περιπέτειες: δεν είχε και λίγες φέτος.
Κερδίζει και με την άμυνα
Στα τελευταία ματς των δυο φάνηκε ποια είναι αυτά που την δεδομένη στιγμή απασχολούν τους δύο προπονητές, πέρα από το πως οι ομάδες τους θα κερδίσουν που είναι και το βασικό ζητούμενο. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας που δεν φοβάται κατάρες της πρώτης θέσης κτλ, - και καλά κάνει διότι αυτές οι συζητήσεις που προκαλούν μόνο ανασφάλειες πρέπει να μην γίνονται στο εσωτερικό καμίας ομάδα- τελευταία θέλει να δει και τον Μουσταφά Φαλ να ενσωματώνεται. Στο ματς με την Αρμάνι δεν του έδωσε βέβαια χρόνο πολύ: απλά του έδωσε την δυνατότητα να παίξει λίγο για να πάρει το χειροκρότημα του κόσμου και να νιώσει πάλι ενεργός. Η τελευταία version του Ολυμπιακού που βλέπουμε διαφέρει λίγο σε σχέση με ό,τι βλέπαμε στη διάρκεια της σεζόν: το επιθετικό παιγνίδι είναι πιο στοχευμένο στους σέντερ (ο Ντάντα Χολ πχ παίζεται από την ομάδα πολύ περισσότερο) ενώ και η άμυνα δουλεύει σε γενικές γραμμές πολύ καλύτερα αφού ο Γουόκαπ δεν έχει προβλήματα και ο Γουορντ μπορεί να είναι σε αυτό τον τομέα πολύ χρήσιμος. Με την Αρμάνι ο Ολυμπιακός είχε ένα εντυπωσιακά σοβαρό αμυντικά τρίτο δεκάλεπτο, παίζοντας μάλιστα με αυτή που είναι η βασική του πεντάδα: Μιλουτίνοφ, Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ, Γουόκαπ και Γουόρντ κράτησαν τους Ιταλούς στους 10 πόντους και το ματς τελείωσε, αν υποθέσουμε πως υπήρξε ποτέ. Τέτοια δεκάλεπτα θα του χρειαστούν του Ολυμπιακού στη συνέχεια γιατί μασκαρεύουν και προβλήματα όπως αυτά που υπάρχουν στο τρίποντο (6/26 δεν είναι κάτι κολακευτικό), στην γενικότερη προσφορά των «άσων» κτλ. Το βασικό βέβαια είναι αυτό στο οποίο έχει πολλές φορές τελευταία αναφερθεί ο Μπαρτζώκας: η διαφορά με πέρυσι είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν μοιάζει να έχει εξαρτήσεις από παίκτες. Ακόμα και με μέτριο επιθετικά τον Φουρνιέ (καιρό τώρα…) ο Ολυμπιακός φτάνει τους 90 πόντους εύκολα. Με την Αρμάνι δεν τους έφτασε απλά γιατί στο τέλος χαλάρωσε.
Ραντεβού με την Μονακό
Ο ΠΑΟ δεν χαλάρωσε ποτέ με την Εφές και είναι λογικό: έχει ανάγκη από ηθικό και βεβαιότητες κι αυτό το βρίσκεις μόνο μέσα από τέτοιες νίκες. Εξαιρουμένου του ματς με την Βαλένθια ο ΠΑΟ έκλεισε την κανονική περίοδο πολύ καλά όπως συχνά συμβαίνει με τις ομάδες του Αταμάν: οφείλεται και στο ότι ο ίδιος ο Τούρκος πιστεύει πως στην Ευρωλίγκα ό,τι γίνεται πριν τα play off είναι απλά προετοιμασία για τα σημαντικά. Κόντρα στην Εφές ο ΠΑΟ ζορίστηκε στο πρώτο ημίχρονο (πιο πολύ λόγω βιασύνης) αλλά το εντυπωσιακό του τρίτο δεκάλεπτο του έδωσε μια πανεύκολη νίκη και νομίζω και ηθικό ενόψει του ματς με την Μονακό που θέλει να κερδίσει για να πάει στα play off γρήγορα. Στο δεκάλεπτο αυτό που έληξε με το εντυπωσιακό 26-5 (!), ο Αταμάν είδε τον καλύτερο Λεσόρ μετά την επιστροφή του, τον Ρογκαβόπουλο να κάνει εντυπωσιακά πράγματα (όπως και σε όλο το ματς), τον Ναν να λειτουργεί όσο ομαδικά ο ίδιος θέλει και τον ΠΑΟ να παίζει μια άμυνα που φέτος έχει δείξει μόνο στα ματς με την Ρεάλ, την Φενέρ και την Μπαρτσελόνα εκτός έδρας. Όλα αυτά έγιναν χωρίς ο Ντέιβις να κάνει υπερωρίες: ο Αταμάν έχει πλέον κι αυτός την πολυτέλεια να μοιράζει χρόνο σε πολλούς. Για να τα καταφέρει κόντρα στην Βαλένθια που μοιάζει να τον περιμένει θα χρειαστεί να πάρει πολλά από πολλούς: η ισπανική ομάδα έχει κερδίσει τον ΠΑΟ δυο φορές και δεν είναι ομάδα που τον φοβάται.
Οι άλλοι είναι χειρότεροι
Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ είναι στο τέλος της κανονικής περιόδου ανοιχτά βιβλία. Δεν έχουν μυστικά και είναι απολύτως γνωστές τους και οι αρετές τους και οι λίγες αδυναμίες τους. Σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες ομάδες μοιάζουν σε αυτό να διαφέρουν: η συνέχειά τους έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με την δική τους απόδοση κι αυτό δεν μπορείς να το πεις για τις άλλες ομάδες που συνεχίζουν. Η Βαλένθια είναι πολύ καλή, έχει βάθος, αλλά δεν βλέπω τον παίκτη με προσωπικότητα που θα την πάρει από το χέρι στα δύσκολα. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι άλλη ομάδα εντός έδρας και άλλη εκτός: ακόμα και τώρα στο τέλος παρέμεινε συνεπής στα σκαμπανεβάσματα της – ο Ολυμπιακός την διέλυσε στο ΣΕΦ αλλά αυτή ανασυντάχθηκε και χθες διέλυσε τον Ερυθρό Αστέρα. Η Φενέρ, που θα βρει την Ζαλγκίρις, σταμάτησε μόλις αυτή την αγωνιστική ένα πολύ κακό σερί που την οδήγησε από την πρωτιά στην τέταρτη θέση: στη λήξη της κανονικής περιόδου τα προβλήματα της (και στην άμυνα αλλά και στην επίθεση) φαίνονται πιο πολύ από τις αρετές της – σίγουρα ως ομάδα δεν εξελίχτηκε. Η Ζαλγκίρις είναι μια συμπαθητική ομάδα με σπουδαία έδρα, αλλά η εξάρτησή της από τον Φρανσίσκο είναι απόλυτη κι ο καλός προπονητής της δεν έχει εμπειρίες play off. H Χάποελ Τελ Αβίβ γλύτωσε την συμμετοχή στο play in απλά γιατί κέρδισε τον ΠΑΟ στο μεταξύ τους ματς: κι αυτή ξεκίνησε την σεζόν καλύτερα από το πως την ολοκληρώνει. Οι τρεις που βρίσκονται με τον ΠΑΟ στο play in σίγουρα ξεκίνησαν με άλλα όνειρα. Η Μονακό πληρώνει την διοικητική της αναστάτωση: οι παίκτες της έχουν ήδη αρχίσει να ψάχνουν την επόμενη ομάδα τους. Ο Αστέρας άλλαξε πολύ μεσούσης της περιόδου για να μπει στην εξάδα – τουλάχιστον. Δεν του λείπει τίποτα και του λείπουν τα πάντα: είναι επικίνδυνος και γεμάτος, αλλά είναι τόσο ασταθής που δεν θα μου κάνει εντύπωση αν χάσει από την Μπαρτσελόνα. Που κι αυτή είναι λίγο φτερό στον άνεμο: οι απουσίες και οι τραυματισμοί δικαιολογούν την αστάθειά της αλλά δεν αφήνουν και μεγάλα περιθώρια στον Πασκουάλ για αισιοδοξία μολονότι παίκτες όπως ο Κλάιμπερν, ο Σενγκέλια, ο Πάντερ στην βραδιά τους απαιτούν σεβασμό. Το υπενθυμίζω γιατί δεν είναι απίθανο να είναι αυτή η αντίπαλος του Ολυμπιακού έτσι και κερδίσει τον Αστέρα την Τρίτη.
